Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Dec 2020 - Woe23dec

Geplaatst op
04 januari 2021

 

 

Aanloop vol hindernissen naar 2021

Woensdag 23 december 2020 

Zoals ik aan het einde van de vorige update beloofde, is de adoptiedag van 12 december even goed verlopen als de vorige twee van die editie die de laatste adoptiedagen van 2020 zullen geweest zijn. De dag nadien vertrok Dirk met Koen Falise als co-driver terug richting Spanje, richting mij... Ik dus die ondertussen ver aan het einde van mijn krachten was want tijdens een van de woelige nachten waarin de honden niet in te tomen waren, was ik uitgegleden en onzacht met de vloer in aanraking gekomen. Eerst mijn hoofd en dan mijn derrière annex stuitbeentje die de impact doorstuurde naar mijn open wervel die luid krakend protesteerde tegen al dat geweld. Hoe dan ook, nadat ik bekomen was van de botsing, voelde ik een pulserende pijn in mijn achterhoofd waar een grote buil zich naar de oppervlakte drong, en probeerde recht te staan. Tevergeefs trouwens want al mijn gewrichten herinnerden mij eraan dat ze de klus niet konden klaren, dus zat er niks anders op dan om 3.00u ‘s nachts Vali te roepen.

 

Na een paar ijdele pogingen zag ik in dat mijn slapende bovenbuur mijn noodkreet niet hoorde... Dat wou dus zeggen dat ik een middel moest vinden om mij zonder hulp van horizontale terug naar verticale positie te maneuvreren want de honden die in de living sliepen, begrepen niet wat ik daar beneden onderaan de trap lag te doen en stopten niet met mij bezorgd te besnuffelen en liefdevolle likjes te geven… De spijlen van de trap boden uiteindelijk oplossing. Na wat trekken en sleuren stond ik na een "eeuwigheid" van 30 minuten terug recht. Weliswaar met een paar armen die minsten 10 cm langer waren, zo voelde het aan, maar ik stond terug recht. Hoe dan ook, ik wist meteen dat mijn vege lijf zich zou wreken. Een waarheid als een koe bleek, want de dagen nadien werd ik gedwongen tot verplichte rust (met  tussenpozen) en had ik twee spectaculaire blauwe randen onder mijn ogen van de klap op mijn achterhoofd. Toen Dirk er via Vali weet van kreeg, kon hij er niet mee lachen, ik ook niet... Eén ding was zeker, hij besliste dat ik nooit meer alleen achterbleef met zoveel honden!  En dat zonder te zien hoe ik eruit zag... Tot zover de E.R aflevering…

Om terug te keren naar Dirk en Koen. Na een dag  op de hoogte gehouden te zijn van hun vorderingen op de rustige wegen en een controle in Spanje, kwamen ze 's avonds na een rit van 16 uur, een recordtijd!, rond  21.00u aan in Casa Belgica. Ik kon net als de honden mijn geluk niet op... Na het souper en de adoptie- en andere verhalen, diende de man met de hamer zich aan en gingen we naar bed, echter niet voor Dirk de honden eraan herinnerde dat hij thuis was en het gedaan was met de pret... Afgezien van een enkele protesterende  blaf van Tito, was het die nacht muisstil... De dag nadien begon ik samen met Koen uit duizenden analoge foto’s een aantal  te selecteren die ik jaren geleden deels mondjesmaat per jaartal gestoken had en nu ideaal waren voor de fotoreportage die Koen het komend jaar over 25 jaar GINB wou maken. Foto's zijn de poort naar herinneringen, dus verloren we ons al vlug in verhalen van toen... Verhalen die Koen als een spons absorbeerde want hij wou zoveel mogelijk informatie over de voorbije kwarteeuw van GINB verzamelen voor de inkijk in de geschiedenis van de organisatie. We moesten profiteren van de tijd dat hij hier was want ‘s anderendaags werd er terug afscheid genomen en vertrok hij met Dirk al om 6.00u naar de luchthaven. 

 

Het was een korte nacht en na het afscheid hoorde ik hem net voor het buitengaan zeggen "dag Clémentine". Van zodra Dirk terug was deed Clémentine een vreugdedansje en ging in de slaapkamer lopen met de schaapvacht terwijl hij zich omkleedde, iets dat ze nog nooit gedaan had, dus riep ik haar achterna "hoe ouder hoe zotter"... Nadat we ontbeten hadden stortte ik me terug op de foto’s die nog niet per jaartal zaten. Dozen en dozen vol, een echt monnikenwerk. Na een kop soep deed ik verder en ging Dirk bij Julian kijken naar de verbouwingswerken. Clémentine liep hem zoals gewoonlijk achterna de tuin in. Na een tijdje kwam ze gezwind terug binnen, stak een tweetal keer haar kop onder mijn arm om me te begroeten en liep richting living. Ik maakte aanstalten om haar binnen te laten toen ze plots begon te schuiven op de vloer, net of ze met schaatsen op ijs stond... Ik dacht aanvankelijk dat het nat lag maar niet dus want een seconde later viel ze om en slaakte een paar gruwelijke kreten. Nadat ik in paniek tegen onze nieuwsgierige honden geroepen had dat ze asap buiten moesten, schreeuwde ik naar Dirk dat Clémentine een aanval had en liep wenend terug  naar binnen. 

