Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Dec 2018 - Din20nov

Geplaatst op
07 december 2018

 

 

Dinsdag 20 november 2018

Na een heftig "weerweekend" waarin we slecht nieuws betreffende Lagartigo kregen die een deel van De Frutos zijn revalidatiekamer bewerkte en voor de 4de keer zijn poot vernielde en we gedurende de dag gegeseld werden door afwisselend verblindende waterzonnen, jagende donkere wolken, regenvlagen, ijskoude windstoten,  en ‘s nachts verzopen in constante plensbuien die monotoon neer gutsten en ons het slapen beletten, spoedden we ons deze voormiddag na een tussenstop bij Antonio van de Toledo halsbanden voor de zoveelste maal naar Talavera waar we Geneviève mogen ophalen en ik een beslissing moet nemen betreffende Lagartigo.

Het weerplaatje is niet veranderd en in een spectaculair steeds veranderend decor en hevige windstoten rijden we gejaagd door de wind 75 km richting zuiden terwijl dierenarts Louis in Casa Belgica de 15 geadopteerde reuen hun tanden onder handen neemt en voorziet van een parelwitte glimlach. In de lucht hangen ooievaars die in V formatie dezelfde richting uitvliegen en roofvogels die op zoek zijn naar dode buit dat zijn einde gevonden heeft op de autostrade... De ganse weg gaat het gesprek over Lagartigo. Toen de dokter mij maandag een mailtje stuurde met de mededeling dat hij zijn poot en verband weer opengebeten had  en vroeg wat er nu moest gebeuren, zakte de moed mij in de schoenen en dacht ik aan de arme Lagartigo die bijna 2 weken geleden met een oude breuk en necrotiserende huid aan De Frutos toevertrouwd was. Geen cadeau, was gebleken ...

Het was de 4de keer dat hij zijn prothese aanviel en de bovenliggende huid en spierlaag  vernielde. Wat moesten we doen... Hij was al 3 keer verdoofd geweest en dokter De Frutos had het beste van zichzelf gegeven maar zoals ik in mijn antwoord schreef, moest Lagartigo ons een beetje helpen om hem te helpen. Ondanks het onheil dat naderbij kwam, voelde ik mij niet bevoegd om een beslissing te nemen betreffende de verdere behandeling. Een halfuur later zaten we aan De Frutos zijn bureau en werd er na rijp beraad over Lagartigo zijn lot beslist. De plaat wegnemen en externe fixatie was een optie maar geen goede want door de voorgaande operatie's was er nog maar weinig goede huid over dus was het risico op infecties en doodgaan groot. De beste maar meest ingrijpende oplossing was amputatie. Het was een moeilijke beslissing maar voor hem de beste. Beter een leven op 3 poten dan geen leven. De dokter was bereid hem bij zich te houden tot 4 december, dan waren we terug van België . 

 

Nadat ik een document ondertekende dat ik mijn toestemming gaf tot amputatie zei de dokter dat hij alle resterende facturen zou sturen en we van nul herbegonnen... Dirk merkte op dat hij de laatste facturen gisteren al vereffend had en 1.200 euro voor Geneviève gestort had en 720 voor Lagartico en volgens hem alles betaald was. Ik hoorde maar de helft van de conversatie en voelde me niet goed bij de beslissing die ik samen met De Frutos en Dirk genomen had. Arme Lagartigo, morgen zou hij op 3 poten verder door ‘t leven moeten. Een leven dat tot nu voor hem meedogenloos geweest was. Ik dacht verder en piekerde nu al over zijn toekomst, wie zou een galgo reu adopteren met geamputeerde voorpoot. Ik wou er niet aan denken maar kreeg de gedachte niet uit mijn hoofd...

 

Morgen kwam Grote Dirk aan. Ik probeerde daar aan te denken en aan de 46 die donderdag de reis naar België zouden maken nadat de Dirken de normale afreisprocedure afgewerkt hadden en in vertrekmodus overgeschakeld waren. Het vertrek zou misschien iets later zijn want er moesten 46 honden mee die Marie-Carmen allemaal naar Casa Belgica moest brengen omdat de weg  naar de refuge onberijdbaar was voor de camionette. De kans zat er dus dik in dat ik voor hen met Annabel naar de luchthaven zou vertrekken. Ach ik zou wel zien...

