Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update April 2019 - Din09April

Geplaatst op
14 april 2019

 

 

Dinsdag 9 april 2019

Precies 12 dagen  na wat je een bewogen week kan noemen, zijn we sedert gistererennamiddag terug in Casa Belgica. Ongelooflijk wat er zich in die tijdspanne kan afspelen...  Wegens de gevreesde stakingen van de luchtverkeersleiders was ik op woensdag 27 maart al vroeger dan normaal vertrokken want ik was opgevlogen met dezelfde vlucht waarmee Roel opgekomen was naar Madrid. Tijdens onze korte ontmoeting tussen zijn van boord gaan en mijn boarden hadden we mekaar kort gezien en had ik hem verteld dat hij Dirk bijna een hartcrisis bezorgd had toen hij tijdens onze rit naar de luchthaven een berichtje stuurde dat hij op het vliegtuig zat dat wegens een prikactie niet achteruit geduwd werd. Hoe dan ook hij had maar een halfuur vertraging dus zou Dirk die hem aan de exit opwachtte, ondertussen afgekoeld zijn... Voor ons afscheid zei ik dat ze ‘s avonds hun eigen potje moesten koken, enfin de spaghettisaus opwarmen die klaar stond... 

 

Na mijn vlucht werd ik afgehaald door mijn neef en had ik een relatief rustige nacht want de chauffeurs vertrokken maar pas de dag nadien vanuit Spanje, dus... De dag en nacht nadien was het iets minder rustig want zoals altijd werd er regelmatig gecommuniceerd  van de camionette naar de thuisbasis en omgekeerd en vertelde Dirk dat ze tegengehouden waren door de douane. Nadat hij in zijn beste frans alles uitgelegd had, Franse folders uitgedeeld had en de “ douanierdames “ van de groep ohh en aaa ’s gekird hadden mochten ze terug vertrekken. Hoe dan ook ik was nieuwsgierig hoe de 34 reizigers zich hielden, vooral de blinde Pippa die met haar onafscheidelijke "blindengeleide" hond Malavita ook aan boord was en net als Kika en Leopold 2 bij Christel zouden verblijven tot we terugkeerden naar Spanje. Wat Pippa betrof, zij was door Christel geadopteerd maar Malavita zou eventueel volgende zondag met ons mee terugkeren naar Spanje. Het zou mijn hart breken want zij en Pippa zijn een koppel apart die mekaar niet kunnen missen, deze die kan lopen kan niet zien en deze die niet kan lopen kan wel zien, ongelooflijk maar ze vullen mekaar perfect aan. Enfin we zouden wel zien als het zover was...

 

‘s Nachts kwamen de reizigers aan in Rosa Canina en nadat ze geassisteerd door Grote Dirk, Marleen, Katrien, Kris en Christel de honden uitgeladen en in goede handen gelaten hadden van het aankomstteam, kwamen ze een paar uurtjes rusten naar De Pinte. Ik kon geen oog meer dicht doen en bedacht dat het al de derde reis was dit jaar en we nog maar maart waren, heen en terug betekende dat er al 10.200 km op de teller stonden in amper 3 maand. Na een uur hield ik het voor bekeken en ging mijn oorlogskleuren aanbrengen want ik moest mee naar hof Rosa Canina omdat adoptanten die in Wallonië een bio boerderij hebben hun derde hond kwamen afhalen en de tenten sedert we daar aankomen de vrijdag opgezet worden. Niet dat ik zo'n grote hulp zou zijn bij die karwei, integendeel ik loop overal in de weg en voel mij precies een oud meubelstuk dat bijtijds verplaatst moet worden, hoe dan ook voor de adoptanten wou ik er zijn. Dus...

 

 

Van zodra we terug in Rosa Canina waren en Escarcha afgehaald was, Claire en co de chips gecontroleerd hadden, de tenten opgezet waren en alles klaar was voor morgen, verliep alles in sneltreintempo.  ‘s Avonds  offreerde Christel een etentje voor ons en het aankomstteam om mijn moraal op te krikken. ‘s Anderendaags was het adoptiedag, toen die afgelopen was overhandigde de kleine Sill tijdens de korte vergadering met de medewerkers  de opbrengst van de bokalen die ze beschilderd had met galgos , maar liefst  254 euro aub !!! Na de kleine "plechtigheid" reden we naar  Meeuwen- Gruitrode of Oudsbergen zoals het nu heet, waar Yolanda samen met haar "Limburgteam" en een paar behulpzame adoptanten de zaal prachtig gedecoreerd had. Omdat Marc Valkenaers wegens een knieoperatie buiten strijd was, hadden de adoptanten van Charlie het parcours van de wandeling  bewegwijzerd en hielpen daarna Dirk de camionette uitladen. ‘s Avonds sliepen we in een hotel dichtbij en ‘s anderendaags waren we blij Marie-Thérèse terug te zien na haar lange ziekteperiode en was er een succesvolle zonovergoten wandeling met lekker eten en veel volk. Meer dan het jaar ervoor...

