Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update april 2021 - Maa12April

Geplaatst op
20 april 2021

 

 

Maandag 12 april 2021

Voor de lezers die de updates lezen op de site, ik ben terug van weggeweest en klaar om terug te starten met schrijven, voor dezen die het uiteraard interesseert... Niet evident om de draad terug op te nemen waar ik hem laten vallen heb want er zitten een drietal weken tussen de vorige "editie" en deze, en er is het een en ander gebeurd... Hoe dan ook, om met de deur in huis te vallen en de vorige af te ronden, mag ik zeggen dat de adoptiedagen van de heren op maandag en die van de dames op zaterdag zoals altijd goed verlopen zijn en iedereen gelukkig was met zijn nieuwe familie, zowel de honden als de nieuwe families in kwestie. Een heuglijk feit waar zelfs onze nieuwe regioverantwoordelijken van Oost-Vlaanderen,  Sofie Meerpoel en Annik Daelman, op de "dames-adoptiedag" getuige van waren. Jaja ik had niet stilgezeten en geen rust gevonden voor ik mijn zoektocht naar nieuwe medewerksters tot een goed einde gebracht had... Gelukkig had Martine onder haar adoptanten mevr Daelman die al interesse getoond had en kenden Dirk en ik Sofie Meerpoel al jaren, dus had ik er tot mijn grote opluchting en genoegen vlugger dan verwacht twee bekwame en gedreven dames bij .. Ik was in de zevende hemel en zelfs het nieuws dat onze "oude" camionette" weer bij IVECO moest "opgenomen" worden, kon mijn vreugde niet temperen.

Maar ik loop vooruit op de feiten. Nadat de rust teruggekeerd was en de adoptiedag van de zeven heren achter de rug was, zat ik nog altijd met de realiteit  dat ik nog meer dan een week alleen zou zijn want Dirk kwam pas op zondag met Koen Falise als co-driver terug op naar Spanje. Gelukkig waren er de telefoon en de filmpjes die Dirk doorstuurde, en gebruikten mijn 9 hondenkinderen hun verstand en lieten me ‘s nachts meestal  slapen. Feit dat Dirk zijn gemoedsrust en de mijne ten goede kwam. Spijtig genoeg zou die gemoedsrust van korte duur zijn want op dinsdag belde Marie-Carmen met de vraag of ze kon langskomen…  Alhoewel die bezoekjes meestal  niet veel goeds voorspelden, kon ik niet anders dan ja zeggen. Toen ze ‘s namiddags kwam aanzetten zag ik de bui al hangen… Er was een teefje binnengekomen dat net bevallen was van zeven amper levensvatbare pups, 4 meisjes en 3 mannetjes, goed zag het er niet uit... Wat er moest gebeuren... Ja wat moest er gebeuren…  er werd nog volop gewerkt in de kliniek, alles stond overhoop en Julian had minstens nog twee weken werk vóór de kliniek "operationeel" zou zijn... Hoe dan ook, ik belde met kloppend hart en bonkend hoofd en dikke keel naar Dirk dat ik niet kon en wou beslissen over leven en dood en dat ieder levend wezen recht had op leven en blablabla, en we het moesten proberen enz enz...

 

Dus werd besloten dat we binnen afzienbare tijd een mama en haar 7 baby's, als ze het haalden, zouden verwelkomen. Het enige praktische probleem was dat we ze niet direct in de kliniek konden opvangen  en ze tot de werken gedaan waren in de quarantaine moesten blijven. Gezien hun "leeftijd" zouden ze het niet eens merken, troostte ik mij. Hoe dan ook we zouden Julian aansporen om er nog meer spoed achter te zetten, tot zover… De puppy brainstorm was amper geluwd toen een ander van Marie-Carmens surprises mij deed daveren op mijn grondvesten... Alweer een verrassing van formaat, één om op zijn minst van achterover te vallen... Enfin wat mij betrof toch… Een barzoifokker had GINB via haar gevonden en wou vijf van zijn honden afstaan die niet "tentoonstelling"-waardig waren omdat ze een tand teveel of te weinig hadden of iets in die aard. Een moeder van 4 jaar en haar vier dochters van 2 jaar… of ik ze kon opvangen, zo niet was er geen toekomst meer voor het vijftal. Ik belde Dirk met de "blijde" boodschap, vertelde hem het trieste verhaal en zei erbij dat we niet anders konden dan ze een veilige haven aanbieden... Aangezien hij een al even grote softie is als ikzelf, kon ik ook die zorgen voor heel even vergeten, pure struisvogelpolitiek dus... Enfin, we zouden wel zien als het zover was want ik was al meer dan eens met dergelijke verhalen geconfronteerd. Vreselijke verhalen van allerlei aard waarvan nooit iets van in huis gekomen was…