Woensdag 21 november 2018

Ondertussen heb ik het gezien en is het allemaal alweer verleden tijd.  Zoals gezegd kwam grote Dirk vorige woensdagmiddag aan (alweer een week geleden) en waren de Dirken na de lunch overgeschakeld in vertrekmodus, vooral de kleinste… ‘s Avonds aten we mijn traditionele spaghetti en kreeg ik een telefoontje met het fantastische nieuws dat Lieve De Backere (roommate van Katrien die ook heel betrokken geweest was bij de verzorging van Dracula) hem wou adopteren. Ik was danig van mijn melk dat ik tweemaal moest vragen of ze wel Dé Lieve was, deze van Katrien... Ik kon me geen heerlijker nieuws indenken om de dag af te sluiten want met deze oproep waren al mijn beslommeringen omtrent Dracula’s toekomst verdwenen met de noorderzon. Hij mocht blijven bij de dames die hem al maanden met de beste zorgen omringden en op hem verliefd geworden waren, ach de liefde… In dit geval kon ik ook gerust zijn, het was en zou eeuwige liefde blijven...

 

‘s Anderendaags begonnen ze om 8.30u te laden maar door de vele honden vertrok ik om 10u als eerste met Annabel naar de luchthaven. Na iets meer dan een uur wachten vertrok mijn vlucht en landde na een kleine 2 uur op Zaventem waar mijn neef mij opwachtte. Zoals gewoonlijk deed hij er door de gigantische files bijna even lang over om mij naar huis te brengen als ik er van Madrid naar Brussel over gedaan had. België… Toen ik thuis was belde ik naar Dirk, zij stonden in Bordeaux in de file maar de honden en de pups waren voorbeeldig... Rond 24u belde ik een laatste keer met de boodschap dat ik ging slapen want door de vlucht was mijn voet twee keer zijn normale formaat en kon ik mijn “robocop” bot niet meer verdragen... ”Opletten als je de trap opgaat” orakelde Dirk.  “Opgaan??” “opkruipen!” stelde ik hem gerust.. Ik zou wel zien… Eens in bed liet ik hem weten dat ik zonder kleerscheuren boven geraakt was en viel - mits de hulp van een slaappil annex pijnstiller en mede door de wetenschap dat ze na aankomst bij Christel direct de honden konden uitladen en daar opgewacht werden door aankomstteam Roel, Kris en Marleen Van Schoorisse die zich over de honden zouden ontfermen - als een blok in slaap en werd pas wakker toen Dirk rond 5u vroeg “slaap je nog ??“ ... 

 

Vrijdag 23 november 2018 

Rond 9 uur vertrokken de Dirken na een paar uurtjes rust terug naar Christel om aan de voorbereidingen te beginnen voor morgen. Het was na 15u als hij terug was met Medusa, Maléficia, Pistorius, Hyppolythe en Leopold die volgens Christel voorbeeldig geweest waren en volgende week zondag na de marathon klinieken en doktersbezoeken die ik af te werken had, terug mee naar Spanje reisden.

 

Zaterdag 24 november 2018 

De dag begon vroeg want het was pas 8u toen we naar Nazareth vertrokken. Omdat we door omstandigheden een paar handen tekort kwamen, was de start en het opzetten van de tent niet direct evident maar gelukkig vulden een paar van onze van aanpak wetende dames de tekorten met glans aan en waren we zoals gewoonlijk rond 10.30u met alles klaar en konden we starten. De zoveelste adoptiedag verliep na de moeilijke start boven alle verwachting vlot, meer dan vlot zelfs. Iedereen was in de wolken met zijn nieuwe huisgenoot en zoals gewoonlijk kreeg ik cadeautjes, kaartjes en kindertekeningen van de jongsten... Om 15u vertrokken de laatsten en sloten we de dag traditioneel af met een vergadering annex gezellig samenzijn en veel koeken en taarten en snoep en zelfs cava die een van de medewerkers meegebracht had.

 

Na anderhalf uur vertrokken de meesten naar huis. Christel, Ria, Dirk, Vincent, Marleen, Marleen Kuyl en mijn neef ontfermden zich over de omvangrijke opkuis want anders dan in de Pillowrijn, waar we in tegenstelling tot nu altijd met een gerust hart konden vertrekken na de “festiviteiten“ en Lucrèce en Pierre de opkuis deden - zucht - moeten we het nu zelf doen. Twaalf uur nadat we De Pinte deze morgen achter ons gelaten hadden, was alles opgeruimd, de vaat gedaan en al het materiaal en de extra stoelen terug boven gebracht. We lieten Christel achter met een Spic & Span lokaal en waren pas na 20u terug thuis. Zowel onze honden die mee geweest waren naar de adoptiedag als wij waren doodop. Mijn voet bonkte er na een dag rechtstaan lustig op los en ik had de indruk dat mijn “robocop” bot het dubbele woog van normaal. Hoe dan ook het was nog eens achter de rug, het was schitterend verlopen en het belangrijkste van al: er waren 46 galgos vertrokken naar hun nieuwe thuis en leven. Met dank aan de adoptanten en onze medewerkers.

