Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Aug 2018 - Don23Aug

Geplaatst op
29 augustus 2018

 

 

Donderdag 23 augustus 2018

Vandaag komen Marianne en Ben Javel aan.  Toen we aan de medewerkers lieten weten dat Hercule was vertrokken en ons verweesd had achtergelaten, was Ben Javel de eerste om te antwoorden dat Casa Belgica nooit meer het zelfde zou zijn na Hercule... Ik kan hem geen ongelijk geven want zowel Dirk als ik missen onze altijd alom aanwezige "moeial” verschrikkelijk. Ik mis "mijn" lijfwacht die ganse dagen achter mijn derrière aanliep, mij honderd keer en meer volgde naar de keuken, en tussen mijn benen  en de keukenkast zat terwijl ik aan het kokerellen was. Dirk en de co-drivers zullen hem missen als "toezichter" van de camionette als ze naar huis rijden met de honden. We hebben het beiden enorm lastig met  het ondergaan en aanvaarden van "het leven na Hercule" want het is verdomd moeilijk wennen en aanvaarden. Ik heb het nog geen dag droog gehouden...

 

Om 8.50u belt Ben Javel dat hij Marianne nergens vindt. Ik denk aanvankelijk dat het een grap is maar nee dus. Hij vertelt dat hij zoals altijd wacht op de afgesproken plaats maar dat ze in geen velden of wegen te bespeuren is!! Hij durft niet door de check-in gaan omdat ze hem ooit eens verweten heeft voor boer nadat hij alleen doorgegaan was dus staat hij er al  een half uur op de uitkijk. Het vliegtuig vertrekt over 35 minuten en hij kan haar niet bereiken op haar gsm dus bespeur ik lichte paniek in zijn stem. Ik kan niet anders bedenken dan dat Marianne die in het Sheraton op de luchthaven overnacht heeft, zich verslapen heeft en raad hem aan om tot aan het Sheraton te lopen. Hij sputtert tegen want het is te laat. Dirk die het gesprek gevolgd heeft maakt zich ook al "lichtelijk" nerveus en belt naar Marianne. Ze neemt direct op dus geeft Dirk haar door aan mij. Als ik haar vraag waar ze zit zegt ze verbaasd aan de boarding ... Nadat ik haar Ben Javels Odyssee verteld heb katapulteert ze een bulderlach in mijn oor... Dirk belt terug naar Ben Javel en meldt het heuglijke nieuws dat ze aan de boarding op hem wacht en ze al aan het instappen zijn... Een paar minuten later belt hij nog eens terug en hebben ze mekaar gevonden. Iedereen content...

 

Om 10.30u vertrekt Dirk naar de luchthaven. Een halfuur later is Louis er met Hercule's as en een afdruk van zijn poot. Kort daarna arriveert Marie-Carmen met de eerste 12 patiënten, 11 dames, samen met Louise-Marie zijn dat er 12, en één mannetje van 10 maand waar Marianne en Ben Javel kunnen mee starten. Rond 13u zijn ze in Casa Belgica, nog net op tijd voor Marianne om een woordje te wisselen met Louis die haar brieft over Lionel. Omdat hij een deftig woordje Frans spreekt, verloopt de conversatie vlot. Terwijl we aan de lunch zitten worden er een paar vrolijke en mooie herinneringen en anekdotes opgehaald over Hercule, onze onweerstaanbare allemansvriend, ik word er weemoedig van. Na het eten en de koffie lopen Marianne en Ben Javel voor de eerste maal in vele jaren zonder Hercule in hun kielzog naar de kliniek en moeten ze het vanaf nu stellen zonder "deurwacht" want weer of geen weer, hij hield de wacht aan het hekken van de kliniekpatio... In de loop van de namiddag gaat Dirk zijn "evenbeeld" op de kast van de kliniek zetten. Zo is hij toch nog aanwezig en kan over ons waken...