 

Radeloos streelde ik haar schokkend lijfje en fluisterde keer op keer haar naam om haar gerust te stellen. Toen Dirk een paar seconden later binnen stormde,  klopte haar hartje nog nauwelijks. Een paar seconden later stopte het met kloppen en stierf ze in zijn armen, net of ze op hem gewacht had. Voor het eerst sedert ik Dirk kende, zag ik hem  in tranen. Clémentine zijn concubine en eeuwige aanbidster was niet meer. Na bijna 10 jaar verliet ze ons zoals ze gekomen was, abrupt…  We waren in shock en bleven verdwaasd en vol ongeloof achter. Eén ding was zeker, de hemel zou vanaf nu en tot in de eeuwigheid een   fonkelende ster rijker zijn... Die nacht rustte ze in de haar o zo dierbare camionette en om 8.00u werd ze afgehaald door een chauffeur van het crematorium waar er haar al zovelen van haar vrienden en vriendinnen voorgegaan waren. Twee dagen later werd ze in een urne terug naar huis gebracht en was ze terug bij ons, terug bij haar familie. Kika staat naast mij op mijn nachttafel, Clémentine krijgt een plaats op die van Dirk waar ook Hercule resideert.  De rest van hun vrienden kijkt toe vanop de kast waar de urnen staan. En Loulou, Loulou is altijd bij Dirk, aan een kettinkje dicht bij zijn hart...

Zondag 20 december 2020

In de voormiddag krijg ik van Belén een mail met de vraag of ik een galgo kan helpen met  een verhakkelde poot. De foto’s in bijlage maken alle verdere uitleg overbodig. De galguero is bij de lokale dierenartse geweest om te informeren of het nog "herstelbaar" was maar toen hij de kosten hoorde, moest de hond, een mannetje van 2 jaar, afgemaakt worden omdat hij nooit meer zou kunnen lopen als voorheen. De dierenartse weigerde en belde Belén of ze hem kon nemen, dus... Ondertussen loopt de hond meer dan een week op 3 poten en moet helse pijnen hebben want volgens de dierenartse  zijn de pezen af enz. Ik stuur een mailtje terug dat ik de hond uiteraard wil helpen en we er dinsdag zullen omkomen in Medina. Ondanks het feit dat het zondag is, stuur ik ook een mail en foto’s van de poot naar de De Frutos die me een weinig later antwoordt dat we dinsdag om 9.00u mogen komen. Dus bel ik Belén terug dat onze afspraak van dinsdag verzet wordt naar morgen en we om 11.00u in het service station zullen zijn waar we gewoonlijk afspreken.

Maandag 21 december 2020 

Om 14u zijn we na 360 km terug van de afspraak met Belén en hebben we een vroeg kerstgeschenk bij... Een prachtig, trots en statig zwart mannetje dat zijn pijn waardig verbijt en ondanks zijn gestrompel op 3 poten de elegantie zelf is. En dat ondanks het feit dat de galguero hem een Spaanse naam gaf die zoveel betekent als "asshole", wist Belén te vertellen. "Asshole" of "klootzak" (excuseer mijn taalgebruik) in het schoon Vlaams! Wie geeft er zijn hond nu zo een naam! Het gebrek aan respect en wreedaardigheid druipt er van af en zegt veel over de man die waarschijnlijk zijn eigen bijnaam aan zijn hond gegeven heeft. Hoe dan ook, omdat ik alle honden die in 2020 in Casa Belgica verzorgd en gerevalideerd zijn een naam met een E gegeven heb, besluit ik om hem de naam Elvis te geven want "alleen Elvis blijft bestaan" zingt Luc De Vos... En het tijdperk van Elvis de galgo is nu begonnen. Vanaf nu zal er voor hem gezorgd worden, zal hij kost wat kost geholpen worden en is hij veilig...

