Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Aug 2021 - Ma09aug

Geplaatst op
19 augustus 2021

 

 

Maandag 9 augustus 2021 

Wie denkt dat we tussen de laatste update en vandaag  "vakantie" genomen hebben, NEEN dus.. Het leven ging door zoals het was... DRUK, DRUK! Het enige verschil is dat ik update-pauze nam, wat wil zeggen dat ik vandaag dus 3 weken "nieuws" te vertellen heb. Alhoewel nieuws, terwijl wij hier verder roeien met de riemen die we hebben, staan mensen in België met allerlei drogredenen na jaren hun hond(en) af. Als je ze mag geloven liggen sommigen al ver op hun sterfbed en blijken ze kerngezond, gezonder dan ikzelf in alle geval... Anderen staan de 14-15 jarige of oudere hond af van hun demente ouders want ze hebben geen tijd voor een oude zieke hond, kwestie van de kosten te vermijden van eventuele euthanasie, die laten ze liever aan GINB over want we hebben het wow fonds zeggen ze dan (jawel)... Er zijn er zelfs die hun hond proberen te slijten via FB, zogezegd met mijn zegen! Gelukkig zijn er altijd alerte adoptanten die beter weten en me verwittigen en gelukkig zijn er altijd regioverantwoordelijken die die oude gedumpte dutsen een plaatsje willen geven in hun hart en huis... Zoals altijd zijn die trieste en wraakroepende  toestanden niet bevorderlijk voor mijn gemoedsrust en doen me soms twijfelen of het nog wel zinvol is wat we  doen...

Zinvol is om pups van een paar dagen oud samen met hun mama van de dood te redden en op te voeden tot ze oud genoeg zijn om geplaatst te worden en duizenden euro’s uit te geven aan gebroken poten die we maandenlang in huis hebben om te revalideren. Jazeker, want we hebben gelukkig adoptanten die al onze inspanningen waarderen en hun galgo's zielsgraag zien en weten dat we geld toesteken aan een adoptie en de mensen nog geen tiende bijdrage betalen aan wat het de organisatie kost... Hoe dan ook tussen alle tijdrovende berichten en vele frustrerende telefoontjes door, kreeg Dirk zijn tweede vaccin, keken we met één oog naar de Olympische Spelen en met twee naar de steeds groter en sterker wordende witte brigade die ondertussen, buiten Fred, allemaal geadopteerd waren door adoptanten. Zelfs Frank was geadopteerd, en dat ondanks het feit dat ons vermoeden dat hij doof was door Dr De Frutos bevestigd was. De adoptant, ik noem hem altijd de Vinyl baron (weet u wel..), had er geen probleem van gemaakt en was er van overtuigd dat zijn twee galgodames hem wel op sleeptouw zouden nemen en bemoederen... Er zijn nog goede mensen, troostte ik mezelf en probeerde de rest te relativeren...

We hadden een groot probleem: als de pups klaar waren, zouden wij op donderdag 5 augustus met hen en 4 volwassen galgo’s tot in Castets rijden waar we  Roel en Dirk Buffalo  zouden ontmoeten die om 05.00u zouden vertrekken in België... U zal misschien denken: 2 camionettes mobiliseren voor 5 pups en 4 honden, is dat wel verantwoord want het is een dure zaak (payage, brandstof voor 3200 km (1200 voor ons en 2000 voor Roel en Dirk), 4 overnachtingen in het hotel in Castets, souperen in de "Hippopotamus" naast het hotel enz  enz. Er zat echter niks anders op want Marianne en Kris Saenen kwamen op donderdag 12 augustus aan om te opereren en tegen dan moesten de pups en co in België zijn… Er was een grote kink in de kabel en dat was dat ik niet meekon omdat de bovenbuur nog tot 12 augustus in Roemenie was… dus ofwel moest ik alleen thuis blijven met al onze honden ofwel moest Dirk alleen rijden met de pups en de 4 andere passagiers, iets wat we beiden niet echt zagen gebeuren, vooral ik niet... Dirk opperde om iemand te laten overvliegen maar dat wou ik niet. Dat zou onverantwoord zijn vond ik, dan bleef ik nog liever alleen thuis… Zonder mijn medeweten vroeg hij aan regioverantwoordelijke Yolanda die door haar job in het onderwijs groot verlof had of zij eventueel ??.... Ze zei niet nee maar ze durfde niet alleen komen want volgens haar heeft ze geen oriëntatie dus vroeg ze of adoptante Kelly waarmee ze samen Warm en Cosy op poten gezet heeft, mocht meekomen...

 

Om een lang verhaal kort te maken, donderdag 5 augustus zijn de dames van het vliegveld per taxi aangekomen in Casa Belgica en hebben na de tumultueuse begroeting per direct een snelcursus betreffende de bewoners en de know-how van het huis gekregen. Daarna hebben ze de pups helpen inladen, kennis gemaakt met Marie-Carmen die ze in geval van nood mochten bellen en zijn we in een drukte van jewelste vertrokken naar "la Douce France"… Kort daarna bleek dat het niet alleen in Casa Belgica druk was want tot mijn verbijstering en de verwondering van Dirk was het op de baan zo mogelijk nog drukker... verschrikkelijk druk zelfs. Alhoewel ik de lange eindeloze weg tot over een paar jaar ontelbare malen afgelegd had, zowel om op te rijden als om af te komen met honden, voelde het raar aan en wist ik in mijn binnenste dat ik nooit meer zou kunnen doen wat ik ooit ontelbare keren gedaan had. Door mijn kwakkelende gezondheid en de vele operaties aan mijn verdomde rug was die tijd voor altijd voorbij en wat erger was, de laatste keer dat we samen met honden afgekomen waren had ik niet eens beseft dat ik aan het einde van een tijdperk gekomen was... erg...  Je weet nooit wanneer je iets voor het laatst doet, dus mag je nooit de dingen vanzelfsprekend vinden, het kan zo gedaan zijn, feit waar ik me maar al te goed van bewust ben, ik denk aan niks anders...

