Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Dec 2018 - Din11Dec

Geplaatst op
21 december 2018

 

 

Dinsdag 11 december 2018.

Twee  dagen voor de geplande afreis van een tweedaagse België in functie van de kerstmarkt in Tienen ( vrijdag 1 dag opzetten en zaterdag kerstmarkt) is er ten huize Casa Belgica grote verandering. Om Adelaide te assisteren bij haar zware moedertaak zijn we stilletjes aan begonnen om de pups te leren eten en met succes want onze inspanningen zijn beloond... Iedere keer als we hen hun plateau Royal Canin Puppiestarter met Hills paté voorzetten, smakken ze er lustig op los, een zorg minder voor Adelaide en voor ons. Ondertussen groeien ze als kool en worden driester en nieuwsgieriger, dus hebben we hun wereld een beetje vergroot, ze kunnen nu vrij rondlopen buiten hun box en mama heeft haar eigen privévertrek waar ze zich desgewenst kan terugtrekken. 

 

Wat Tito betreft, hij heeft de weg naar de living gevonden en zijn plaatsje in de zetel. Spijtig genoeg heeft hij een heilige schrik opgedaan van Vali haar luide schrille stemgeluid, en verschuilt zich sedertdien onder onze bureaus. Hij waagt zich alleen buiten in ons gezelschap  en haast zich na zijn plas en hoopje terug binnen om bescherming te zoeken.  Zielig, maar we laten hem doen want het heeft geen zin hem te verplichten. Als hij ‘s avonds in de zetel ligt en Vali boven ons hoofd een van haar lange gesprekken naar Roemenië start die de halve straat zou kunnen meevolgen mochten ze het Roemeens machtig zijn, dan springt hij als een veer recht en kruipt in zijn schuiloord. We hebben haar aan het verstand kunnen brengen dat ze stil moet zijn als ze naar beneden komt maar wat baat een bril als de uil niet zien wil  en zich uit macht der gewoonte niet kan aanpassen en lekker luid verder kwebbelt, zucht... Hoe dan ook de stress en de onrust doen Tito geen deugd en ons ook niet want ondanks het feit dat zijn wonde goed geneest en hij zich afgezien van een paar missers goed behelpt met één voorpoot, is het een stap achteruit... Maar bon, we zien later wel  verder. Nu moet hij fysiek en psychisch sterker worden en moet hij werken aan zijn zelfvertrouwen en wij zijn er om hem daarbij te helpen. Hij heeft nog tijd tot in januari, dan komen Anne en Fred en daarna zal het terug adoptiedag zijn en kan hij eventueel mee naar België. Heeft hij meer tijd nodig, dan is dat maar zo .. tijd heelt alle wonden zegt men...

  

‘s Namiddags komt Marie-Carmen langs en klaagt steen en been over de toevloed galgo’s die door jagers als afval gedumpt worden in de refuge. "Normaal" begint het pas in februari na het jachtseizoen maar door het feit dat de hazen en konijnen geplaagd worden door myxomathose zijn er minder om op te jagen en hebben ze hun "teveel" aan honden nu al niet meer nodig... Alleen de allersnelsten  en deze  die voor het volgend nageslacht moeten zorgen, mogen blijven. Sedert de laatste trip van 2 weken geleden zijn er in die paar weekends maar liefst 47 binnengekomen, evenveel mannetjes als vrouwtjes... Erg, maar het is nog maar het begin want er staan nog talloze galguero's te trappelen om hun honden  achter te laten in Las Nieves en zoals we allen weten mogen we ze niet té lang laten wachten zoniet hangt het lot van de honden aan een zijden draadje of liever koord... Ik durf er niet aan denken hoeveel galgo’s er nu al in de refuge zitten, laat staan dat ik er durf aan denken waar ik al die familie's moet vinden... 

Maandag 17 december 2018.

