Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update aug 2021 - Don 19Aug

Geplaatst op
25 augustus 2021

 

 

Donderdag 19 augustus 2021

Een week heb ik er over gedaan om eindelijk  zonder al te veel tranen te schrijven over het bezoek van Marianne en Kris. Ik die dacht mij gesterkt te voelen door het goede nieuws dat de “DOG-SIT" dames Yolanda en Kelly na hun Casa Belgica bezoek goed gearriveerd waren in België en Kelly 2 dagen later al haar verslag doorstuurde, plus de trip naar Castets en het weerzien met Roel en Buffalo, en de wetenschap dat ze met hun kostbare "lading" veilig aangekomen waren, en de "mini adoptiedag" van Roel en zijn klein team waarop de 4 witte pups en de 4 “groten" voorgesteld werden aan hun "nieuwe" familie probleemloos verlopen was, moest voldoende geweest zijn om mij courage in te pompen voor het bezoek van Marianne, niet dus. Ik was nog altijd ongerust en maakte me zorgen over het weerzien met Marianne... Afgelopen donderdag, de dag dat ze aankwamen, was ik dan ook heel zenuwachtig en heel emotioneel. Na het overlijden van Philippe had ik de foto die in onze kliniek genomen was vergroot, ingekaderd en opgehangen in de operatiezaal. Dirk vond het geen goed idee maar ik wou het absoluut, er was geen doen aan. Ik wou het als eerbetoon aan Philippe en die keer dat hij meegekomen was om Marianne te helpen en ze de arme man genadeloos afgejakkerd had, een zoete herinnering. Hoe dan ook hij vond dat ik haar minstens moest verwittigen voor ze na aankomst naar de kliniek ging...

 

Zoals altijd volgde hij hun vluchtgegevens op de voet en constateerde dat hun vliegtuig op tijd zou landen, dus hij  vertrok en liet mij achter met mijn gepieker en de voorbereidingen van de lunch… Een uur later kreeg ik telefoon dat hij beide dames aan boord had en ze tussen dit en een klein uur zouden thuis zijn, iets wat niet echt bevorderlijk was voor mijn gemoedsrust want ik was bang om Marianne terug te zien. Bang om mijn tranen niet te kunnen bedwingen want ik ben een hopeloos tranendal. Ik mag nog zo krampachtig denken "ik mag NIET wenen" of mijn ogen vullen zich al met tranen, ik heb er geen vat op. Tot ergernis van Dirk ween ik overal en voor alles dat me raakt en ontroert, beschamend vindt hij... Mensen zullen wel denken dat we woorden hebben en hij de oorzaak is van mijn verdriet. Mannen, omdat hij nooit weent of emotie toont... Na hun aankomst kregen de dames zoals gewoonlijk een overdonderend welkom van de honden en merkte ik direct dat Marianne fel vermagerd was. Nadat ze tussen de honden door tot bij mij gesukkeld was en we mekaar na bijna anderhalf jaar eindelijk eens in de armen konden sluiten, was ze maar een derde meer van wat ze geweest was... Iets wat van Kris gelukkig niet kon gezegd worden, zij stond nog altijd stevig in haar schoenen en kneep mij zowat in twee toen ze me omhelsde...

 

Voor we aan tafel gingen wees ik hen hun nieuwe slaapkamer die nu aan de linkerkant is. Omdat we hier uit noodzaak meer verbleven en het huis ondertussen aankochten (ook uit noodzaak) hebben we de slaapkamers omgewisseld. Wij hebben nu de grootste vooraan en de gasten onze vorige. Hoe dan ook de nieuwe kamer viel in de smaak en werd unaniem goedgekeurd dus konden we aan tafel waar er over Corona, vaccinaties, de honden en de veranderingen aan de kliniek en bijgebouwen gepraat werd. Onze conversatie werd naar goede gewoonte onderbroken door Marie-Carmen die de eerste 10 honden bracht en daarna haar deelneming aan Marianne kwam aanbieden. Feit dat ons allemaal met de wrede realiteit confronteerde.  Toen Marie-Carmen terug vertrokken was gingen de dames zich klaar maken voor het vele werk dat hen wachtte en herinnerde Dirk mij aan het feit dat ik Marianne op de hoogte moest brengen van de foto. Met een hart dat tot in mijn keel bonsde ging ik naar hun kamer en riep haar even apart. Terwijl de tranen over mijn wangen liepen kwam ik niet verder dan "après la mort de Philippe" toen ze wenend in mijn armen viel en ze het immense verdriet dat ze mee sleept heel even de vrije loop liet. Door mijn tranen heen verzekerde ik haar dat ik de foto zou wegnemen als het te moeilijk was, zo niet zou Philippe daar voor altijd een plaats hebben. 