 

Alhoewel de schrik er in zat, bleef ik de verdere week gespaard van horrorverhalen met als lichtpunt dat de pups nog in leven waren en Leopold, Eusebio en Tito in België genoten van hun vakantie... ‘s Zaterdags werd ik door coördinator Roel gerustgesteld dat de adoptiedag van de dames vlekkeloos verliep en de nieuwe regioverantwoordelijken door hun collega's enthousiast ontvangen waren en ik mij geen zorgen moest maken. Ondanks al dat goede nieuws knaagde het zoals altijd omdat ik er, met dank aan corona, alweer niet kon bij zijn en realiseerde ik mij voor de zoveelste keer dat ik al meer dan zeven maanden vast zat in Spanje. Rond 17.00u kreeg ik van Dirk te horen dat het achter de rug was, hij naar huis reed en  het vertrek van morgen ging voorbereiden. Exact 12 uur later lag ik klaarwakker en belde hem op. Hij en Koen waren op dat moment 1600 km verder noordwaarts in Hof Rosa Canina om onze honden op te halen, het was berenkoud… hij en zijn co-driver bibberden van de kou. Van zodra ze door Parijs waren, zou hij bellen... Nadat ik dichtgelegd had liep ik op blote voeten naar buiten om de temperatuur te checken, net zoals in België wees de meter aan dat het ook hier onder nul was en liep ik rillend terug naar binnen in de hoop nog wat te kunnen slapen, zo ging de tijd vlugger voorbij. IJdele hoop dus… 

Nog eens 12 uren later belde Dirk dat ze de grens voorbij waren en de GPS wist te zeggen dat ze om 22.00u zouden thuis zijn... Hoe het kan weet ik niet maar zo rond 21.30u begonnen de honden onrustig te worden  en maakten me ook onrustig... Amper een kwartier later kreeg ik een telefoontje van Koen dat ze nog 5 minuutjes van Casa Belgica verwijderd waren... Dient het gezegd dat ik tot nu niet kan zeggen wie er het gelukkigst was, de chauffeurs of ik en natuurlijk niet te vergeten de honden die zowel de chauffeurs als hun drie reislustige kompanen uitbundig verwelkomden. Zoals altijd wou Dirk na de aankomst direct de camionette uitladen, zucht, arme co-driver... Na de vervelende klus werd er een glaasje cava gedronken, nog een uurtje nagekaart en daarna was het voor de heren tijd om naar bed te gaan. De dag nadien werden de werken aan de kliniek onderworpen aan een grondige inspectie en gingen we iets eten in Xanadu. We keerden vroeg terug naar huis want om 20.00u had Koen voor mij als pleister op de wonde van het gemis, een zoom sessie gepland met de regioverantwoordelijken. Na al die tijd geniet ik nog altijd na...

 

Dinsdag 30 maart bracht Dirk zijn co-driver na een korte tussenstop in Casa Belgica om 6.00u  naar de luchthaven. Van zodra hij terug was maakte ik me klaar want ik had om 12.00u rendez-vous in de Nissa kliniek aan de andere kant van Madrid waar ik in opdracht van dokter Ladero een MRI en foto’s moest laten maken. De weg vinden was voor Dirk niet echt een probleem, alleen waren er in het stadje meerdere klinieken. Het was de een naast de andere en de kliniek waar we moesten zijn had natuurlijk 2 verschillende namen. Enfin, na een paar rondjes hadden we de kliniek in kwestie gevonden, nu moesten we het nog uitgelegd krijgen... We werden van Pontius naar Pilatus gestuurd en waren maar net op tijd waar we moesten zijn. Gelukkig moest ik niet te lang wachten en brabbelde de jonge verpleegster die de foto’s van mijn heup moest nemen, een mondje Engels. Nadat ik een vijftal keren de positie van een volwaardige ballerina aangenomen had (dacht ik) en het verpleegstertje bijgestaan door een al even jonge collega mijn been en voet in een houding wou positioneren die ik in een ver verleden zonder moeite tot een schitterend einde zou gebracht hebben, kwam er zich een dokter bemoeien met de poses, klaarde de klus in vijf minuten en mocht ik mij terug aankleden en in de wachtzaal gaan zitten. 