 

   

‘s Avonds reden we tevreden naar huis, de dag nadien kwam de dokter, de dinsdag hadden we een afspraak in Antwerpen en de dag nadien, woensdag 3 april dus, moest ik opgenomen worden in de kliniek waar ze een stuk bot in mijn voet zouden steken om zo het aan mekaar groeien van het bot te bespoedigen. Voor ik naar de kamer ging had ik eerst nog een afspraak met de neurochirurg die een CT scan van mijn rug wou omdat ook die mij het leven danig zuur maakte. ‘s Anderendaags zou hij me naar beneden laten komen om het resultaat mee te delen. Het was na 19u als ze me kwamen halen voor de operatie en 2 anesthesisten en één gespecialiseerde verpleegkundige - die ook eens ging proberen... - er na 20 minuten en een twaalftal pijnlijke prikken in mijn handen, armen en polsen, eindelijk in slaagden het infuus te steken voor de verdoving. In mijn been nog wel.  Voor ik sliep excuseerden ze zich nogmaals  voor het feit dat ze me zoveel pijn gedaan hadden en voegden er aan toe dat ze dat nog nooit meegemaakt hadden. Vijgen na Pasen want zoals altijd hadden de overmoedige prikkers mij gesust en verzekerd dat ik mij geen zorgen moest maken, zij zouden het wel "arrangeren", ik wist wel beter...

 

De dag nadien wou en zou ik na een slapeloze nacht naar huis. Niet voor de chirurg geweest was die zich liet vervangen door 2 jonge assistentes die me zouden vertellen wat er moest gedaan worden qua verzorging en hoelang de thuisverpleging moest komen en ik daarna naar beneden bij de neurochirurg geweest was, zei de verpleegster. Toen ze me eindelijk kwamen halen en ik in mijn operatiehemd met een handdoek erover in vliegende vaart naar beneden gebracht werd, was de dokter juist weggeroepen voor een spoedgeval en wist zijn verpleegster te zeggen dat hij me de dag nadien zou bellen. Terug op mijn kamer belde ik Dirk dat hij me moest komen halen en vertrok iets meer dan 24 uur nadat ik opgenomen was terug naar huis.

Op vrijdag kreeg ik rond de middag telefoon van de neurochirurg, het was slecht nieuws: na anderhalf jaar was mijn rug nog niet aan mekaar gegroeid, het was zelfs verergerd en zo kon en mocht het niet blijven. De enige oplossing was opnieuw opereren en dat binnen de 3 maand, liefst vroeger. Ik staarde naar Dirk alsof ik het hoorde donderen in Keulen. Nadat ik dichtgelegd had stortte ik een paar tranen en dacht vooruit met de geit, er zat niks anders op. Dirk zei courage, we laten ons niet kisten. De thuisverpleging kwam 2 dagen en toonde hem hoe hij gedurende 2 weken de wonden moest verzorgen. Een grote op mijn teen en een kleine op mijn hiel, waar ze de botgreffe uitgehaald hadden. Waarom ze mijn eigen bot gebruikt hadden was me nog altijd een raadsel, wat konden ze daar nu mee aanvangen vroeg ik me af, als dat maar goed kwam…

Zaterdagnamiddag gingen we Leopold 2 en Kika halen in hof Rosa Canina; toen Christel zei dat Malavita mocht blijven tot ze gerevalideerd was, was ik de koning te rijk. Van Nazareth reden we naar het Novotel in Valenciennes waar we zouden overnachten na afloop van het etentje bij Anne Coling en Carole. Marianne, Philippe, Fred en Laurent zouden er ook zijn. Ondanks de drukke rit arriveerden we ‘s avonds als eerste en werden op de binnenkoer van de prachtige herenhoeve verwelkomd door Anne haar bonte meute én Pocket die ondertussen 13 was en zijn eerste week in de zak van mijn kleed doorgebracht had.  Niet lang daarna volgde de rest van het gezelschap. Het werd een lekkere, plezante en vooral geanimeerde avond die mijn bekommernissen verdrong en Marianne in de bloemetjes zette die 2 dagen eerder verjaard was. Rond 23u vertrokken we want morgen moesten we om ten laatste 4.30u opstaan.

 

 

Na een korte nacht verlieten we het stille hotel en reden via de autostrade Valenciennes- Parijs naar de lichtstad. Spijtig genoeg voegde deze zich met onze gewoonlijke weg pas na onze aire St. Leger samen waar we gewoonlijk ontbijten, dus moesten we uitkijken naar een andere stop. Het was nog geen 8u als we aan Charles De Gaulle getrakteerd werden op een paar dalende en opstijgende vliegtuigen voor we de nog rustige Parijse ring opreden  die we in een mum van tijd en zonder gemor van Dirk na een halfuur achter ons lieten. Als we na de hoofdstad aan de "direct" naar de Landes begonnen, vielen de eerste druppels... Tot net voor de ring van Bordeaux bleef het regenen en gieten en kregen we alle seizoenen over ons heen, winter, lente, zomer, herfst, rukwinden, hagelstenen enz. Terwijl we naar Cestas reden pakten zich terug dreigende wolken samen maar gelukkig voor Kika en Leopold dreven ze over en konden ze op de afgesloten parking een spurtje trekken. Voor mij zat er na 1000 km geen spurtje meer in, nauwelijks nog een sukkelgangetje, mijn voet bonsde en mijn been was opgeblazen van het lange stilzitten. De raad om mijn been omhoog te leggen had ik in de beperkte ruimte van de cabine naast mij moeten neerleggen...

 

‘s Anderendaags zijn we na meer dan 600 km regen en sneeuw in de bergen de ring van Madrid opgereden, mét zon. Niet voor lang want toen we aankwamen in Casa Belgica en  de vreugdedansen en gezangen van de honden doorstonden, pakten de donkere wolken alweer samen en begon het fel te waaien. Nauwelijks 10 minuten later regende het pijpenstelen en werd de begroeting binnenshuis verder gezet. Na een kwartier was het terug droog en kon Dirk de camionette uitladen, een belangrijk onderdeel van zijn gemoedsrust... 's Avonds en ‘s nachts bleef het regenen en deze morgen regende het nog, desondanks moeten we straks boodschappen doen want de frigo's zijn leeg en het is dinsdag...

 
 
 
 
  • DDR fotostyling