Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update aug 2018 - Woe15aug

Geplaatst op
22 augustus 2018

 

 

Woensdag 15 augustus 2018

"Vive-Marie" vandaag, feestdag voor iedereen... Niet in Casa Belgica... Lionel is nu 3 dagen hier en krijgt sedertdien een intensieve verzorging. Samen met Marie-Carmen helpt Dirk 2 keer per dag de wonde verzorgen. Ze wordt eerst grondig ontsmet, daarna  ingewreven met een speciale zalf die we overal bij apothekers gaan sprokkelen omdat ze er meestal  maar één exemplaar van hebben, dan wordt ze toegedekt met in isobetadine geweekte compressen om uitdrogen te voorkomen en daarover brengen ze het verband aan, een procedure die de nodige tijd vraagt.. Ik kan alleen maar toekijken en foto’s en filmpjes maken want met al mijn replica gewrichten en vastgezette wervels kan ik mij niet bukken...

 

Louis komt ook regelmatig langs en Dirk en ik volgen Lionel om de 2 uur op. Dit van 8u ‘s morgens tot na middernacht, soms zelfs ‘s nachts. Elke keer als we de kliniek binnengaan ben ik bang dat hij dood zal liggen, ‘t is echt een obsessie.  Na ieder bezoek aan de kliniek  komen de honden ons tegemoet gelopen of staan nieuwsgierig bovenaan het trapje op de uitkijk, net of ze wachten op nieuws. Ik ben er zeker van dat ze zich bewust zijn van het drama dat zich afspeelt, al was het door de geur alleen...

Ondanks alle goede zorgen blijft Lionel héél zwak. Hij beweegt schier niet, eet nauwelijks en moet aangemoedigd  worden om te drinken. Hij is zo uitgeput dat hij zich laat gaan, misschien omdat hij weet dat hij dat nu eindelijk kan, dat hij niet meer op zijn hoede moet zijn of vluchten of zich verbergen. Het enige lichtpunt is dat hij reageert als ik bij het binnenkomen in de kliniek voor de miljoenste keer zijn naam zeg  en gelaten mijn "kopje krab" ondergaat . 

 

Lionel is niet de enige zorg, ondertussen is ook Marie-Jeanne geopereerd en hebben we van dokter De Frutos de eerste foto's van haar poot gekregen en een bericht dat alles "so far so good" was.  Morgen vertrekt Dirk naar België, dus is er afgesproken dat we hem komende dinsdag contacteren als hij terug is. Marie-Jeanne moet sowieso minstens een week in zijn kliniek blijven.

Marie-Jeanne Video

Donderdag 16 augustus 2018

Gisteren heeft Dirk in extremis na anderhalve maand wachten en telefoontjes van Marie-Carmen naar de bevoegde instanties, eindelijk zijn Spaanse nummerplaat gekregen voor de jeep die zijn laatste dagen in Spanje gaat slijten omdat hij in België in de meeste de steden niet meer binnen mag. Nog net op tijd om vanavond naar de luchthaven te rijden. Vóór het zover is komt Louis ‘s middags naar Lionel kijken wiens toestand eerder achteruit dan vooruit gaat want het is alsmaar moeilijker om hem iets te doen eten en drinken. De doosjes eiwit die we op aanraden van Louis gekocht hebben om over zijn eten te doen zitten er zeker voor iets tussen, ik kan hem geen ongelijk geven maar hij heeft het broodnodig, desondanks kunnen we hem niet overtuigen. Konden we het hem maar uitleggen, klaag ik elke keer weer tegen Dirk, helaas..

 

Tijdens zijn uitgebreid onderzoek moet Louis het met mij stellen want Dirk is naar de garage een plaat halen om zijn nieuwe, veel grotere, Spaanse nummerplaat op te bevestigen. Hoe dan ook, hetgeen Louis ziet maakt hem niet erg gelukkig en na mijn negatieve antwoord op de vraag of Lionel al stoelgang gemaakt heeft is hij helemaal niet content. Nadat een poging om Lionel op zijn poten te zetten jammerlijk mislukt, luistert hij nogmaals naar zijn darmen, zegt dat er geen enkele activiteit te horen is en besluit om per direct een inenting te geven om ze op gang te brengen en plasma toe te dienen. 

