Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Aug 2020 - Don06aug

Geplaatst op
19 augustus 2020

 

 

Donderdag 6 augustus 2020

Afgelopen maandag 3 augustus zijn we zoals voorzien ‘s morgens met Eulalie, Eustasche, Bonito en Veloz in de plaats van Saroya aan boord, rond 9u vertrokken naar "la douce France", meer bepaald naar Castets waar we afspraak hadden met Roel en zijn zoon Sil die 3 uur voor ons vertrokken waren in België en na een rendez-vous met Koen Falise, die in Beervelde een lading hondeneten en een paar spiegels die ik danig hard nodig had in Casa Belgica, doorreden richting Parijs. Hoe dan ook, na een kort beraad hadden we besloten om Saroya niet mee te nemen omdat ze nog te bang en achterdochtig was en we allerhande rampscenario's voor ogen hadden waar we ons niet goed bij voelden.  We konden ze zelf nog niet aanraken, dus stel je voor dat er iets gebeurde, niemand zou haar kunnen benaderen.  Vandaar dat we besloten om haar vooralsnog in haar "vertrouwde" omgeving te laten... Tot wanneer was de hamvraag, want uit ervaring wisten we dat een galgo die té lang in ons kroostrijk gezin verbleef meestal bleef plakken, en daar was ze ook niet mee geholpen.  Ze moet een thuis vinden, zei ik  tijdens de reis meermaals tegen Dirk en voegde er om mijn geweten te sussen 20 keer aan toe dat dit na een verblijf in  het "spa en bezinningsoord Yolanda" wel zou lukken .....

 

Direct na ons vertrek kreeg ik een wake up call want als ik gedacht had dat het rustig zou zijn op de weg, niet dus. De Madrilenen waren in verlof en zo te zien niet zinnens om "thuis te blijven". Het was drukkend heet, druk op de weg, druk in de aires en spijtig genoeg voor mij dus ook druk in de meestal vieze toiletten. Feit waar Dirk zich de ganse weg over verwonderde en in alle toonaarden verkondigde hoe stil en rustig het anders was, iets waar ik op dat moment geen boodschap aan had, met andere woorden hij legde een vinger op de wonde in plaats van een pleister – mannen... Gelukkig voor ons en de reizigers koelde het af eens we Castilla Leon door waren en kregen we er in Baskenland de obligate regenvlaag gratis bij. Rond 15.30u gingen we de grens met Frankrijk over en 3 kwartier later verlieten we  de autostrade in Castets en reden naar het hotel waar ik alweer een illusie armer was toen ik de vele geparkeerde auto's zag staan op de parking voor het hotel. Zoals gewoonlijk meldden we ons eerst aan bij de receptie en vertelde ik aan de blijkbaar nieuwe medewerkster dat we "oude" klanten waren die altijd een privilegekamer boekten mét staanplaats op de gesloten parking omdat we meestal honden aan boord hadden; ik voegde er aan toe dat we zoals altijd onze honden gingen uitlaten en vroeg of het automatisch hekken "marcheerde", niet dus... Geen probleem om de honden uit te laten zei de bediende  en vroeg zelfs of er ook honden op de kamer zouden zijn. Duidelijk een groentje ...

 

Toen we de omheinde parking op reden stond er één wagen, een witte "gepimpte" Mercedes. Net zoals altijd moesten we de "automatische" poort manueel sluiten voor we de honden konden uitlaten. Dirk nam de pups voor zijn rekening en terwijl ze vrolijk en nieuwsgierig ronddartelden liet ik de voorbeeldige Bonito en Veloz uit. Buiten de omheining kwam een familie van 4 aangewandeld, veertigers met 2 zonen tussen 16 en 18 jaar, die zo te zien veel aandacht hadden voor de honden en omgekeerd... Toen ze het hotel binnen gingen keken ze nog steeds achterom en waren druk in gesprek... Eenmaal  uit het zicht  haalde ik opgelucht adem en zei tegen Dirk, oef, ik dacht al dat ze zouden komen kijken naar de honden. Hij knikte bevestigend en antwoordde gelukkig niet... Ik had iets te vroeg gejuicht want ze kwamen terug buiten en stapten met de receptioniste op kop resoluut richting de omheinde parking en deden het hekken open. Ik schrok me een aap en riep naar de mevrouw of ze aub  snel het hekken wou sluiten voor de honden. De man antwoordde in de vrouw haar plaats, riep "vous dites",  kwam roepend en tierend op mij afgestevend en begon mij de huid vol te schelden dat ik geen recht had om het hekken dicht te doen enz  enz, het was een parking voor wagens en niet voor honden en ik was een...