 

Ik was de gang niet uit toen een de verpleegster van de MRI of “resonans” zoals ze in Spanje zeggen, mij "en passant" vragend aankeek en aarzelend vroeg "Mireija Broéders" ? Ja dus. Ik moest mij terug tot op mijn slip uitkleden, terug een papieren schort aantrekken en voor de zoveelste keer in mijn leven een halfuur in een hels lawaai makende, harde ijzeren buis gaan liggen. Voor het eerst ooit kreeg ik oordoppen... Na een halfuur was ik er van af en mocht ik beschikken. De kassa waar Dirk 500 euro betaald had voor de diensten, wist ons te vertellen dat we de week daarop op dinsdagmiddag de resultaten van de onderzoeken mochten ophalen, de foto’s kreeg ik mee, en neen, de resonans uitslagen werden niet naar de dokter gestuurd, ik moest ze persoonlijk komen halen… Toen we terug naar huis reden, voelde dirk zich niet goed, vermoeidheid, repliceerde ik overtuigend. Ik voelde mij ook niet in vorm, ik was geradbraakt door die MRI en foto toestanden en de hectiek die klinieken eigen zijn… Ik haat het en mocht er niet aan denken dat als ik eenmaal het resultaat van die mri had, terug een afspraak met het centro medical in Talavera moest maken. Maar allez, daar zou dokter De Frutos wel bij helpen… Ik was al opgelucht dat dit achter de rug was en eerlijk gezegd  ook dat ik nog geen uitslag had, uitstel van executie dacht ik... Voorlopig toch...

‘s Avonds werd Dirk nog zieker, hij had geen eetlust, had ‘s nachts overal spierpijn en transpireerde hevig. Tegen de morgen was hij een wrak en doodmoe. Terwijl het buiten pijpenstelen regende, lag hij lusteloos in de zetel, nam die dag en de dagen erop om de vier uur een zware Dafalgan en was er van overtuigd dat hij in de kliniek "iets" opgedaan had. Hij was niet de enige want na een schier slapeloze nacht naast mijn stomende echtgenoot -  nacht waarin ik gekweld werd door artrose pijnen-  werd ik ‘s morgens wakker met een opgezwollen rood hand waarin ieder gewrichtje, hoe klein ook, afschuwelijk pijn deed en net onder de sloophamer lag. Ondanks dat ik me altijd onder controle heb, deed ik iets wat ik nog nooit gedaan had en schreeuwde het uit van de pijn. Het was ondraaglijk en ik vroeg me af of die MRI de artrose had kunnen triggeren. Hoe dan ook we waren beiden tot het einde van de week om ter ellendigst. Dirk in de zetel en ik deels in bed, deels voor mijn pc op dewelke ik alleen met mijn linkerhand kon typen, en deels aan de telefoon, in de hoop dat mijn stem zo normaal mogelijk zou klinken. Het "goede" nieuws was dat de barzois de komende dinsdag zouden aankomen in Casa Belgica, de dag waarop we mijn resultaten moesten ophalen... Hopelijk waren we rond die tijd "genezen". 

Tijdens het weekend begon Dirk te beteren, mijn hand was ook ontzwollen, alleen de roodheid bleef koppig volhouden. Hoe dan ook op dinsdag waren we beiden goed genoeg om zoals voorgeschreven ‘s middags in de kliniek mijn resultaten op te halen en van de gelegenheid gebruik te maken om beiden een PCR Covid test te laten afnemen. Het ging vlot want de enige gegadigde liet ons voorgaan; 24 tot 48 uur later zouden we het resultaat van de test via mail toegestuurd krijgen. Nadat we na het "neuspeuteren" konden beschikken, keerden we vlug terug naar Casa Belgica om op tijd thuis te zijn voor de barzois, zucht… Ik was er zowaar zenuwachtig van. Het was even voor 16.00u toen Marie-Carmen belde dat ze met de eigenaar voor de poort stond. Toen Dirk opende, stond er een blinkende camionette aan de inrit klaar om binnen te rijden. Nadat de eigenaar en zijn zoon van rond de veertig ons begroet hadden, deden ze de schuifdeur open... Mijn mond viel open van ‘t verschieten en ik durfde Dirk nauwelijks aan te kijken. De 5 barzoi teefjes waren schuw, onverzorgd, mager, hadden lange nagels en er was duidelijk aan hun pels gesneden om de "dreadlocks" te verwijderen. Een moeder met vier dochters, allen waren ze naamloos en zo te horen hadden ze in eenzaamheid op een terrein geleefd in afwachting van…? Blijkbaar waren de dochters ondanks het feit dat hun vader kampioen was, niet goed gebleken voor de fok en hadden ze nu het eindstation bereikt... Gelukkig voor hen was dat eindstation Casa Belgica... alleen was ik bang dat het een precedent voor meer zou zijn...