 

Ondertussen zijn Marie-Carmen en Dirk gearriveerd, gelukkig dat hij er is want de honden waarderen al dat over en weer geloop niet en laten dat ook horen en zien... Nu kan ik met een gerust gemoed verder alles vastleggen voor het nageslacht... Na anderhalf uur is  het plasma ingedruppeld en krijgt Lionel een baxter met glucose, als die leeg is moet ik het kraantje dichtdraaien... Daarna vertrekt Louis, morgenvoormiddag komt hij terug. Voor ze de poort uit is, roept Marie-Carmen dat zij deze avond nog eens langs komt...  Rond 17u vertrekt Dirk naar de luchthaven en blijf ik lichtelijk ongerust achter met onze 12 honden, 3 puberende galgo pups, een doodzieke Hercule in huis en een doodzieke Lionel in de kliniek. Rond middernacht belt Dirk dat hij thuis is en stuurt een filmpje door van de gietende regen. Ik ga met mijn "flashligt" een laatste keer kijken bij Lionel die nog altijd in dezelfde houding ligt. Onder zijn staart liggen 2 keiharde zwarte "kakjes" die ik na een tour de force kan opruimen. Ik ben dolgelukkig met de ontdekking en Louis zal morgen in de hemel zijn als hij het hoort. Shit is goud in dit geval...

‘s Nachts houden de honden me met hun gebekvecht over wie in welke zetel mag liggen wakker en moet ik meerdere keren opstaan. Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel nietwaar… De "nieuwe" hond van de buren die de kennel van de overleden "boy's next door" gekregen heeft is ook ontstemd door het gekrakeel en blaft een paar keer.  Aan zijn bas-bariton te horen moet het een grote hond zijn. We zullen het nooit weten want hij zal nooit buiten komen. Gelukkig blaft hij ons ‘s nachts en ‘s morgens voor dag en dauw niet wakker zoals zijn voorgangers dat deden. Hoe dan ook ik heb met het arme dier te doen want zijn leefwereld zal zich beperken tot de tralies van zijn gevangenis. Onschuldig levenslang. Net als het hondje van de buren aan de andere kant van Casa Belgica, zij zit twee maand alleen tijdens de vakantie en voor de rest uiteraard buiten.. Haar triest gehuil beroert niemand, alleen ons.  

Vrijdag 17 augustus 2018 

Om 8u ben ik samen met Vali bij Lionel die zwemt in een gigantische plas pipi. Er is bijna geen beginnen aan. Hoe dan ook, Vali dweilt zo goed en zo kwaad als ze kan de plas rondom hem op, daarna proberen we de pipidoeken waar hij op ligt te vervangen, een werkje dat ons door Lionel niet in dank afgenomen wordt, begrijpelijk want het arme dier heeft overal pijn. Om 9u is Louis als eerste present. Als ik hem vertel over de kakjes is hij zoals verwacht héél tevreden en opgelucht. Een kwartier later is Marie-Carmen er ook en trekken ze Lionel samen op zijn anti-doorligmatras  uit de box.

 

Als Louis naar zijn darmen en zijn hart luistert, merkt hij dat er zich deze nacht een abces zo groot als een halve flink uit de kluiten gewassen pompelmoes ontwikkeld heeft onder zijn oksel. Nadat hij de nodige naalden en materiaal gevonden heeft in de vele schuiven die onze kliniek rijk is, steekt hij een naald in het gezwel, trekt het vocht op, spuit het stinkend goedje in een teiltje en zegt dat al het resterende vuil dat zich nog in zijn lijf bevond in het abces zit en die smerigheid er asap uit moet. Als ik bang vraag of het erg is, antwoordt hij ‘op zijn Louis’  “well” .. en voegt eraan toe dat het lichaam ofwel inkapselt ofwel een fistel maakt, een tunnel dus, en besluit "a tunnel is better"...