Dirk die zijn handen vol had om de pups aan te lijnen kwam erbij en vroeg aan de man of er een probleem was. Meneer die duidelijk een herriezoeker was, stikte bijna in zijn colère, begon ook Dirk uit te schelden voor crétain en meer van dat schoons en kwam dreigend dichterbij. Ik stond te beven op mijn benen van schrik en het tumult had ook de aandacht getrokken van enkele hotelgasten die toekeken wat zich afspeelde...  Blijkbaar was dit het beoogde effect van de woesteling want hoe meer publiek er was hoe meer zijn ego aanzwol en hoe agressiever hij werd en luid een bloemlezing Franse scheldwoorden naar ons hoofd slingerde. Dirk was een con die hem op de verkeerde manier aangesproken had, ik was een conne.. Toen ik hem probeerde uit te leggen dat Dirk niet zo goed Frans sprak en dat we een organisatie hadden zei hij "ta gueule, va promener tes chiens ailleurs", vervolgens daagde hij Dirk uit en brulde "tu me fais chier, con, t'as peur, allez, viens, viens".  Zijn doodsbange vrouw en zonen die hem tevergeefs probeerden te kalmeren, werden ook afgesnauwd. 

Omdat er geen einde aan de scheldpartij kwam, zei Dirk tegen de receptioniste dat hij de politie erbij wou. Een magisch woord want de jonge vrouw kreeg bijna een appelflauwte en na nog wat dreigementen ging de familie naar hun gepimpte Mercedes, deden pro forma de koffer open en dicht en dropen daarna ook af. Echter niet zonder dat meneer ons nog eens uitkafferde toen ze ons kruisten. Wees daarmee getrouwd ... Ik vroeg aan Dirk of we misschien voor verborgen camera gefigureerd hadden. Het geheel leek zo onwerkelijk, net of we het afgelopen halfuur in een van die klassieke Franse gangsterfilms waren beland. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat dergelijke individuen rondliepen. Toen we het hotel binnenliepen, was de receptioniste nog onder de indruk. Een van de dames die ons al langer kende, kwam er ook bij en excuseerde zich voor het gebeurde. Ik kon niet zeggen dat ik het niet erg vond want dat deed ik wel en ik verwees haar naar het feit dat we al vanaf het begin dat we hier klant waren een privilegekamer boekten vanwege de beschermde en gesloten parking en dat iedereen die er gebruik van maakte vroeger een code kreeg om de poort van de parking te openen en te sluiten. Poort die spijtig genoeg al een paar jaar ofwel net gemaakt was of net niet, met problemen als vandaag tot gevolg. Wat had het voor zin een surplus te betalen voor een beschermde en gesloten parking waarvan het hekken open bleef staan vroeg ik. Ze kon alleen maar beamen dat ik gelijk had en ik kon alleen hopen dat dit incident er zou toe leiden dat de poort eindelijk eens en voor altijd zou hersteld worden. We zullen zien...

 

Toen we op de kamer waren nam Dirk door het venster een foto van de woesteling zijn wagen, je kon maar nooit weten tot wat de man in staat was vond hij... Daarna belde hij naar Roel die wist te vertellen dat ze net voor Bordeaux waren. Na zijn douche volgde Dirk  voor zijn en "mijn" gemoedsrust op de iPhone Roel en co hun vorderingen op de weg  tot wanneer ze de parking opreden, zucht... Kort na hun aankomst gingen we met ons vieren gezellig eten en tateren in de Hypopotame want we hadden niet alleen honger maar ook veel te vertellen, zowel Roel en co als wij. Na het souper gingen de heren Roels vracht overladen in de camionette en de honden en de pups uitlaten. Daarna was het voor hen bedtijd want de dag nadien gingen ze de duizend km terug al om 5u aanvangen. Wij zouden maar om 9u vertrekken dus hadden we tijd om naar tv te kijken en ons te bezinnen over het feit dat we de pups zouden missen, het stil zou zijn in de tuin en we niet iedere week 10 dozen puppy voeding meer zouden moeten kopen en geen extra vitamientjes meer en Dirk ‘s avonds hun soupeetje niet meer zou moeten klaarmaken. Ach-ach, gelukkig gingen ze goed zijn, Eustache bij Annie Dusquene en Eulalie op een bio boerderij  met 4 andere galgo’s ... Voor de twee grote jongens gold hetzelfde: zowel Bonito als Veloz waren ook met hun derrière in de boter gevallen ..

 

Dinsdag 4 augustus vertrokken Roel en Sil om 5.30u met hun passagiers en drie dozen van mijn succulente spahgetti aan boord om de duizend km terug naar België aan te vangen waar ze naargelang het verkeer en de Parijse ring in de late namiddag of vooravond verwacht werden in hof Rosa Canina. Wij vertrokken rond 9u want wij moesten "maar" 600 km terug ... Na een paar stortbuien die mij in Baskenland de stuipen op ‘t lijf joegen, en de temperatuur die hoe dichter bij Madrid hoe ondraaglijker werd, kwamen we rond 17u onder luid "gejuich" aan in Casa Belgica, bijna gelijktijdig met Roel en co die rond hetzelfde uur aankwamen in hof Rosa Canina, zo'n 1600 van ons. Vanaf dan was het stil in Casa Belgica:  Eulalie en haar broer Eustasche die nu Shiloh zou heten, mochten met hun fratsen de nieuwe baasjes op de proef stellen... Ondertussen wachten wij op nieuws van ons kroost en van de twee heren...

  

 
 
 
  • DDR fotostyling