 

Omdat Dirk beloofd heeft om vandaag foto’s van de "nieuwkomers" te nemen, vertrekken we een klein uur na onze thuiskomst naar de refuge waar we afspraak hebben met Marie-Carmen en Pili. De weg er naartoe is door de modder en de vele putten en kuilen vol water schier onberijdbaar. Pure horror, maar niks vergeleken bij het emotioneel en lichamelijk  uitputtend werk dat ons te wachten staat. Als ik denk aan al die hoopvolle tedere blikken, krimpt mijn hart ineen. Het went nooit, integendeel... Het is na 18.00u als we gedaan hebben en ik met een gekweld hart terugkeer naar Casa Belgica waar ze vol ongeduld op onze terugkeer zullen wachten want hun etensuur is overschreden... Gelukkig heeft Vali ze eten gegeven... Oef! De ganse avond blijven de vele galgo’s die gefotografeerd zijn door mijn hoofd spoken. Waar o waar moet ik al die families zoeken en vinden... Tot een stuk in de nacht zet Dirk alle foto's op de site. Op hoop van zegen...

 

 

Dinsdag 22 december 2020

Nog voor 8.00u vertrekken we met Elvis aan boord van de jeep in een miezerig weer naar Talavera. Het is donker en koud en we krijgen dan ook geen uitgeleide van onze honden die liever onder de warme lucht blijven liggen die de airco de keuken inblaast, idem voor deze in de living die verontwaardigd één oog opentrekken omdat ze zo vroeg gestoord werden... Buiten verwachting is het druk op de weg, de eindejaars-uittocht is begonnen, in principe  mag het nochtans niet... “Alléén essentiële verplaatsingen”, kondigen lichtborden boven de autoweg aan...Hoe dan ook, het is druk en in tegenovergestelde richting nog drukker, werknemers die zich naar Madrid spoeden... Zoals altijd maak ik me al zorgen over een parkeerplaats dichtbij de kliniek want Elvis is een grote reu die je niet zomaar even opneemt  en naar de kliniek draagt. Gelukkig hebben we chance want in Talavera is het vergeleken met "normaal" stil en bijna geen verkeer, dus vinden we om 5 voor 9.00u zonder probleem een plaats dichtbij de kliniek die uiteraard nog gesloten is... Niet voor lang, want terwijl Dirk de hond uitlaat, komt dr De Frutos er aan en kunnen we binnen.

 

 

Terwijl Elvis in sIaap gedaan wordt, geef ik de dokter een samengevat verslag van wat er mij verteld is. Hoogstwaarschijnlijk een jacht accident of ander, pezen af, verwondingen die minstens een week oud zijn. Na een halfuur zit de rx fotosessie erop en gaan we in dr De Frutos zijn bureau luisteren naar het verdict dat veel erger is dan ons verteld werd. Niet alleen zijn de pezen over, ook het onderste bot van het kniegewricht is gebroken en de knieschijf is naar boven gecatapulteerd, enz.  Dr De Frutos draait er geen doekjes om en zegt dat de impact enorm moet geweest zijn om zoveel schade te berokkenen. Ik krijg de keuze: een riskante operatie waarvan het resultaat niet kan voorspeld worden, of amputatie. Er is geen denken aan amputatie, eerst en vooral gaan we alles proberen om zijn poot te redden, daarna zien we wel. Mijn enige vraag aan dr De Frutos is "Een uitwendige frame"? … Ja dus ... Ik haat uitwendige frames, alweer een poot met een "Eifeltoren" errond in huis! Een ellende voor de hond, voor ons en voor de andere honden. Maar wat moet, moet, nietwaar. Voor we vertrekken verzekert dr De Frutos dat hij er alles zal aan doen om de poot te sparen. Dirk noch ik twijfelen daaraan... ‘s Namiddags krijgen we samen met goed nieuws de eerste foto’s doorgestuurd... Voorlopig is zijn poot gered! Nu is het aan ons om de verzorging en de revalidatie perfect te laten verlopen. Dirk zijn "artikel"....

Woensdag 23 december 2020

In de late namiddag gaat Dirk Elvis halen. Anderhalf uur later zijn ze thuis, Elvis onwennig met het uitwendige frame dat aan de buitenkant van zijn been aangebracht is en erg onhandig  is om te lopen, te liggen en laat staan door het luik te gaan. Tegen etenstijd laat hij zijn warm souper voor wat het is en staat zijn blik op oneindig. Een blik vol verborgen leed en weinig verwachtingen. Kon hij maar spreken en vertellen wat hem aangedaan is. Tijd zal de wonden helen, ondertussen laten we hem wennen, alles mag, niets moet. Mettertijd  zal hij wel inzien dat hij niks van ons te vrezen heeft, dat hij veilig is en gerust zijn ogen mag dichtdoen als hij moe is, iets wat hij nu nog niet durft... Morgen vieren we samen met hem en zijn 11 nieuwe vrienden kerstavond, vrede aan alle galgo’s van Spanje, zou dat teveel gevraagd zijn...

