Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update April 2021 - Zon18April

Geplaatst op
04 mei 2021

 

 

 

Zondag 18 april 2021

Zoals gepland vertrokken we vrijdag, nadat we eerst Flavie en haar kroost Flora, Florence, Florentine, Fleu, Felipe, Frutos en Fiston verzorgd hadden, met Fufu en Astrid naar Talavera. Astrid om gesteriliseerd te worden en Fufu om de evolutie van haar ogen te onderzoeken en   de behandeling op te starten voor haar Leishmania. Na de vrijdagse Madrileense "uittocht- drukte” achter ons gelaten te hebben, manoeuvreerde Dirk in Talavera de camionette tot op de millimeter tussen 2 geparkeerde wagens, een spectaculaire prestatie waar ik steeds weer vol bewondering met dichtgeknepen ogen naar kijk..., en laadden eerst Fufu uit. Terwijl ik met Fufu aan de leiband wachtte, deed Dirk Astrid in de camionette haar tuigje aan en hoorde ik achter mij een autodeur openen. De bestuurder van de auto kon zijn ogen niet afhouden van Fufu en vroeg, met de Nederlandse belettering op de camionette in gedachten, voorzichtig of dat een Galgo Russe was. Nadat ik beaamde zei hij dat hij dat prachtige honden vond en er voor het eerst een in “ ‘t echt " zag. Toen Dirk uit de camionette stapte met Astrid was zijn verbazing compleet en vroeg hij wie we waren en wat we deden. 

 

Omdat we bij dr De Frutos verwacht werden, gaf ik hem een kaartje en maande hem aan om naar de site te kijken... Je weet maar nooit. Al was maar om ons te verwittigen betreffende een galgo in nood want zo gaat het meestal als ik een Spanjaard onze gegevens geef… Nadat we de zussen in de kliniek afgezet hadden moesten we ons nog tot 16.40u zien bezig te houden want pas dan had ik een afspraak bij de dokter. Er zat niets anders op dan de camionette uit haar gemillimeterde  parkeerplaats te halen en naar het plaatselijke winkelcentrum te rijden om iets te eten en daarna bij Leroy en Merlin de deurklinken en andere benodigdheden te halen die Julian nodig had voor onze kliniek. Om te eten moesten we ons tevreden stellen met het enige niet al te florissante Italiaans restaurant dat het winkelcentrum rijk was en weinig vegetarische menu's aanbood op zijn kaart. Voor mij geen probleem want ik maakte me zo ongerust over het doktersbezoek dat eten er niet veel toe deed… Hoe dan ook we moesten de tijd doden want terugkeren naar huis was geen optie, dus namen we wat er aangeboden werd, sla en een lasagne die zwom in een dikke witte saus…

 

Ik maakte me zoveel zorgen over het doktersbezoek dat de onrust over mijn komende vlucht naar België - JAWEL! - er door verdrongen werd. Hoe dan ook, na heel wat gewikt en gewogen te hebben, had ik uiteindelijk besloten om met de vlucht waar Roel mee aankwam naar België te vliegen en daarna terug op te komen met Dirk in de nieuwe camionette. Gezien mijn "conditie" was ik er nog altijd niet gerust in maar ik had Dirk kunnen overtuigen en die had met tegenzin mijn ticket besteld omdat ik zoooo graag iedereen wou terug zien en deelnemen aan de adoptiedag. Daarenboven moest ik mijn eerste vaccinatie halen dus dat was een doorslaggevend argument geweest... Het was trouwens het uitgelezen moment om te gaan want eens de pups groter waren en uitliepen, konden Dirk en ik niet meer samen weg... Naar België vliegen was niet de enige beslissing die mij ongemakkelijk maakte want na rijp beraad hadden we besloten om Eusebio vrij te geven voor adoptie. Mijn hart bloedde maar wij konden hem niks anders bieden dan Casa Belgica, GINB en België-Spanje; hij is zo jong en vol levensvreugde en zo nieuwsgierig en zo klaar om de wereld verkennen dat hij daar recht op heeft. Zodus mag ik niet aan mezelf denken maar moet ik hem laten gaan, het avontuur tegemoet! Met wie hij dat avontuur tegemoet zal gaan, dat zal een harde noot om kraken zijn want hij neemt een stuk van mijn hart mee dus het zal "just" moeten zijn, en hij moet zijn naam behouden…  Ook Elvis gaat meereizen en zal bij Els een tussenstop maken tot ook hij klaar is voor de wereld en een nieuwe familie. Ook een moeilijke beslissing want na al die tijd vertrouwt hij me blindelings en is zeer aan mij gehecht. Ach, het doet wat met een mens zijn hart... May the force be with them...

