Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update April 2019 - Maa22April

Geplaatst op
30 april 2019

 

 

Maandag 22 april 2019

De laatste dag begint vroeg want de dames zijn gehaast om te gaan kijken naar de zorgen-patiënte van gisteren. Als Marianne zich als eerste naar buiten rept, roep ik haar na dat alles deze nacht oké was. Ze komt aan de deur kijken en vraagt lachend waarom we met een pluchen varkentje tussen ons hoofdkussens slapen. Als ik antwoord dat het een hommage is aan alle "consumptievarkens " knikt ze “begrepen” en spoedt zich naar de kliniek. Om 08.00 u is Marie-Carmen er met de laatste 3 patiënten, een galgomannetje wiens testikels niet ingedaald zijn en per uitzondering 2 teckeltjes voor sterilisatie. Als ze terug vertrekt, heeft ze een deel van de "roze lintjes" aan boord want iedere dag krijgen de galgodames een anders kleurig lintje aangebonden zo zien we de bomen door het bos en weten we direct wie wanneer gedaan is. Eenvoudig maar vernuftig en praktisch systeem naar een idee van Dirk Dansschutter.

 

 

   

Om 11.30u zijn de laatste patiënten gedaan.Tijd voor Marianne en Kris om te douchen en daarna asap onze laatste lunch samen te nemen want het is paasmaandag, dwz druk verkeer en ze vliegen met Iberia vanuit terminal 4 dus moeten we op tijd vertrekken. Omdat Vali de kliniek gaat poetsen en de 34ste wasmachine doeken gaat wassen "mag" ik mee naar de luchthaven om de dames uitgeleide te doen. Een groot uur later nemen we afscheid en maken een afspraak voor 15 augustus, dan komen ze terug. Het "nieuwe team" heeft mooi werk geleverd, er zijn 67 dames gedaan en één heer gedaan, de dames konden het goed vinden met elkaar, Marianne is tevreden met haar nieuwe assistente dus mijn zorgen vooraf waren alweer onnodig. Hoe dan ook wat ik me herinner van de afgelopen dagen zijn de lachsalvo’s en het gesnurk ...

 

‘s Namiddags krijgen we van regioverantwoordelijke Sophie foto's doorgestuurd van ergens rond Bordeaux en het bericht dat ze woensdag langskomen. ‘Ik hoop dat ik woensdag’ haal zeg ik "groen" lachend tegen Dirk want na de doortocht van Marianne en Kris ben ik doodop... ‘s Nachts begint het weer te regenen en te waaien.

Dinsdag 23 april 2019 

‘s Morgens regent het nog altijd pijpenstelen die, gesteund door forse rukwinden, tegen de ruiten uiteenspatten, geen weer om een hond door te jagen. Desondanks moeten we inkopen doen voor de bezoekers die in aantocht zijn, 4 van het mensenras en 4 van het hondenras of Sophie en co. Als we vertrekken naar de supermarkt doen onze honden  niet eens de moeite om buiten te komen. In de tuin ook geen beweging, de 4 herstellende dames, waaronder het oudje van Marianne (dat haar de naam Kris gegeven heeft),  Lolo (het teefje dat water in de longen had en ondanks haar herstel onder onze supervisie blijft), Oreille (het teefje met het gat in haar oor, dat moet verzorgd worden) en het blinde meisje Justicia dat deze namiddag op onderzoek gaat, gaan ook liever onder de lamp liggen... In de kliniek waar de twee teckeldametjes Marie en Madeleine onder de lamp liggen, is het ook muisstil. Alleen wij moeten vandaag meerdere keren door het hondenweer...