 

Dinsdag 29 december 2020

Nadat Marie-Carmen zondag belde dat de galgo, van wie al meer dan een week sprake was dat hij of zij zou binnengebracht worden met een gebroken poot, was het zover. Ondanks het feit dat het zondag was, stuurde ik net zoals vorige week een bericht naar dr De Frutos voor een afspraak en schreef hij terug dat we dinsdag om 9.00u verwacht werden. Dus precies een week nadat we met Elvis naar Talavera reden om geopereerd te worden - het lijkt pas gisteren - gaat Dirk deze morgen om 7.30u een frêle wit zwart galgo teefje halen in de refuge. Als we vertrekken is het nog pikdonker en gaat de wind, die mijn haar alle kanten opblaast - ik haat het - fel te keer. Wat een weer, klaag ik tegen Dirk, en dan spreken ze van België... De ganse weg is het ondanks het vroege uur druk en blijft de wind als een dolleman  tegen de auto beuken. Occasioneel hebben we de wind van achter en zijn we nog vroeger dan normaal in Talavera en zoals meestal de eerste "klanten" en het teefje, van wie we nu pas goed de gezwollen en misvormde pols kunnen zien, de eerste patiënte. 

 

Ze is ongewoon stil en lief en klein en vooral griezelig mager en laat de De Frutos gelaten en zonder klagen haar pijnlijk pootje onderzoeken. Als ze voor de rx foto's moet verdoofd en gewogen worden, blijkt ze amper 15 kg te wegen! Een wandelende schande voor haar ex eigenaars die blijkbaar geen last hadden van scrupules want naast de wonden op haar achterpootjes die er op wijzen dat ze langdurig vastgebonden geweest is, heeft ze zo te zien ook al veel pups groot gebracht. Hoe dan ook spijtig genoeg kunnen we haar verleden niet veranderen maar gelukkig voor haar wel haar toekomst want door na al haar ellende uiteindelijk onder onze vleugels te belanden, heeft ze geluk in haar ongeluk gehad. Vanaf nu gaan we er dan ook voor zorgen dat ze mooiere en veiligere tijden tegemoet gaat. Als de foto's genomen zijn en we in dr De Frutos zijn bureau gaan kijken naar het resultaat, is zijn eerste statement dat de ellendige breuk geen week oud is zoals beweerd, maar wel degelijk WEKEN, en er een stuk bot ontbreekt! Dat betekent dat er een plaat op maat moet gemaakt worden die er pas morgen gaat zijn.

 

Terwijl ze nog onder verdoving is gaat hij haar na ons vertrek steriliseren en zoals gewoonlijk de nodige bloedtesten doen. Morgen laat hij ons weten hoe haar operatie verlopen is en wanneer ze mag afgehaald worden. Dan hebben we er naast Elvis met zijn externe frame nog een pas geopereerde bij die veel zorgen vraagt en weken moet revalideren, zucht ... Bovendien vertrekt Dirk op 10 januari naar België voor de adoptiedagen, maar neemt hij om mij te ontlasten 4 van onze honden mee. Fantastisch, maar ik krijg er hoe dan ook 2 bij, en niet van de minsten, 2 die extra zorgen en aandacht nodig hebben. Dus heb ik er dan alweer  9 onder mijn hoede als ik alleen ben! Enfin, als het daar zal bij blijven want het jachtseizoen draait op volle toeren en spuwt dagelijks talloze onbruikbare en gekwetste slachtoffers uit die de weg naar Casa Belgica en Las Nieves vinden. Ondanks het feit dat ik me zorgen maak over het alleen zijn, zeg ik niets tegen Dirk maar schuif het voor me uit en probeer er zo weinig mogelijk aan te denken. Ik zie wel als het zover is. Ik zal al blij zijn als ik  tijdens eventuele nachtelijke interventies geen "slippertjes" maak... Tot zover.

 

Donderdag 31 december 2020

Om 12.20u komt Dirk thuis met ons nieuwjaarsgeschenk voor 2021!  Hij heeft Elodie Ouedraogo na haar operatie in "geschenkverpakking" opgehaald in Talavera, zodus kan ze samen met ons en haar nieuwe  vrienden de overgang van oud naar nieuw  vieren! Courage .... Van zodra ze binnen is en ze de “meet and greet” met de andere honden doorstaan heeft, kijkt ze ons eens goed aan. Het is net of ze denkt, hmmm die twee Belgen, ik heb er al van gehoord... Hier ben ik aan het goede adres, hier zal ik rust hebben en hier zal ik eten krijgen en mijn honger kunnen stillen en veilig zijn. Zoveel is zeker, hopelijk is er niet téveel vuurwerk vannacht en wordt de rust, de etenslust en de veiligheid niet téveel verstoord... Op naar 2021 en 25 jaar GINB! Mag ik jullie bij deze allen een prettig eindejaar wensen en een gelukkig en gezond en coronavrij 2021 en jullie vooral bedanken voor alles en vooral voor jullie vertrouwen in GINB.  

 
 
 
 
  • DDR fotostyling