Zaterdag 01 december 2018

Na een drukke week waarin ik al mijn doktersafspraken afhaspelde en de pas geadopteerde Campera dinsdag een stapje in de wereld zette van een paar uur en ‘s nachts op haar dooie gemakske ongeschonden naar huis terugkeerde waardoor ze de betrokken regioverantwoordelijken, de baasjes en ons onze gemoedsrust terugbezorgde, zijn we vandaag al terug aan het inpakken om te vertrekken. Hoe erg ik ook gehoopt had dat het zonder dat blok aan mijn been zou zijn, heb ik geen chance want omdat het bot langs de ene kant nog niet dichtgegroeid is, heeft de chirurg gisteren geoordeeld ”nog 2 weken” - zucht …

 

‘s Nachts regent het net zoals de vorige keer onophoudelijk. Als we om 5u vertrekken giet het water, ook net zoals de vorige keer... Ik heb net zoals Dirk een déjà-vu die de ganse reis zal aanhouden want net zoals de vorige keer ondergaan we het fenomeen regen in al zijn gradaties en facetten. Het motregent, het regent pijpenstelen, oude wijven, we krijgen plensbuien die het zicht onmogelijk maken over ons heen en worden gehinderd door hevige rukwinden die Dirk zijn biceps op de proef stellen en hem menig scheldwoord ontlokken. Het enige verschil met de trip van amper 2 weken geleden is dat de bomen die de autostrade "omzomen" bijna al hun "pluimen" kwijt zijn en dat de gele en rosbruine die er nog opstaan door de wind afgerukt worden en als draaikolken rond tollen. 

We rijden al 985 km in een hondenweer als de donkere wolken op 5 km van ons hotel openbarsten, een rode gloed zich door de scheur wringt en het zowaar stopt met regenen.  Ongelooflijk roept Dirk  "Nu winnen we zeker de lotto, we kunnen de honden onder een droge hemel uitlaten".  Droog of nat, ze zullen dringend moeten en zij niet alleen... Ik ben blij dat we eindelijk aangekomen zijn want ik ben doodop en het blok aan mijn been werkt danig op mijn zenuwen. Bij de honden iets anders... Van zodra ze uit de camionette zijn, benutten ze grondig de zo nodige sanitaire stop en lopen zich daarna de longen uit het lijf. Niet lang want terwijl Dirk hun souper klaarmaakt, staan ze alweer te dringen om als eerste aan boord te gaan.

   

Net zoals de vorige keer kijken we na het souper naar professor T op Dirks laptop en gaan daarna slapen. Na een rustige maar ongemakkelijke nacht loopt Dirk om 7.30u als eerste naar beneden om de honden uit te laten. Ondertussen breng ik mijn oorlogskleuren aan en probeer klaar te zijn tegen dat hij terug is... Na ons ontbijt vertrekken we richting Spanje. Voor we naar Madrid rijden, maken we een omweg van 80 km want we hebben in Medina Del Campo afgesproken met Belén en Dimitri. Daar gaan we, ondanks het feit dat er geen enkele Spanjaard de goede Sint kent, 3 dagen voor zijn feestdag een sinterklaasgeschenk van 250 kg overladen voor de "brave" galgo’s van Salamanca ...

 

Wonder boven wonder blijft het ondanks de dreigende lucht droog in Baskenland. Van zodra we Castilla y Leon binnenrijden, begint het weer te waaien en valt het water met bakken uit de lucht. Iedere keer dat Dirk een camion inhaalt, sterf ik bijna van schrik op de smalle tweevaks banen.  Een paar km voor Medina stopt het slechte weer en laadt Dirk samen met Belén de zakken eten over want Dimitri heeft forfait moeten geven. Na een koffie, wat bijpraten en veel groeten aan Dimitri, vangen we de laatste 180 km aan. “Hopelijk blijft het droog” merk ik op tegen Dirk. Het blijft droog tot in de bergen maar als straf krijgen we mist, veel en dichte mist. Nadat we ons na de bergen tussen het drukke verkeer op de neerwaartse ring richting Madrid naar beneden gestort hebben, wat mij bijna alweer een hartstilstand bezorgde, geven we mekaar om 18u een "highfive" aan het begin van Avenida de Madrid. Eindelijk. Van zodra de begroetingen achter de rug zijn en iedereen "uitgeladen" is, wil ik naar Adelaide en haar pups.  Dirks en Vali's protest halen niks uit...

