Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Aug 2018 - Zon12Aug

Geplaatst op
15 augustus 2018

 

 

Zondag 12 augustus 2018

Wat verondersteld wordt een rustige hete zondag te worden - alhoewel rustig een relatief begrip is in Casa Belgica - ontaardt de dag in een ware horrorshow als we om 15u een paniekerige telefoon krijgen van Marie-Carmen. Ze is samen met 2 vrijwilligers op komst met een hond die ze gaan halen zijn bij een dame die niet ver van het zigeunerbastion recht tegenover "ons" winkelcentrum Xanadu woont. De dame was er zeker van dat de hond die bij haar binnen wankelde ontsnapt moest zijn uit het bastion maar ze had hem in een kamer opgesloten want ze kon  hem niet aanraken van de stank en de vliegen. Vandaar de vraag om hulp. Ondertussen is Louis de dierenarts ook verwittigd en op komst .

  

Nog geen 5 minuten na het telefoontje geven onze honden aan dat er bezoek op komst is en roep ik naar Dirk die beneden in de kliniek is dat hij asap naar boven moet komen. Van zodra hij Marie-Carmen en de twee vrijwilligers die een zware afgedekte bench torsen binnen laat, slaan ons honden tilt. Hoe ik ook probeer, ze zijn niet stil te krijgen. Als ik het hekje open om hen door te laten, manoeuvreren ze de grote bench door de smalle opening, in het passeren vang ik een glimp op van een graatmagere grote zwarte hond, een landgenoot nog wel want voor zover ik kan zien is het een Groenendaeler, de stank is niet te harden. In het voorbijgaan zegt Marie-Carmen "horror, pure horror". Door het venster van de kliniek zie ik hoe de vrijwilliger en Dirk de hond op de operatietafel leggen en naar adem happen.

 

Een paar minuten later vertrekken Marie-Carmen en de vrijwilligers. De eerste gaat in de refuge een soort "pesticide" halen en op de  terugweg Pili oppikken en de beide anderen gaan naar de apotheek van wacht om de zalf die Louis gevraagd heeft. Als iedereen vertrokken is, komt Dirk frisse lucht happend naar buiten en zegt dat hij in al die jaren nog nooit zoiets gezien heeft. Die hond wordt levend opgegeten voegt hij er aan toe, er zitten duizenden maden in hem. Omdat hij weet dat ik door de aanblik van maden verschrikkelijk onpasselijk word sedert ik lang geleden een egel van de straat raapte die er vol van zat, raadt hij me aan niet te gaan kijken. Desondanks voel ik me verplicht tegenover het arme dier en ga de kliniek binnen. 

  

Het is verschrikkelijker dan verschrikkelijk, de gigantische wonde die hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt is door een ingegroeide ketting, verspreidt een onbeschrijflijke stank van dood vlees en wemelt van de maden die hem levend consumeren. Ik hou het een paar minuten uit maar moet dan kokhalzend naar buiten. Ik kan maar aan één ding denken, gelukkig is het arme dier hoe ongelooflijk ook meer dood dan levend kunnen ontsnappen uit de hel waarin hij moet geleefd hebben of liever moest overleven en is hij nu in goede handen. Hopen dat  sadisten die dergelijk leed veroorzaken gestraft zouden worden, is een verspilling van energie ... Iedereen weet wat voor dierenleed er in die bastions schuilgaat maar niemand kan er binnen, zelfs de politie houdt zich zo lang mogelijk afzijdig...

 

 

Een klein halfuur later is iedereen terug, kort daarna arriveert DA Louis die er zijn zondag met de familie voor onderbroken heeft, ook. Tot in de vooravond zijn ze bezig om de hond te verzorgen. Louis verwijdert het rotte vlees en reinigt de wonde meerdere keren grondig met een product dat de vraatzuchtige belagers doodt. Daarna "lepelt" Pili  de massa's dode maden uit de hond zijn nek, een werkje dat niet iedereen gegeven is . Eenmaal  hij "gezuiverd" is geeft Clovis hem een deel van zijn zuurstofrijk bloed en rond 19u wordt hij in een box gelegd. Voor ze als laatste de poort achter zich sluit, roept Marie-Carmen dat ik hem een naam moet geven, daarna blijven we alleen achter met ons nieuwe zorgenkind. 

 

Als we een uur later gaan kijken ligt hij nog altijd op zijn zij in de box, net zoals hij er in gelegd is. Om middernacht idem, als ik zacht tegen hem praat en hem vertel dat hij vanaf nu door het leven gaat als Lionel, leeuw dus, kijkt hij me met zijn bruin oog schichtig aan. Voor niks nodig zeg ik, je bent veilig ...

 Niet voor gevoelige kijkers -  Lionel

 

 

  • DDR fotostyling