 

Na een rit van zeven uur kwamen we rond 17.30u aan in Castets. De pups en hun vier compagnons waren de ganse weg voorbeeldig geweest en van het thuisfront hadden we ook alleen positief nieuws gekregen. Dirk verwittigde zijn co-drivers die een halfuur vroeger aangekomen waren en ik ging naar de kamer waar er tot mijn verwondering twee éénpersoonsbedden stonden... Dirk zou er niet blij mee zijn. Toen ik stemmen hoorde en door het venster keek, stonden de beide co-drivers met Dirk te praten, toen ik er hen op wees dat ik mij aan een formeler welkom verwacht had, deed de één of hij viool speelde en ging Roel aan de stam van een boompje met bloesems trekken en deed alsof hij hem niet uit de grond kreeg… Boy's will be boy's nietwaar… Toen de honden "verschoond" waren en  gegeten hadden riep Dirk vanop de bewaakte parking of ik hem hoorde. Toen ik ja knikte riep hij dat Roel en Dirk een tweepersoonsbed hadden en we gingen wisselen van kamer, zo niet ging de één de ander wakker houden en blabla... Ik lachte in mijn vuistje en riep met mijn forse piepstem terug dat het OK was… Een uurtje later zaten we al om 19.00u als eersten aan tafel in de Hippopotamus en was er algemene hilariteit toen Roel, die niks lust en bij alles uitleg wil, zijn menukeuze moest maken… Om 23.00u lag iedereen in bed... Tot groot genoegen van Dirk lagen we in een tweepersoonsbed, een opluchting, zucht...

 

Om 4.00u stond hij op en laadde samen met de heren co-drivers de pups en de andere vier reizigers over en begonnen zij aan hun tweede duizend km richting België; toen ik de chauffeurs met "onze" pups zag vertrekken, kneep mijn hart samen. Hopelijk had Dirk gezegd dat ik gevraagd had om aan de adoptanten te zeggen dat ze foto's en nieuws moesten doorsturen van hun kleuters... We bleven nog tot 7.00u in bed liggen zonder dat één van beiden kon slapen en waren rond 8.00u als een van de eersten in de ontbijtzaal. Buiten zag het er tot mijn ongerustheid donker en regenachtig uit en verschrikkelijk druk, en waren de vele camions die we ‘s nacht op de autostrade hoorden nu vergezeld van duizenden Fransen die richting Spanje reden. Toen we vertrokken vielen de eerste druppels. Toen we de grens passeerden en Baskenland binnenreden kregen we de volle lading en regende het tot in Castilla y Leon. Als ik gehoopt had dat het in Spanje minder druk zou zijn, niet dus… Een groot deel van de weg zat Dirk te sakkeren op alle stompzinnige chauffeurs die het voor anderen zo gevaarlijk maakten, deze keer waren er van alle nationaliteiten waaronder ook landgenoten… Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik hem geen ongelijk kon geven en was ik blij toen we na een drukke ring rond Madrid eindelijk onze Avenida de Madrid konden inrijden en 5 minuten later begroet werden door de Yolanda, Kelly en onze honden. 

Het werd een prettiger weerzien want de dames hadden zich als een vis in ‘t water gevoeld in Casa Belgica en als verrassing een souper klaargemaakt!  Morgen was het onze beurt en wachtte hen ook een verrassing... Om hen te bedanken gingen we met hen iets eten en daarna stond er een bezoek  aan de refuge op het programma... Maar die indrukken moeten ze zelf neerpennen... Nadat ze gisteren vertrokken zijn zullen ze ondertussen al de tijd gehad hebben om hun ervaringen te laten bezinken en er hopelijk genoeg inspiratie uit geput hebben om hun ervaringen met ons te delen. 

 

 

 

Wij zijn momenteel alles aan het voorbereiden voor het bezoek van Marianne en Kris. Bezoek waarop wij en vele galgo-dames die baby-proof moeten gemaakt worden al lang wachten. De kliniek is klaar en in de tuin is Dirk bezig de laatste uitgevroren voegen tussen de stenen, een souvenir van de winterstorm, dicht te metsen... Donderdag neem ik de draad terug op. Ondertussen moeten we met een van de twee pups die we zaterdag na het bezoek aan de refuge meegenomen hebben naar Casa Belgica nog bij Dr De Frutos zien te geraken om foto’s te nemen van zijn poot.. Het zijn een pas gedumpt wit gestroomd mannetje van 4 maand met een probleempje aan de schouder waardoor hij volgens de jager niet zou kunnen presteren (…) en een ragfijn gestroomd meisje van 6 à 7 maanden... hun namen met de F uiteraard. Ze heten Fausto en Fiona...Vijf vertrokken, twee in de plaats...

  

 

 

  • DDR fotostyling