 

 

Wat kan ik meer vertellen, dat Marianne zichzelf verloochende en ondanks haar groot verdriet toch naar Spanje kwam om de lang wachtende teefjes te steriliseren. Dat ze dat samen met Kris deed die zoals altijd voor de tanden en de premedicatie instond. Dat ze dat deden tijdens een hittegolf waarin temperaturen stegen tot 41 graden in de schaduw en er geen zuurstof in de lucht was. Dat Marianne verschrikkelijk veel verdriet had omdat ze tijdens het opereren luisterde naar melancholische Franse chansons die ze destijds met Philippe beluisterde. Dat ze veel weende en haar gedachten soms mijlenver waren. Dat we tijdens de maaltijden soms een glimp opvingen van de oude Marianne die iedereen plaagde en de tafel deed schudden met haar bulderlach. Dat we allemaal haar welzijn ter harte namen en alles deden om haar bij te staan. Een van de voornaamste spillen in dat proces was Kris want met haar bracht ze de meeste tijd door en de dames delen trouwens iets samen. Net zoals Marianne heeft Kris een groot en genereus hart en dat schept een band. Kris was haar  collega, een vriendin die haar gemoedstoestand aanvoelde en haar met een lach en een traan bijstond, want er werd veel geweend maar ook gelachen. Voor mij een hele geruststelling dat ik Marianne in de handen van Kris kon achterlaten zonder mij zorgen te hoeven maken. 

 

Het is een periode die niet vlug zal vergeten worden, eentje die onder de huid en in de kleren gekropen is. Eén van hard werken en rouwen en houden van, voor iedereen... Een periode waarin er 50 teefjes gesteriliseerd werden en waarin Marianne op een namiddag zoveel verdriet had dat ze "maar" vijf teefjes kon doen, wat voor haar een drama was. Drama dat voor een deel goedgemaakt werd toen we op een avond na het souper gingen "zwemmen" en ze Leopold tot tweemaal toe zachtjes kon overtuigen om met haar het water in te gaan… Een magische gebeurtenis waar we met ons drieën verstomd getuige van waren. Een uniek en ontroerend moment waarin ze samen met Leopold onder de sterrenhemel van Calypo even haar leed vergat, een  moment waar Philippe van tussen de talloze sterren met een goedkeurend oog op neerkeek, daar was ik zeker van. Ik voelde het en Leopold voelde  ook hoe belangrijk het was, vandaar zijn onverschrokkenheid...

 

Zoals gezegd zijn de dames afgelopen zondag vertrokken en bleef ik na de obligate foto alleen achter met 18 teefjes die nog 2 dagen blijven voor ze naar de refuge terugkeerden. Daaronder 3 voor Marianne die in Casa Belgica blijven tot ze naar België vertrekken... Een oud kreupel teefje dat haar ganse leven gebruikt is als kweekmachine, eentje van wie ze de neus afgesneden hebben en een witte die een bloeding gehad heeft ... Comme d'habitude, zal Philippe glimlachend denken...

 

Nadat Marianne en Kris vertrokken waren stuurde ik, ondanks het feit dat het zondag was, ,een mail naar Dr De Frutos om een afspraak te maken voor Fausto en vroeg er ook een voor Nerva, een van de gesteriliseerde wiens zwarte haar grijs zag van de talloze schilfers, en op haar rug diverse kale vlekken had. Je wist maar nooit... Nog voor Dirk terug was kreeg ik antwoord dat ik woensdag met beiden verwacht werd, met Fausto voor een scan van zijn schouder en met Nerva voor uitgebreide testen. Dus vertrokken we ‘s woensdags met beiden richting Talavera waar bleek dat Fausto, Toto voor de intimi, zijn schouderspleet door een hevige impact gestopt was met groeien... De dokter toonde mij de foto’s en het verschil tussen zijn goede en "slechte" schouder, die zelfs voor een leek als ikzelf duidelijk te zien was. De enige oplossing was pijnstilling en een operatie om de schouder vast te zetten wanneer hij tien maand was! Ik dacht niet goed te horen want Toto was pas 4 maand dus dat betekende dat hij nog minstens 5 maanden moest wachten en hij was zo goed als geadopteerd... 

 

Terwijl we wachtten op de bloeduitslagen en de huidtesten van Nerva, bleven de klanten maar binnenstromen en werd het drukker en drukker en warmer en warmer in de ontvangstruimte. Na twee uren konden we eindelijk met relatief goed nieuws naar huis want er was niks mis met Nerva’s bloed, ze was clean, geen ziektes of parasieten. Alleen armoede en tekort aan voedsel enz…, dit was te verhelpen met goed eten en drie baden in de week wat wou zeggen dat Nerva nog een tijdje in Casa Belgica zou blijven... Toen we terug thuis waren belde ik de kandidaat adoptant van Fausto en vertelde hem wat de dokter gezegd had over een mogelijke operatie wanneer hij 10 maand was, operatie waarvan de kosten uiteraard zouden betaald worden door GINB. Na het gesprek leek het erop dat we Toto nog een tijdje te gast zouden hebben. We hadden één hoop: toen Marianne Toto onderzocht had ze gezegd dat ze een supplement (medicatie) zou opsturen dat bij jonge honden kon helpen in dergelijke gevallen en een operatie kon vermijden...

Wie weet, dus wachtten we vol ongeduld op het pakket…

 

 

 

  • DDR fotostyling