 

Het volgend uur werkt hij zich in het zweet om de smerige inhoud uit Lionels pijnlijke halve pompelmoes te persen. Het is niet te geloven, net een stinkende lavastroom die eruit loopt. Het arme dier ziet er verschrikkelijk van af maar het moet, zegt Louis, die zijn patiënt het wat en waarom uitlegt van zijn handeling, net alsof hij hem zou begrijpen en geloof me, Lionel begrijpt het want hoe pijnlijk ook, hij laat Louis doen. Als het meeste eruit is en Louis de vrijgekomen holte gereinigd heeft is hij net zoals Lionel bekaf en zegt ‘morgen de rest’... Ik ben onder de indruk van Louis zijn toewijding want ik weet hoe onwaarschijnlijk druk de man het heeft, net als Marie-Carmen trouwens en Dirk die ondertussen in België de camionette aan ‘t laden is ..

Tot ‘s avonds laat zijn de pipidoeken waarop Lionel ligt doordrongen van de verder uitlopende stinkende etter en moeten om de haverklap ververst worden. Voor de rest volg ik Louis zijn raad op en val hem niet lastig met eten, het enige dat hij nodig heeft is rust. Net als gisteren maken de honden het tot laat in de avond bont, als ik om middernacht een laatste keer naar Lionel ga kijken lopen ze me bijna omver van zottigheid, dat belooft voor deze nacht...

Zaterdag 18 augustus 2018

Als ik om 8u met Vali ga kijken naar Lionel ligt hij met zijn neus in zijn drinkbak. Ik ben al blij dat hij zich de moeite getroost heeft om een beetje te drinken. Net zoals gisteren heeft hij het veelvoud daarvan uitgeplast en zijn de donkere vlekken op zijn pipidoeken verwaterd. Om 10u is Louis er, even later Marie-Carmen en ikzelf. Nu de voltallige "crew" er is, kunnen ze aan het vervolg beginnen van de horrorfilm van gisteren. Lionel wordt op de operatietafel gelegd en door Louis aan dezelfde behandeling onderworpen als de dag voordien. Als ik gedacht had dat al de smurrie uit de lege pompelmoes was, niet dus... Tijdens de nacht is de "tunnel" volgelopen met etter en rottigheid  die de maden achter gelaten hebben en de smerigheid zit te dringen om er bij de eerste druk op de wonde uit te spatten.

 

De stank is niet te harden, tijdens het fotograferen en filmen laat ik dan ook verdacht veel boeren en kolkt de sojamelk van deze morgen in mijn slokdarm. Lionel bekakt en beplast zich van de pijn maar houdt net zoals zijn verlosser een paar uur vol tot alles eruit is. Ik heb bewondering voor beiden en laat Louis weten dat ik Lionel als tweede naam Louis ga geven, dus vanaf nu is het Lionel-Louis...Terwijl hij een drain steekt om de tunnel open te houden voor verder "verkeer", vervangt Marie-Carmen het verband aan zijn hals. Daarna krijgt hij een "buikband" aangemeten, doe ik hem een van onze beroemde gele t-shirts aan en zet Louis hem buiten. Als ze eindelijk de mysterieuze patiënt zien waar ze zolang naar uitgekeken hebben, laat ons zootje ongeregeld zich gelden, dat spreekt voor zich.  Lionel heeft andere zorgen, zoals recht blijven, onder andere.  Vóór Louis hem in zijn box zet, drukt hij voor het eerst een kak op zijn formaat en laat zijn blaas leeglopen... daarna rust en straks misschien iets eten want momenteel staat zijn kop er niet naar.

 

Voor hij vertrekt brengt Louis een bezoek aan Hercule waarvan hij niet wist dat hij zo ziek was. Nadat ik hem het verhaal gedaan heb, laat ik zijn medicatie zien. Hij is er duidelijk het hart van in en zegt dat hij met De Frutos gaat bellen om de waarden van zijn creatine enz. te weten. Als ze weg zijn probeer ik voor de zoveelste keer om hem te doen eten maar net zoals deze morgen zegt mijn zelfbereide kip hem niets. De moed zakt in mijn schoenen tot ik plots denk aan het idee dat deze nacht tijdens de honden hun kattekwaad aan mijn brein ontsproot, en ik een beetje gruyère kaas over de kip strooi... Ik win de eerste prijs, enfin voor vandaag want misschien wil hij de volgende keer al niet meer... Ik laat het weten aan Dirk die in Louise-Marie samen met de medewerkers de zaal aan ‘t opzetten is en zich net als ik grote zorgen maakt over onze onverbiddelijke zoener.