‘s Avonds krijgen we telefoon van Sophie dat ze onderweg zijn maar het weer van slecht naar erger gaat, het is al na 20.00u en ze moeten nog over de Somosierra, nog 160 km. Dirk die het gevaar in de bergen op zijn duim kent, raadt aan om te stoppen en zoekt op internet naar een motel in de buurt waar ze kunnen overnachten want nu in het donker en de sneeuw, jawel.., over de Somosierra rijden is veel te gevaarlijk. Als ik denk aan al die keren dat ik bijna van angst een hartinfarct kreeg, krijg ik het benauwd. ‘s Nachts blijft het regenen en doet de wind die zich door kieren een weg baant door het huis, de binnendeuren in hun hengsels rammelen. 

Woensdag 24 april 2019

‘s Morgens rammelen ze nog en is het weer zo mogelijk nog verslecht. Rond 10.30u krijgt Dirk een foto doorgestuurd van Sophie en co die met hun trailer achter een sneeuwruimer de bergen doorkruisen... Mijn neef Marc, die op vraag van Dirk voor de verzekering foto’s genomen heeft van onze prijzige afsluiting die amper een jaar oud is en tijdens de storm van een paar weken geleden omver gewaaid is en nog altijd plat ligt omdat de aannemer geen tijd heeft om zelfs maar te komen kijken, stuurt beelden door van hoe het onheil er nog altijd bijligt. Een kostelijke catastrofe die Dirk danig op de zenuwen werkt en hem slapeloze nachten bezorgt. Niet veel later volgt het derde slechte nieuws, Justicia's testen hebben uitgewezen dat haar blindheid veroorzaakt wordt door een hersentumor en ze geen kans maakt, woorden en tranen schieten te kort...

  

Rond 13.00u arriveren de gasten tijdens de zoveelste "wolkbreuk " in Casa Belgica. Nadat hun "strijdwagen" op de oprit gezet is, komen ze nat en verkleumd binnen. Als ik hun kamer gewezen heb, kunnen ze direct aan tafel voor een deugddoende geanimeerde lunch vol verhalen over hun wedervaren. Na het eten en de koffie geeft Dirk in de nog steeds neer gutsende regen een rondleiding van huize Belgica, de kliniek en de aanpalende faciliteiten. 

 

 

Om 15.30u vertrekken ze ondanks het slechte natte weer naar de refuge, ik ben "babysit" van dienst want kinderen mogen niet binnen in de refuge dus blijven Scott en Sill in Casa Belgica. Het duurt meer dan anderhalf uur voor ze onder de indruk van de omvang van de refuge en vooral het aantal galgo’s en andere honden, terug zijn. Voor het avondeten vergezelt Dirk Sven op zijn avondwandeling met de 4 honden die meereizen. Als ze terug zijn is het tijd voor mijn "beroemde spaghetti", een "eer" die alle nieuwkomers - willen of niet - te beurt valt. Na het souper is het tijd voor een uitgesponnen babbeluurtje. Ondertussen stormt het buiten verder. ‘s Nachts worden de gasten in hun slaap gestoord door de deuren die weer in hun hengsels rammelen.

 

Donderdag 25 april 2019 

Na het ontbijt en de obligate foto, zetten onze gasten hun reis verder. Gelukkig is het droog. Eens ze vertrokken zijn maant Dirk me aan te rusten. Rusten??  Ik moet mijn update "à jour" schrijven, we hebben 13 honden in huis, 5 beneden, ik moet 2 maal naar de kinesist, volgende week donderdag vertrekken we met het vliegtuig naar België, vrijdag heb ik in Maria Middelares een afspraak met de chirurg voor mijn voet waarvan het bot nu hopelijk aan mekaar gegroeid is zodat ik de brace, die ik nog altijd meezeul, eindelijk kan aflaten, zaterdag hebben we jaarlijkse vergadering met de medewerkers en ‘s avonds vliegen we terug naar Spanje want Vali is ‘s zondags niet thuis dus kan ze niet "hondensitten". Rusten ???

 

‘s Namiddags krijgen we bericht van Sophie dat ze terug richting Bordeaux rijden en dat het nog altijd droog is. Op het scherm van Dirks gsm voorspelt het weerbericht dat de regen oprukt naar de Landes en de Cognac streek...

 
 
  • DDR fotostyling