Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update April 2019 - Vrij12April

Geplaatst op
18 april 2019

 

 

Vrijdag 12 april 2019 

In de vooravond krijgen we een paniekerige telefoon van Maria-Carmen dat de 11 jarige Blanqui, die sedert 2 dagen geadopteerd is, plots niet meer recht kan. Ik kan het bijna niet geloven, ze staat al zolang op de site en nu dat ze een goede thuis gevonden heeft, gebeurt  dit. Hoe oneerlijk kan het leven zijn, hoeveel "malchance" kan je hebben. Ik vraag Marie- Carmen haar asap naar Casa Belgica te brengen en stuur een mail naar De Frutos, hopelijk antwoordt hij nog. Een kwartier later komt de verlamde Blanqui aan; als Dirk ze in zijn armen naar de kliniek draagt, ondergaat ze alles gelaten, net of ze weet dat ze in goede handen is. Nadat ze in een warm mandje geïnstalleerd is en een lekker kommetje eten verorberd heeft,  probeert Dirk haar nog eens recht te zetten maar tevergeefs. Een halfuur later komt er een antwoordje binnen van De Frutos waarin hij zegt dat het dringend klinkt en dat we morgen om 10u mogen komen. 

 

Zaterdag 13 april 2019

Om 8u vertrekken we onder groot protest van onze honden - die hoogstwaarschijnlijk denken “daar gaan ze weer..” - met Blanqui naar Talavera. Als ze zien dat we met de jeep gaan, zijn ze gesust en lopen  terug naar binnen om verder te slapen. Ze zijn er gerust in omdat ze weten dat we vlug terugkeren als de camionette blijft staan... Als we 5 minuten later de snelweg opdraaien, zit de anders zo rustige weg  op dit, naar Spaanse normen, vroege uur al overvol met Spaanse vakantiegangers die Madrid verlaten. De semana santa begint vandaag en iedereen trekt er op uit. Onderweg foetert Dirk gewoontegetrouw op de Spaanse chauffeurs die, het moet gezegd, geen rekening houden met de andere weggebruikers. Ze slalommen van links naar rechts, halen voorliggers in om dan vlak voor hun neus te couperen en de afslag te nemen. Echte wegpiraten.

   

Als we in Talavera aankomen zijn de rolluiken van de kliniek nog naar beneden en wachten we in de auto. Voor het eerst laat Blanqui zich horen en jankt zachtjes. Na 5 minuten komt Dr De Frutos aan en kunnen we binnen. Samen met Dirk draagt hij de arme Blanqui, die zich beplast heeft, naar zijn cabinet en begint samen met zijn echtgenote een uitgebreid neurologisch onderzoek. Daarna wordt er bloed genomen en wordt ze verdoofd voor een ct scan met contraststof en een ruggenmerg punctie. We zitten ongeveer 2,5 uur in de wachtzaal als Dr De Frutos ons terug in zijn cabinet uitnodigt. Haar problemen zijn hoogstwaarschijnlijk het gevolg van een trombose want buiten artrose heeft de scan geen andere oorzaken aan het licht gebracht. Ze is 11 jaar, verlamd, incontinent  en zal nooit meer beter worden. Terwijl ze nog onder narcose is beslis ik om haar te laten vertrekken naar de zevende hemel;  De Frutos die ziet hoe moeilijk ik het er mee heb, zegt dat dat het beste is wat ik kan doen voor haar. Ik weet het maar het is verdomd lastig. Als laatste hommage laat ik haar individueel cremeren. Desgewenst krijgen de adoptanten haar assen, dan kan ze toch nog naar de thuis waar ze al zo lang op wachtte. 

 

Meer dan 3 uur na onze aankomst keren we 750 euro armer en - nog erger - zonder Blanqui naar huis terug. Beiden zijn we er erg van aangedaan en kunnen er niet overheen dat ze met het geluk binnen bereik gestorven is, hoe onrechtvaardig kan het lot zijn. Als we Casa Belgica binnenrijden staan onze honden, die perfect weten dat er een witte galgo aan boord gegaan is, klaar om Blanqui waardig welkom te heten. Gelukkig beseffen ze niet dat ze al op weg is naar het hiernamaals, de simpelen van geest zullen god zien nietwaar, alhoewel...

 

 
 
 
  • DDR fotostyling