Zondag 19 augustus 2018

Terwijl Dirk en de medewerkers in België volop bezig zijn met de wandeling,  komen Louis en Marie-Carmen rond 10.30u aan in Casa Belgica. Net zoals gisteren onderwerpt Louis Lionel aan dezelfde pijnlijke behandeling van de dag voordien. De drain wordt verwijderd, de wonde die nog altijd etter produceert, meerdere keren gespoeld en "uitgeperst”. Daarna steekt Louis een nieuwe drain en krijgt Lionel-Louis een korset van elastisch verband aangemeten waar Louis luchtgaten in maakt. Eens hij ingepakt is als een worst, wordt hij buitengezet en maakt van de gelegenheid gebruik om een plas van 5 minuten te produceren... Rond 12.30u vertrekken Marie-Carmen en Louis naar huis en de zondagnamiddag...

 

 

Ik ga terug naar boven om te proberen Hercule te verleiden om te eten. Zoals gevreesd is hij de kip met kaas al beu... Ik probeer boterhammen met smeerkaas, met hesp, met confituur,  met speculoos pasta, sardienen met gekookte eieren, maar kan hem met niks bekoren. Al mijn gesmeek leidt tot niks en hij sukkelt terug tot aan zijn zetel. Sedert een paar dagen heeft hij de kracht niet meer om er in te springen dus moet ik hem assisteren. Als ik hem zie liggen, prikken de tranen in mijn ogen, waar is onze Hercule van weleer, alle dagen takelt hij verder af. Op mijn pc staan foto’s die Dirk doorgestuurd heeft vanuit Maarkedal. Foto’s van de bbq, van de medewerkers die wuiven naar mij, foto’s van blije adoptanten met hun galgos... 

 

Rond 6u ga ik bij Lionel en voeder hem met de hand stukje per stukje Hercule zijn kippenborst die hij al liggend opeet. Ik geraak met moeite terug boven tussen de meute galgos die om me heen springen. God ik zal zo blij zijn als Dirk terug thuis is want ik ben ver aan het einde van mijn krachten, zowel fysiek als psychisch. ‘s Avonds belt Dirk vanuit zijn hotel op de luchthaven dat de wandeling een groot succes was, een groot lichtpunt in de donkere tunnel… Met dank aan mijn medewerkers en de deelnemers...

Maandag 20 augustus 2018 

Idem gisteren voor Louis, Marie-Carmen, Lionel en mezelf. Met dat verschil dat zowel Lionel als Hercule een opflakkering hebben. De ene wankelt alleen tot in de douche - zijn uitverkoren plekje - en de ander is iets levendiger en eet een halve worst. Net of hij weet dat Dirk straks terug is en hij in "goede doen" moet zijn. Net als Dirk thuiskomt, vertrekken Louis en Marie-Carmen. Zoals altijd zijn onze honden buiten zichzelf. Na de begroeting is zijn eerste zorg Hercule die in zijn zetel dapper kwispelt. Na het bezoek aan Lionel vraag ik Dirk om Hercule zijn eten te geven. Hij slaagt erin om hem verspreid over de dag een beetje worst en een beetje kip te doen eten. Hij kan nog amper op zijn poten staan en verspreidt al een paar dagen een kwalijke geur. Als we naar mekaar kijken, zijn woorden overbodig.

 

Dinsdag 21 augustus 2018 

Vandaag hebben we Hercule moeten laten gaan.  Louis heeft hem in Dirks armen rustig laten inslapen. Het was het enige waardige dat we nog voor hem konden doen. Onze onverbiddelijke zoener is niet meer, hij was amper 6 jaar. We zijn er kapot van en zullen hem verschrikkelijk missen. Hopelijk wacht zijn grote vriend Adhémar hem op aan de hemelpoort, ik ben er zeker van.

 

Saving Lionel - Louis 2

  • DDR fotostyling