 

Als ze om 19.30u naar boven komen, zijn de eerste 14 galgos baby proof gemaakt, 13 dames en één "jeune premier". Na het souper en het napraten is het tijd om te gaan slapen. Omdat Ben Javel tijdens vorige bezoeken al ontelbare keren gezegd heeft dat hij graag eens tussen de honden zou slapen, hebben we hem een veldbed gekocht dus heeft hij geen excuus meer om het niet te doen. Omdat de geopereerde honden in de kliniek liggen, besluit hij om op ons terras te slapen en steekt samen met Dirk zijn bed ineen.  Ondertussen vertelt Dirk hem dat er veel ratten zijn en Marianne ooit eens een slang uit een mand gehaald heeft. Hij kijkt ongelovig maar zet door en haalt er zijn hele uitrusting bij... Zo te zien is hij klaar voor de oorlog... Onze honden zijn er trouwens  ook nog nietwaar, ze zullen hem wel verdedigen als er onheil dreigt op voorwaarde dat het geen donder of bliksem is want dan kruipen ze bij hem in bed...

Vrijdag 24 augustus 2018 

Om 6.30u blaft Pistorius ons wakker, daarna neemt de rest ook over. De vreemde eend in de bijt die op het terras ligt te snurken zal er wel voor iets tussen zitten... We zitten nog aan het ontbijt als Marie-Carmen er 2 uur later is met de eerste 10 patiënten.  Ik loop mee naar beneden en Lionel die door Marianne gisterenavond nog met een lepel zijn gemixte kip gevoederd is, ligt er nog altijd op zijn zelfde plaats. De pus loopt nog altijd uit zijn buik, eten wil hij niet. Ik maak me ernstig zorgen. We maken ons allemaal zorgen. Marianne kijkt mee over mijn schouder terwijl ik zijn hoofd streel en zucht "il n'est pas encore sauvé ". Ik mag er niet aan denken, dat zou er teveel aan zijn..

 

Rond de middag komt Da Louis Lionel-L bloedgeven en komt de man die Clovis gered heeft in Logrono een paar minuten later aanbellen om hem te bezoeken. Slechte timing want omdat Louis tussendoor weg moest, moet ofwel Marianne ofwel Ben Javel bij Lionel-L blijven en kan maar één van hen tegelijk op een loopje komen eten. Slecht voor Dirk zijn zenuwen... Ondanks het feit dat ik de vriendelijke meneer, die ook al goed Frans spreekt, de situatie uitleg, blijft hij bij Clovis plakken en krijgt Dirk het op zijn heupen. Ik excuseer me, zeg dat ik Marianne haar lunch moet serveren en laat hem aan mijn ongeduldige echtgenoot over… Gelukkig is Louis vlugger terug dan verwacht en kan Ben Javel ook komen eten. Nadat de redder van Clovis eindelijk vertrokken is kan Dirk ook aan tafel en normaliseert de situatie zich...

 

's Namiddags is het net zoals gisteren snikheet en liggen de geopereerden van gisteren in de veranda en de patio te puffen en deze van vandaag liggen onder de airco in de frisse kliniek net zoals zij gisteren. Lionel-L voelt zich precies ook een beetje beter. Eén ding verontrust mij echter: door het feit dat de deur zoveel open en dicht gaat, komen er ondanks de "bio-antivlieg spray" vliegen mee binnen en ik ben als de dood voor vliegen, vooral voor Lionel. Nadat Ben Javel zijn box een extra behandeling geeft, is hij zo goed als vliegenvrij en kan ik gerust terug naar boven. In België stappen er ondertussen een groot aantal adoptanten onder de leiding van Christel en Marleen (Katrien is ziek) op in de Vierdaagse van de IJzer, een jaarlijkse traditie waar meer en meer adoptanten aan deelnemen, waarvoor dank.

 

Om 20u zit alles erop, 20 teefjes en een reutje zijn baby proof gemaakt en Lionel-L heeft zijn laatste verzorging van de dag gekregen. Na het aperitief, de kip met rijst, koude patatjes, salade enz en de koffie, gaan Marianne en BJ nog eens naar de honden kijken. Daarna gaan Marianne en ik slapen, de mannen drinken nog een "slaapmutsje", daarna gaat Ben Javel onder een volle maan zijn nieuw veldbed tussen de honden installeren...