Omdat de vluchten vrijdag te duur waren, vertrokken we afgelopen donderdagnamiddag met een turbulente vlucht van Iberia naar Belgie voor de kerstmarkt. Het vliegtuig werd zo hevig door mekaar geschud dat  zelfs de hostessen meer dan een uur op hun zitje vastgegespt zaten en een eetwagentje op hol sloeg en de middengang indonderde. Eens we over halverwege waren, stopte duidelijk met tegenzin nu en dan het rommelen en schommelen... Toen we landden, begon het in Zaventem net te regenen en spatten grote regendruppels uiteen op de kleine vliegtuigraampjes, niks vergeleken met de files die onze bescheiden huurauto een halfuur later onder de wielen kreeg toen we naar De Pinte reden ...

 

De dag nadien begon Dirk al vroeg de camionette te laden en reden we rond 9u richting Tienen waar Yolanda, Els, Raymond, Gerda, Marc, Anja en adoptanten Francois, Nadine en Myriam op ons wachtten om de zaal aan te kleden. Aanvankelijk een onoverzichtelijke taak door de overvloed aan versieringen die Yolanda en Els meegebracht hadden. Hoe dan ook, we zagen het licht door de chaos en toen we ‘s avonds de zaal afsloten, was ze als een plaatje, mooi en gezellig en klaar voor ‘s anderendaags. Iedereen reed naar huis en wij reden naar hotel Kronacker in Tienen stad waar we de nacht zouden doorbrengen.  Ik was verkleumd en keek er naar uit om te rusten en de blok die nog altijd aan mijn been hing uit te trekken. Helaas bleek de chauffage het niet te doen toen we op onze design hotelkamer kwamen en kenden noch de receptioniste noch de jongeman die haar om 18u verving, iets van de domotica waardoor we 3u in de ijzige koud zaten. Terwijl we uit eten waren in de brasserie van ‘t hotel had de eigenaar de apparatuur op manueel gezet en was het warm toen we terugkeerden naar de kamer. Te laat want ‘s nachts had ik koude rillingen, luidruchtige niesaanvallen en een lopende neus. Ik liep af en aan naar de badkamer en deed mede door de onrust dat de dag nadien niemand zou komen opdagen op onze kerstmarkt geen oog dicht. Arme Dirk..

 

 

 

Toen we de dag nadien aankwamen bij de zaal bleek ik niet de enige geweest te zijn die geen oog dichtgedaan had. Ook Els had niet kunnen slapen en zich zorgen gemaakt dat de mensen, ondanks de krantenartikels die dankzij Kris en Roel en Els en hun adoptanten Myriam Hermans en de dames Mottet-Grammet  verschenen waren in de pers, de weg niet zouden vinden naar onze kerstmarkt... Het zou een zonde zijn want in de zaal had iedereen ondertussen zijn stand opgetooid en was het er ongelooflijk gezellig en sfeervol. Een  uur later bleken onze kopbrekingen allemaal voor niks geweest te zijn want om 11u waren de eerste bezoekers er en de ganse dag was de zaal eivol. Er werd geshopt, gegeten, gedronken en ondanks de blok aan mijn been "zweefde" ik door de zaal, wist er mij iemand te zeggen, nu ja zweven... Hoe dan ook het was een reuzesucces en ik was blij dat we speciaal voor onze eerste Warmste Week kerstmarkt afgekomen waren. Met grote dank aan alle bezoekers, deelnemers, helpers, medewerkers en ons inrichtend "comitee" Raymond, Yolanda, Els en Marc. Hopelijk tot volgend jaar ...

 

  

Toen we zondag terugvlogen naar Spanje was ik goed ziek maar o zo voldaan, afgezien van dat ziek zijn gold dat ook voor Dirk... Thuis waren er die minder voldaan waren... Tito had drie dagen onder onze bureaus gezeten en de pups hadden Vali het vuur aan de schenen gelegd. Hoe dan ook iedereen was uitgelaten bij het weerzien, ook Tito die voor het eerst ontdekte dat hij kon kwispelen. Zijn staart was net een helikopterschroef, hij steeg nog juist niet op...

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  • DDR fotostyling