Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update dec 2020 - Zon06Dec

Geplaatst op
24 december 2020

 

 

Zondag 6 december 2020

Sinterklaas vandaag, de uitverkorenen mogen vertrekken naar België! Een mooier Sinterklaas geschenk konden de brave "kindjes" zich niet wensen. Een reis met aan het einde  een nieuw leven en een familie die op hen wacht, hún familie, eindelijk! Om 7.00u staan we op, ontbijten we, maak ik de heren hun lunch pakket klaar en probeer ondertussen onze honden om de tuin te leiden die weten wat er te gebeuren staat en zoals gewoonlijk zenuwachtig zijn, net als papa Dirk trouwens, zucht... Ongelooflijk wat er allemaal  kan gebeuren in een etmaal ...  Gisteren is Grote Dirk rond 10.00u  in St. Lenaarts vertrokken, om 15.30u in Casa Belgica aangekomen, hebben we samen een late lunch gebruikt, hebben de Dirken ‘s avonds traditioneel mijn wereldvermaarde spaghetti door de strot geduwd gekregen... Na een relatief rustige nacht zijn Marie-Carmen en Diana deze morgen om 8.30u met de eerste reizigers aangekomen en kunnen ze beginnen laden. Om 09.45u is de stresserende "boarding" achter de rug en vertrekken de dames om de Spaanse dag van de "constitución" te vieren want van Sinterklaas, die nochtans van Spanje is, heeft hier nog geen kat gehoord...  Een paar minuten later vertrekken de heren en zwaai ik hen en hun kostbare lading om 10 minuten voor 10 uit. 

 

Van zodra ze uit het zicht zijn, ben ik tot komende zondag alleen met onze 10 honden plus Eusebio-de-klagende en Emerence-de-stille. Uiteraard mag ik mijn bovenbuurvrouw Vali-de- luidruchtige niet vergeten die zoals altijd door Dirk aangesteld is om over mijn welzijn te waken... Grote Dirk is na zijn aankomst amper 18 à 19 uren in Spanje geweest! Gelukkig heeft hij deze nacht goed geslapen want ze zijn voor een twintigtal uren vertrokken... Na de lange rit is de eerste stop bij Marianne waar 15 teefjes uitgeladen worden voor sterilisatie + het jachthondje met de gebroken poot voor revalidatie... Daarna rijden ze naar Hof Rosa Canina waar het aankomstteam hen opwacht om de reizigers te helpen uitladen en ze daarna te verzorgen en te voeden en te laven. Een paar uur later is er maandag al een "coronaproof" adoptie dag voorzien voor de heren galgo’s en een paar dames. Een serieuze agenda voor Dirk want dinsdag volgt nog een adoptiedag. Terwijl ik filosofeer over de komende dagen en blij ben met het feit dat ik maar 12 honden onder mijn hoede heb, kom ik tot de constatatie dat ik Elliot, Bella, Coco en Daisy al mis. Ik mis zelfs de woest uitziende ruwharige teckel Eros, een ex-kennelmaatje van Daisy die ik tijdens een bezoek aan de quarantaine zag en waarmee het liefde op het eerste gezicht was.

    

Ondertussen is het ruige heerschap met het peperkoeken hart door Sonja en Grote Dirk geadopteerd en gisterenmorgen van de refuge naar Casa Belgica verhuisd, de 17de gast! Vroeger kon hij tot mijn grote frustratie niet komen want met de omslachtige verzorging en huisvesting van Phara het jachthondje, hadden we geen plaats meer in ons huis. Dit omdat ze fel tegen mijn zin op dokters voorschrift in een binnenkennel moest zitten om haar pootje niet te belasten én een kraag én een muilkorfje moest dragen. Hoe dan ook, Eros heeft gisteren alvast kunnen kennismaken met zijn toekomstige bebaarde papa (zo vader zo zoon nietwaar) en zit momenteel achter hem in de camionette in zijn reisbox te hobbelen op weg naar het beloofde land. Het land van melk en honing, letterlijk dan. Dat is het minste wat je kan zeggen van huize Grote Dirk en Sonja… Ook Elliott en Coco gaan die kant op want die blijven ook in de familie. Elliott gaat naar madame pipidoek Nancy en Coco gaat naar Claire en Raymond. Fantastische zaak voor mijn gemoedsrust... Ik kan alleen maar hopen dat alle anderen aan boord ook op weg zijn naar het land van de eeuwigdurende liefde ...

Om 13.15u krijg ik mijn tweede telefoontje. Het is nog altijd spookachtig stil op de baan... praktisch geen verkeer. In de Somosierra was het min 2 graden, momenteel zijn ze in Burgos om te wisselen en begint het te sneeuwen... Als ze om 17.00u de Franse grens overgestoken zijn, belt Dirk om te zeggen dat ze net Bidart achter zich gelaten hebben. Sneeuwen doet het niet meer, voegt hij er aan toe maar het motregent nu. De honden zijn rustig en braaf en in Frankrijk is er omzeggens ook geen verkeer en het zal nog minderen, orakelt Dirk verder want de avondklok is hier van kracht, de Fransen mogen dus van 23.00u tot 6.00u niet buiten. Als hij het zegt... Om middernacht bel ik de laatste keer met de boodschap dat ik ga slapen en dat er een forse wind opgestoken is. Voor we afsluiten vertelt Dirk geagiteerd dat de GPS dame constant waarschuwt dat de autostrade afgesloten is vanaf Orleans, ik kan tot hier voelen dat hij er niet gerust in is en vraag hem om te bellen als ze aangekomen zijn. Van slapen komt er niet veel in huis want buiten is de wind nog in kracht toegenomen en rukt huilend aan alle deuren en luiken die Casa Belgica rijk is, en maakt zowel mij als de honden onrustig .