 

Voor hij vertrok toonde de eigenaar ons nog vol trots zijn "verwezenlijkingen" en barzois van vrienden die kampioen waren of geweest waren. Ik dacht er het mijne van, bedankte hem voor het toevertrouwen van de honden en nam afscheid... Ze vertrokken met de boodschap dat ze ons indien nodig zouden contacteren... De vijf barzois die ondertussen in hun verblijf zaten, waren ze al lang vergeten... Voor ons en voor hen begon het nog maar... ‘s Anderendaags werden ze voor het eerst bloed getrokken, ingeënt en kregen een chip die hen uit de anonimiteit haalde. Gezien 2021 in Casa Belgica het jaar van de F is, kregen ze de namen Fafa, Fofo, Fifi, Fufu en (F)Astrid... Ondanks het feit dat ik gezworen had er geen te zullen houden, had Leopold er anders over beslist en was het bij hem en zijn uitverkorene love at first site geweest, of moet ik zeggen at first bite... Dus wie waren wij om die ontluikende liefde te verbieden... Vandaar de naam Astrid nietwaar... Leopold 3 en Koningin Astrid... ‘s Avonds stuurde ik een bericht naar alle regio's met de vraag of er iemand een plaats in zijn huis en hart had voor een barzoi met nood aan een thuis, want ik wou ze persé in de familie houden.

 

De dag nadien gaven Dirk en Vali de vijf een bad, een werkje om u tegen te zeggen. Ik filmde het evenement voor het nageslacht en hielp daarna met het droogwrijven. Van zodra de barzoidames zich al schuddend om beurt bevrijd hadden van het overtollige water, deden ze verder met hetgeen ze gisteren begonnen waren. Eten, eten en nog eens eten. Een zaligheid om naar te kijken. Na een paar dagen werden ze minder wantrouwig en volgden schoorvoetend het voorbeeld van mama Fafa en zus Fifi die vanaf dag 1 toenadering gezocht hadden; alleen Fufu was lusteloos en had veel pus in haar oogjes en korsten op haar neus. Ik had er geen goed oog in en ondanks het feit dat we ‘s vrijdags een afspraak gemaakt hadden om Astrid te laten steriliseren, wou ik niet wachten en maakte een afspraak voor Fufu en mochten we eergisteren, dinsdag 13 april, gaan. Ik was blij voor Fufu en blij voor mezelf omdat ik even kon stoppen met het bijbenen van de beloofde updates en nog veel blijer met het feit dat we het goede nieuws gekregen hadden dat zowel Dirk als mijn Covid test negatief was.

  

 

 

We vertrokken om 9.00u want om 10.00u hadden we een afspraak en we waren met de camionette, wat niet evident was om een parkeerplaats te vinden. De ganse trip liet Fufu met de regelmaat van een klok een  hartverscheurend geklaag horen dat door merg en been drong, net of ze bang was dat haar geluk van korte duur geweest was. Ik verzekerde haar van niet, want net zoals haar zussen en mama was ze geadopteerd door een regioverantwoordelijke en bleef ze in de GINB familie voor het leven. Zij was geadopteerd door Sonja en Grote Dirk, Fafa door Marianne, Fifi door Christel, Fofo door Annick en Francois  en (f)astrid door ons, dus was dat tot de dood ons scheidde. Bij dr De Frutos kreeg ze minder goed nieuws. Ze had hoge koorts en na de bloedtest bleek dat ze leishmania had. Als we vrijdag kwamen met Astrid moest ze terug meekomen, dan zouden de titerwaarden in haar bloed berekend zijn. Ondertussen is het donderdag en deze morgen zijn de pups samen met hun mama aangekomen; van zodra de mooie beige gestroomde mama ons zag, lachte ze al haar tandjes bloot, zo blij was ze dat ze met haar kroost eindelijk in het beloofde 5-sterren hotel aangekomen was. Morgen alweer een drukke dag: om 12.00u naar Talavera bij dr De Frutos met Astrid en Fufu, en om 16.00u bij de neurochirurg... Maar ik moet me geen zorgen meer maken, de update staat à jour!

 

 

  • DDR fotostyling