   

Zaterdag 25 augustus 2018

Vandaag worden de laatste 13 teefjes gebracht. Als ik rond 11.30u tussen het bereiden van de lunch en het schrijven van de update door naar de kliniek ga, loop ik zoals altijd door naar Lionel-L die nog altijd even zwak is - zoniet zwakker - want hij weigert nog altijd te eten. Terwijl ik er ben waagt Marianne op haar knieën nog een poging om het papje in zijn mond te lepelen, tevergeefs. Hij wordt met vereende krachten rechtgezet en naar de kliniek gebracht waar hij een grote donkere plas maakt. Ondertussen verwijdert Marianne zijn verband en de donkere plas vermengt zich met de stinkende pus die in een ononderbroken straal uit de wonde loopt. Dirk vervangt de doeken onder hem want ze voldoen niet om alles te absorberen en Ben en Marianne staan er met hun voeten in het vieze goedje. Ik kan het bijna niet aanzien. Als Ben Javel opmerkt dat Lionel-L een vat vol pus is, ben ik geschokt want de waarheid kwetst nietwaar.. 

    

 

Tijdens de lunch zit Marianne voor zich uit te staren. Ik kan haar gedachten raden en vraag of ze aan Lionel denkt. Ze beaamt mijn vermoedens en zegt "oui, tout le temps", ik antwoord "moi aussi" en voeg er aan toe dat het erg zou zijn dat hij na het afgelegde parcours zou doodgaan, vooral nu hij meegaat naar België en samen met Marie-Jeanne bij haar verder zou verzorgd worden. Ik mag er niet aan denken dat hij na ontsnapt te zijn aan zijn verschrikkelijk leven met een toekomst voor hem, zou sterven. Het mag niet, het kan gewoon niet. Niet met al die kaarsen die voor hem branden in België en al die mensen die aan hem denken en hem het allerbeste wensen. Het is nog te vroeg, hij moet van een beter en waardiger leven kunnen proeven en ondervinden dat mensen ook goed kunnen zijn. Alhoewel hij dit laatste de afgelopen 2 weken ondanks alle pijn en ellende wel al zal ondervonden hebben...

    

's Avonds liggen er 13 baby-proof galgos in de kliniek als ze naar boven komen. Na de lunch en de koffie gaan ze opnieuw kijken naar de honden en Lionel-L, geven hem zijn derde verzorging van de dag en komen daarna vertellen dat hij én een beetje korrels gegeten heeft én gedronken. Marianne en ik gaan om 11.30u slapen en BJ gaat met de hulp van Dirk beneden zijn bed tussen de honden installeren...

Zondag 26 augustus 2018

Vandaag is het voor BJ de laatste dag. Na het zondag ontbijt brengt Marie-Carmen 8 heren, 5 voor een parelwit gebit en 3 voor castratie en uiteraard ook een parelwitte glimlach.  Er is een vreemde eend in de bijt, Marie-Jeanne wordt vandaag als laatste dame gesteriliseerd. Rond 11.20u begint Ben Javel aan de laatste heer zijn gebit. Daarna zit het erop voor deze keer. Voor Marianne en Ben een plezierreisje want 50 honden die in de refuge nog moesten gedaan worden, zijn maar de helft van wat ze anders op dezelfde tijdspanne doen. Hoe dan ook er waren "maar"... nieuw binnengekomen dus... tussen dit en een maand zal het anders zijn. De honden worden nu al achter 4x4 terreinwagens getest voor het nieuwe jachtseizoen. Wie niet meekan wordt achtergelaten, daar is Marie-Jeanne en haar gebroken voorpoot het levend bewijs van. Niet alleen zij trouwens want sinds een week wordt er ‘s morgens vroeg al geschoten en gejaagd op mini parelhoentjes en vliegende aanverwanten waar amper  vlees aan hangt...

 

Na de lunch en foto’s kijken, brengen we samen Ben Javel naar de luchthaven, Marianne blijft een paar dagen om uit te rusten. Alhoewel uitrusten met Lionel…  ik vrees dat er van rust niet veel in huis zal komen.  ‘s Avonds is het al zover...

 

 

 

  • DDR fotostyling