 

Zoals het rechtgeaarde Belgen betaamt, meldden we ons gewapend met de foto’s van mijn heup en de historie van mijn “resonans” een kwartier voor mijn afspraak aan in het Centro Medico Trinidad… (what's in a name…) en werden in de gang gezet. Nadat er mij 4 patiënten voorgegaan waren,  ik goed zenuwachtig geworden was en zo rood zag als een tomaat, was het aan ons en zat ik een minuut later oog in oog met de dokter. Nadat hij de brief gelezen had en de foto’s bekeken, zei hij droog dat mijn heup eraan was, in zeer slechte staat, preciseerde hij, pijnlijk ook. Ze was opgevreten door de artrose en moest dringend  vervangen worden, liefst zo vlug mogelijk! Eventueel in Spanje want reizen was uitgesloten, zei hij beslist, ik moest geen onnodige risico’s nemen... Desgewenst kon hij de ingreep doen, het was zijn specialiteit... Wat mijn rug aanging maakte hij een hopeloos gebaar, er was nog steeds geen fusie en hoger zou het ook moeten vastgezet worden, de rest hoorde ik niet meer. Ik wou het niet meer horen en moest op mijn tanden bijten om mij sterk te houden. Ik had het geweten: de pijn, het moeilijke stappen, en toch had ik gehoopt want zonder hoop geen leven zei mijn grootmoeder altijd...

Voor we vertrokken, spraken we met de dokter af dat we onze verzekering zouden consulteren en hem iets laten weten. Hij zou hetzelfde doen en ons bij benadering het bedrag van de ingreep en de kliniekopname doorsturen… Daarna liep ik aan Dirks hand als in een droom de straat over bij dr De Frutos binnen. Terwijl hij uitleg gaf over Fufu en Dirk  Astrid naar de camionette bracht, vroeg hij tussendoor hoe het geweest was bij de dokter. Toen ik  zei dat mijn heup moest vervangen worden zei hij "I'm sorry". Ja, mij speet het ook... Daar ging mijn reis naar België, daar ging mijn weerzien met de mensen, daar ging "mijn" adoptiedag. Voor hoelang zou ik nog vastzitten in Spanje en wat met mijn vaccinaties want daar tilde Dirk heel zwaar aan...  Ja, wat met die vaccinaties, dat zouden we moeten bekijken ... Het ganse weekend probeerde ik alles een plaats te geven maar ik was zo ongerust wat die heup en die operatie betrof dat ik er zaterdag en zondag koppijn van had, je zou van minder. Alweer een operatie bovenop de 4 van afgelopen jaar, hoelang kon ik dat tempo nog volhouden.  Al een geluk dat ik maar twee heupen had en deze die er nu de brui aan gegeven had de laatste "echte" was... Met dit in gedachten probeerde ik het te ridiculiseren en positief te bekijken en stortte me in de mate van het mogelijke samen met Dirk op de hoop zorgen en verplichtingen tegenover onze vele gasten. We zien wel... Alhoewel, toen ik maandag naar topdokters keek, sloeg mijn hart dubbel zo vlug...

  • DDR fotostyling