Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update april 2019 - Zat20April

Geplaatst op
23 april 2019

 

 

Zaterdag 20 april 2019 

Het is 4u als Kika dwingend aan de deur krabt om ons duidelijk te maken dat ze naar buiten wil,  een "ceremonie" die iedere nacht ons deel is want madame Kika vertikt het van door de luiken naar buiten te gaan, ze is tenslotte Kika nietwaar en zich bukken om door een luik te gaan, staat niet in haar agenda… Zoals altijd foetert Dirk en staat op om haar buiten te laten, deze keer heeft hij geluk want het waait en het regent, dus heeft ze geen goesting om door te tuin te slenteren en een kwartier naar de sterren te staan kijken zoals gewoonlijk, dus is ze vlug terug binnen. Een paar uur later komen de eerste geluiden uit de DA kamer en horen we de dames gedempt lachen, nu ja Marianne en gedempt lachen... Om 7.45u zitten we aan de ontbijttafel en een halfuur later is Marie-Carmen er met de eerste 12 patiënten. Van zodra ze vertrokken is lopen de dames door de felle rukwind in ganzenpas naar beneden met Fifi Philomène die als eerste aan de beurt is. 

 

Nadat Dirk afgeruimd heeft maak ik verse soep alvorens aan mijn update te beginnen, voor de lunch heb ik nog tijd. In de loop van de ochtend loopt Dirk in en uit in de kliniek om foto’s te nemen. Tussen het schrijven en het prepareren van de lunch door ga ik een paar keer mee kijken hoe het met de dames en hun patiënten gesteld is. Ze werken door tot 13.30u en komen pas dan met reuzehonger lunchen. We zitten nog aan de soep als Marie-Carmen zich aanmeldt met de volgende 13 teefjes en het eetfestijn verstoord wordt. Dirk kan niet anders dan zijn soep te laten voor wat ze is en te gaan helpen; als Kris zegt "ocharme Dirk" en aanstalten maakt om naar buiten te lopen, overtuig ik haar om aan tafel te blijven... Na 10 minuten is hij terug en kunnen we verder eten en daarna koffie drinken. Na een uurtje decompressie keert iedereen terug naar zijn bezigheden.

 

 

De ganse namiddag is het in de kliniek druk-druk-druk, sterilisaties aan de lopende band, sukkels met een gekwetste pootje en teennagel, een doorboord oor enz enz, allemaal tijdrovende werkjes. Boven is het niet veel minder druk, maar anders druk; de strakke wind heeft de wolken uiteengejaagd waardoor de zon af en toe door de flarden schijnt. Meer dan genoeg voor onze honden om uit hun dak te gaan en met de regelmaat van de klok de teefjes in de tuin, die wachten op hun operatie, te intimideren met hun macho gedrag en mekaar achterna te zitten. Ik hou bij momenten mijn hart vast voor Tito's enige voorpoot maar er is geen doen aan, hij en logé Momo rennen als gekken de trappen op en af. Om 17u  ga ik Marianne en Kris met kapittels "clementientjes" verwennen. Er zijn nog 7 teefjes te gaan, dus moeten ze nog minstens tot 19.30u of 20u doorwerken… Tijd genoeg voor het souper. Vanavond kip met frietjes, voor Dirk en mij groenteburgers met frietjes en vééél mayonaise, voor mij toch... 

 

 

Het is uiteindelijk 20.30u als ze naar boven komen en de 25 teefjes, onder het toezicht van de 14 patiënten die gisteren gedaan zijn, warm toegedekt behaaglijk verder soezen. Fifi die als eerste gedaan is slaapt ondertussen  haar roes verder uit in de living. Na een kort aperitief gaan de enigszins vermoeide dames aan tafel voor de frietjes met kip en wordt er nog een beetje nagekaart over de voorbije dag… Daarna gaan ze terug kijken naar hun patiënten en blijven bijna een uur weg. Rond 23.30u hebben ze beiden gedoucht en gebeld met de geliefde... en gaan slapen. Als Dirk en ik een halfuur later volgen, zijn ze in de "meisjeskamer" begonnen met het Zoniënwoud om te zagen... Afgezien daarvan is het ondanks de 54 honden die in Casa Belgica overnachten, muisstil… Rechtover onze kamer wordt er luidruchtig verder gezaagd... één steekt er met vlag en wimpel bovenuit, arme kamergenoot...