 

Nadat ik mama Adelaide en haar al flink gegroeide kinderen Anthéa, Agatha, Allegra, Agrippina, Augusta, Baptiste, Barnabé en Beaufort geknuffeld en "besnuffeld" heb - pups ruiken nu eenmaal heerlijk - wacht mij boven een minder aangenaam werkje want Dirk wil absoluut nog de camionette uitladen wat betekent dat ik de valiezen mag uitruimen en de inhoud ervan... Zucht...

 

Woensdag 05 december 2018

Gisteren was het kiné- en koopdag, teveel "actie" voor één dag en 2 klussen die ik niet echt graag doe... Hoe dan ook, Dirk is onverbiddelijk wat de kiné betreft dus ben ik geweest en daarna zijn we naar Xanadu geweest en zodoende zijn de frigo’s ook opgevuld. Alweer iets waar ik tot volgende week vanaf ben want morgen is het nationale feestdag, dag van de constitutie, en dan wordt er niet gewerkt. Ook niet door Alberto... Deze morgen is de uittocht uit de stad al begonnen en straks moeten we naar Talavera om Lagartigo op te halen die na massa's ellende uiteindelijk zijn voorpoot afgezet is en nu een maand opgenomen is in de kliniek. Na verhalen van nieuwe infecties die de dierenarts ons na de amputatie naar België doorstuurde, ben ik er dan ook niet gerust in.  

Als we om 10.30u de autoweg naar het zuiden oprijden, hebben we het gezelschap van duizenden Madrilenen die Madrid ontvluchten voor de feestdagen en de trip naar hun respectievelijke bestemmingen aangevat hebben. Deze avond mogen er ook geen camions  rijden dus mengen ook die zich onder het drukke verkeer om alles gedaan te krijgen voor het rijverbod van kracht wordt. Na 15 minuten oponthoud wegens wegenwerken komen we om 12.00u precies aan bij de kliniek waar De Frutos ons direct meeneemt naar zijn bureau en we de nodige uitleg krijgen over de kruisweg van Lagartigo. Om mij niet al te ongerust te maken, heeft de dokter geen té alarmerende berichten doorgestuurd naar België maar het is erg geweest, vertelt hij. Nu is de ontsteking onder controle maar hij moet nog gedurende een week zijn medicatie nemen en de lampekap ophouden enz... Niet bepaald geruststellend.

 

Als alles gezegd is brengen ze Lagartigo naar de receptie. Hij is nog altijd even mooi en groot   maar uitermate gestresseerd en ik vraag me af of hij zich in de wagen gaat willen neerleggen en zo niet hoe hij zijn evenwicht gaat houden op die drie lange poten. Nadat we afscheid genomen hebben van De Frutos vertrekken we met ons sinterklaasgeschenk... Een galgo op drie poten die een onzekere toekomst tegemoet gaat. In de kliniek laten we voor de uitgevoerde operaties en de opname een sinterklaascheque achter van 2.830,15 euro ... Hopelijk dekt hij het geluk van Lagartigo ...

 

Na een woelige rit stellen we hem voor aan de honden, verlossen hem van zijn lampekap en doen hem een t-shirt aan om zijn enorme wonde te beschermen. Aanvankelijk is hij onrustig en loopt een paar rondjes als kip zonder kop. Onze onbetaalbare honden zijn het echter gewoon om "underdogs en mindervaliden" in huis te hebben en gerust te stellen, en nemen hem direct op in de groep. Nog geen kwartier later ligt hij in een mandje en ‘s avonds eet hij samen met zijn nieuwe vrienden een feestmaal van krachtvoeding met vlees met pompoensoep. Het is aandoenlijk om zien hoe hard hij geniet en nog harder zijn best doet.

 

Donderdag 06 december 2018, sinterklaas !!!!!

Lagartigo die ik voor het gemak omgedoopt heb tot Tito heeft deze nacht geslapen als een roos en staat deze morgen schuchter tussen onze "clan" om ons net zoals zij goede morgen te wensen.  Ik weet niet wat ze hem deze nacht verteld hebben maar feit is dat hij tijdens het ontbijt mee aanschuift voor een toetje van mijn platte kaas... Terwijl we achter onze pc zitten, ligt hij rustig in zijn mand. Als we naar Adelaide en haar pups gaan om foto’s te nemen van de kleintjes, loopt hij met de hoop mee naar beneden. Ik daarentegen heb wat meer tijd nodig dus reikt Dirk mij galant zijn arm en zegt daarna dat ik alleen verder moet lopen, mannen... ‘s Namiddags dingt hij mee naar de dagelijkse "nic-nacjesworp" alsof hij nooit anders gedaan heeft. Ongelooflijk straf om na een leven van terreur, miserie en de amputatie van zijn poot nog zo moedig en veerkrachtig te zijn. Een voorbeeld ..

  

 

 
 
 
 
 
  • DDR fotostyling