Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Aug 2020 - Maa17aug

Geplaatst op
26 augustus 2020

 

 

Maandag 17 augustus 2020

Omdat Clémentine tijdens onze tweedaagse "allez-retour" naar Frankrijk haar frustratie uitgewerkt had op het verband dat Dirk aan haar voorpoot aangebracht had om een onooglijk wondje - dat trouwens door madame haar toedoen - nu eens open en dan weer dicht was, zijn we afgelopen donderdag  met haar naar dokter De Frutos geweest. Het wondje was uitgegroeid tot een knobbeltje waar ze ondanks alle verwijten maar niet kon afblijven, frustrerend want Dirk deed er langer over om het verband aan te brengen dan zij nodig had om het terug af te doen. Hoe dan ook, ondanks de 3 dagen zware onweders en regens die ook hun duit in het zakje deden, kon het spelletje  niet blijven duren, vooral niet toen ze kort na het hondenweer begon te manken. Niet dat het ongemak haar belette om zoals gewoonlijk over de "halve" deur te springen als we haar niet vlug genoeg binnen lieten en de heren het hoofd op hol te brengen, integendeel... Ze had er minder last van dan wij;  niettemin hadden we er geen rust in want ze is al de 12 voorbij en heeft al van sedert ze door Marie-Carmen en Pili op straat gevonden is en dezelfde dag in Casa Belgica afgezet werd, waar Marianne en co toevallig aan het steriliseren waren,  leishmania die de wondheling niet bevordert... Nadat ze geaborteerd en gesteriliseerd was sprong ze nog diezelfde dag over het hekken van de kliniek en ging in de keuken in een mand liggen, zag dat het goed was en besloot ons te adopteren, tot zover...

Vorige week donderdag hadden we op 13 augustus om 9u een afspraak met dr De Frutos, ondanks het vroege uur was het al bijna 30 graden en konden we ons geen van beiden tijdens het wachten op de dokter voorstellen dat we gedurende de 3 dagen zondvloed  heimwee gehad hadden naar de zon. Een mens is zelden tevreden nietwaar... Ondanks de hitte was er iets in de natuur dat aangaf dat de zomer aan zijn zwanenzang begonnen was. Het groen werd vermoeider, de vele ooievaars die langs de weg naar Talavera nestelen waren vertrokken, de appelen en peren aan onze stokoude fruitbomen waren bijna rijp en gisterennacht zat er een oehoe in de tuin te roepen naar de oogluikende herfst en winter... Allemaal voortekenen zei ik tegen Dirk die in de vroege hitte antwoordde dat hij daar niets van merkte, mánnen... Toen het onze beurt was, liet Clementine zich onwillig onderzoeken. Dr De Frutos zei dat het hem niks aanstond, nam een staal van het vocht dat uit het wondje kwam dat naar het labo moest en vertelde ons dat ze moest blijven. 

 

Toen ik vroeg of het een tumor was knikte hij van ja, zei dat hij haar die dag nog zou opereren en alles zo ver mogelijk zou uitsnijden. Daarna zou de wonde door het gebrek aan huid op de poot goed moeten verzorgd worden en langzaam dichtgroeien. Net iets voor de ongeduldige Clementine, dachten we beiden... We lieten haar achter in de bekwame handen van de "Frutossen" en co en keerden terug naar huis.  ‘s Avonds mocht Dirk haar terug gaan halen... Toen hij om 19u na 4 keer heen en terug naar Talavera thuis kwam met de patiënte en ze met haar ingepakte poot nukkig in de zetel sprong, hadden Dirk en zijn oogappel er 300 km opzitten.  De ganse avond lag ze te pruilen, ze wou niet eten of drinken en moest van onze liefde niet weten. Omdat ze maar niet van haar verband kon blijven en constant berispt werd, iets wat ze Dirk niet in dank afnam en resulteerde in een verongelijkte blik annex afwijzende houding, zette hij haar tot haar grote ontzetting en een blik van "hoe durft ge" een muilkorfje op want er hing teveel van af... Dat beloofde voor de dag nadien want dan moesten we om 14 uur terug bij dr De frutos zijn.  Hoe dan ook het werd een memorabele avond en nacht waarin niemand rust had...

 

 

‘s Anderendaags waren we zoals het een goede Belg betaamt, een tiental minuten voor onze afspraak met Clementine ter plaatse en gingen verhit door de rit in de rij staan voor de kliniek, zucht... Onze zieke leek niet erg geïnteresseerd maar dat was maar pose want het trillen van haar spieren verraadde dat ze wel degelijk zenuwachtig was en wist wat er komen ging. Nog voor het onze beurt was werden we binnen geroepen. Dr De Frutos verwijderde tussen 2 operaties door Clementines verband en kort daarna staarde de open wonde ons binnen de minuut in het aangezicht. Frutos vetelde ondertussen dat hij ook de onderhuid zover mogelijk weggesneden had om te voorkomen dat er zich, in geval de tumor kwaadaardig zou zijn, cellen zouden verspreiden. Nadat het verband vervangen was, we de nodige medicatie en richtlijnen gekregen hadden, betaalden we onze rekening van 380 euro en reden met een opgeluchte Clementine, die blij was dat alles achter de rug was, in de krakende hitte terug naar Calypo. In de tegenovergestelde richting zwol de uittocht uit Madrid met de minuut aan want de dag nadien was het een belangrijke feestdag in Spanje, het was "Vive Marie" of liever OLV Hemelvaart. Ik hoopte dat de heilige Maria op haar zoveelste reis naar de hemel eens aan Clementine zou denken en haar zou behoeden voor verdere ongelukken. 

   

Niet dus want toen we de dinsdag terug waren van  boodschappen doen, sprong ze bij onze thuiskomst fleurig en kwiek over de poort , bleef haperen met haar verband en scheurde haar wonde open. Mijn angstschreeuw en Dirks gevloek en geketter konden haar vreugde van het weerzien echter niet temperen... Nadat ik van mijn schrik bekomen was en Dirk zijn colère bekoeld, knipte hij het verband los en bekeken we het resultaat van haar onbezonnenheid. Het was geen fraai zicht... Nadat de foto van de open wonde doorgestuurd was naar dr De Frutos, werd ze verzorgd. Dirk deed haar met de nodige uitleg terug een stevig verband aan en ze kreeg huisarrest, of beter zetelarrest... Gelukkig konden we haar de ganse week in ‘t oog houden want Alberto (mijn kinesist) was een week in verlof dus  moesten we niet meer weg. Hopelijk gebruikt ze haar verstand, zei Dirk... Verstand heeft er niets mee te maken sprak ik hem tegen... Ze is  intelligent genoeg maar ‘t is een temperamentvolle dame, eentje waar je niks aan te zeggen hebt, probeer daar maar iets aan te doen... Allez, eentje zoals jij dus antwoordde hij laconiek...

 
 
  • DDR fotostyling