 

Zondag 21 april 2019 

Als Dirk rond 6u opstaat om Kika buiten te laten, zijn ze in de "meisjeskamer" nog altijd aan ‘t zagen, het is nochtans Pasen vandaag en voor iedereen verlofdag... Alhoewel... Een dik halfuur later horen we de eerste lach salvo’s in de kamer en kort daarna lopen de dames via de keuken en de immer alerte Theophile naar de kliniek. Dirk volgt, laat de koffie lopen en komt me helpen om de brace aan te trekken want zonder mag ik geen stap zetten. Na mijn kort toilet kom ik met de nodige plagerij van Marianne als laatste aan tafel. We zitten nog aan het ontbijt wanneer Marie-Carmen er is met de eerste 12 baby-proof kandidaten. Straks komt ze de teefjes - die vrijdag gedaan zijn - na hun laatste antibiotica spuitje ophalen.

 

Precies 12 uur nadat ze gisteren gedaan hadden, herbeginnen Marianne en Kris opnieuw. Chapeau voor Kris want buiten mijn verwittigingen dat Marianne een doodwerker was, haar onvoorbereid bijhouden, plezieren en nog eens goed werk leveren, het is niet iedereen gegeven. Dan mag een mens al eens snurken nietwaar...

 

 

Een kwartier later is Marie-Carmen terug om de "vrijdagdames" op te halen. Als ze vertrokken is gaat Dirk in de kliniek polshoogte nemen en komt naar boven met de melding dat er volgens Marianne een slechtziend jong zwart teefje is!! Direct staan mijn antennes recht en schieten mijn ogen vol tranen... Dirk kijkt al verschrikt voor wat komen gaat... Van zodra mijn soep klaar is ga ik met druiven naar beneden. Het weer is om bij te wenen, grijs, koud, veel wind en druilerig, het is net herfst. Als ik de deur van de kliniek open, roept Marianne vrolijk "j'ai craqué pour une vieille tarte”!!! ‘t Heeft lang geduurd, haar uitverkorene is een stokoud beige teefje, Kris is danig in haar schik en toont op de lijst het bloemetje en de M van Marianne naast het oudje haar naam. Na dit heuglijke nieuws vraag ik naar het slechtziend teefje. Ze zegt dat het er niet goed uitziet, haar ene oog is melkkleurig en het andere is ook niet goed. Als ik ga kijken zie ik aan de typische houding van haar kopje dat ze weinig of niks ziet en prikken de tranen terug in mijn ogen. Dirk die me gevolgd is, is direct akkoord als ik zeg dat ze moet blijven en we maandag of dinsdag met haar naar de oftalmoloog in Talavera gaan. 

 

 

Net voor ze ‘s avonds om 19.30u aanstalten maken om naar boven te komen, krijgt een van de teefjes ademhalingsproblemen en blijkt dat ze water in de longen heeft. Ze wordt direct aangesloten op de beademingsmachine, ik bel ondertussen naar Marie-Carmen dat ze asap de gepaste medicatie moet brengen. Een tiental minuten later is ze er met het gevraagde en kan Marianne het nodige toedienen aan de patiënte. Na een bang uur is het ergste voorbij en komen ze naar boven. Tijdens het apero en souper gaan ze afwisselend kijken naar het teefje en overlopen de dag, buiten een zwanger teefje dat meteen geaborteerd is en een paar andere "lopende" zaken, is alles naar wens verlopen.  Met 24 dames vandaag kunnen ze de dag tevreden afsluiten en dan als apotheose dit. Gelukkig betert het hondje zienderogen en als Dirk rond middernacht de zuurstof gaat afsluiten, lijkt het wel of er niks gebeurd is, ze is "alive and kicking . Als we naar bed gaan slapen we met 64 galgo’s + 14 van ons en 4 mensen in Casa Belgica. Het meeste lawaai komt nog altijd uit de "meisjeskamer"....

 
 
 
 
 
  • DDR fotostyling