Maandag 7 december 2020

Met dank aan Eusebio, die de geluiden die de wind veroorzaakte maar niks vond en dat uitte door te jammeren, heb ik deze nacht alle uren van de klok tergend traag zien voorbijkruipen en veel tijd gehad om te piekeren over vervlogen  tijden, normale tijden... Over de tijd toen ik al vóór de chauffeurs vertrokken naar huis vloog en hen in De Pinte opwachtte. Nu is het bijna een half jaar geleden dat ik door Corona nog in België of op de adoptiedag geweest ben en ik zie er verschrikkelijk van af. Hoe dan ook, naar huis vliegen heeft geen zin want dan moet ik in quarantaine en mag ik sowieso niet naar de adoptiedag, dus zit er niks anders op dan bij de honden te blijven die net zoals ik gedwongen achterblijven in Casa Belgica.  Omdat ik tijdens de lange nacht niet naar de chauffeurs gebeld heb en om 8.00u nog altijd niks gehoord heb, bel ik zelf naar Dirk maar krijg niet thuis. Hoogstwaarschijnlijk zal hij nog slapen want hij en zijn co-driver gingen in Rosa Canina blijven. Ondanks het feit dat de rukwind motregen in mijn aangezicht katapulteert, ga ik buiten uitwaaien en wachten op nieuws.

 

Na een tiental minuten waaien heb ik Dirk aan de lijn die met een watten tong vertelt dat ze deze nacht om 3.15u bij Marianne waren, een uur later in Rosa Canina en dat hij een korte onrustige nacht (lees 3 uren) achter de rug heeft. Je zou voor minder... Korte nacht of niet, moe of niet, iedereen is er klaar voor en straks gaan ze er aan beginnen, zegt hij vol goede moed – “maar eerst een straffe koffie en een croissant” voeg ik er aan toe... Omdat hij weet hoe erg ik er onder lijd dat ik er niet bij kan zijn, belooft hij om foto’s door te sturen en me  te briefen... Straks als het gedaan is... Zoals beloofd krijg ik een foto doorgestuurd, een van Elliott met zijn nieuwe familie... voor meer is het blijkbaar te druk. Rond 16.00u krijg ik het nieuws dat alles goed verlopen is, dat iedereen gelukkig was met de "nieuwe" huisgenoot(en). Momenteel zijn alle medewerkers afscheid aan het nemen of al weg, maar hij moet nog eerst de camionette kuisen, geen gegeerd werkje… Terwijl Dirk in België de camionette grondig poetst en soigneert, stuurt Nancy "pipidoek-engel" de eerste foto’s door van Elliott onder de kerstboom...

 

Dinsdag  8 december 2020

Om 8.00u belt Dirk dat hij klaar staat om te vertrekken naar Rosa Canina voor de tweede "kleine" adoptie dag van enkele uitverkoren dames en heren, maar eerst nog eens wil checken of onze honden en de 2 logees zich deze nacht gedragen hebben in Casa Belgica. Neen dus, net zoals vorige nacht zijn ze ongedurig geweest, hebben gejammerd, geruzied voor plaats, en dat terwijl er 4 vertrokken zijn naar België! en heeft Tito, die er sedert Dirks vorige reis een gewoonte van gemaakt heeft om midden in de nacht te blaffen omdat hij in de living wil slapen, mij de duvel aangedaan. Ongelooflijk zegt Dirk, als ik er ben doen ze dat niet... Inderdaad, natuurlijk doen ze dat niet als hij er is maar als de kat, in dit geval de explosieve kater, van huis is dansen de muizen of liever galgo’s op tafel nietwaar... De enige die zijn waardigheid bewaart is Leopold, het gros van de rest hangt het....uit. Voor we afsluiten belooft hij te bellen als het gedaan is... Zodus krijg ik een paar uur later het nieuws dat alles goed verlopen is en iedereen alweer gelukkig was met het nieuw familielid, zowel de mensen als de honden.

   

Aanstaande vrijdag worden de 15 dames die Marianne en Anne gesteriliseerd hebben, door Dirk afgehaald in Doornik en zaterdag volgt de apotheose, dan worden ze eindelijk  voorgesteld aan hun adoptieouders! Iets waar we allemaal al zolang naar uitkijken! Een festiviteit die ik echter door mijn "deadline" niet meer op tijd zal kunnen neerpennen want in België begint Dirk aan het magazine... Hoe dan ook, jullie horen er nog van...

 

Genegen

Mireille 

 
  • DDR fotostyling