Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update sept 2017 - Maa25sept

Geplaatst op
10 oktober 2017

 

 

Lilibeth, een Hommage…

Maandag 25 september 2017

Tussen de laatste update en deze ligt een wereld van uitersten, van vreugde en verdriet, hoop en wanhoop, geven en nemen of hoe je het ook wil noemen. Na de adoptiedag van 9 september begonnen de voorbereidingen voor de eerste wandeling in Wezemaal. Ik kon me alleen nuttig maken tijdens de omvangrijke boodschappen die een dergelijk evenement meebrengen, maar voor het laden van de camionetten stond Dirk er zoals gewoonlijk alleen voor want wachten op “Godot” staat niet in zijn agenda... Tussendoor moest ik een paar afspraken met diverse specialisten nakomen waarvan de een mijn ogen laserde, de andere mijn knie min of meer goedkeurde want alle mankementen had ik aan mezelf te danken vond hij... en de neurochirurg wist te zeggen dat het zo niet verder kon met mijn onderrug en ASAP een botscan moest gedaan worden. Zorgen voor morgen dacht ik, want nadat Dirk en de medewerkers zaterdag de zaal klaargezet hadden, vertrok ik  zondag met mijn sedert maanden onafscheidelijke gehate krukken en Dirk naar Wezemaal…

 

Alhoewel ik een “duister” beeld (misschien door het druilerige weer) overgehouden had aan de eerste kennismaking met de zaal, had ik de dag voordien op de doorgestuurde foto’s van de voorbereidingen gezien dat het best meeviel. Toen we aankwamen in Wezemaal werd het alleen maar beter. De tafels waren fleurig ingedekt, er waren al een hele hoop deelnemers, het was prachtig weer. Dat de vol-au-vent  lekker zou zijn en de bediening goed  was een certitude, dat er daarna een magnifique wandeling zou volgen, daar was ik ook zeker van, dus het zou niet stuk kunnen. Marc Valkenaers, de “zaal- en wandelingverkenner”, die een thuismatch speelde, was ook gelukkig... Het verliep zoals ik verwacht had. Voor een eerste wandeling waren er een fors pak deelnemers en eters die tijdens het onderonsje vooraf en het eten vergast werden door een optreden van Ronald Ausloos, adoptant van Paco en Pepa. Na het gewaardeerde diner vertrokken ze na de obligate groepsfoto het onbekende tegemoet en kwamen anderhalf uur later moe maar tevreden terug van naar ik vernam een heuvelachtige wandeling door de Vlaams-Brabantse wijnvelden... Tot zover de eerste wandeling in Wezemaal onder een warme herfstzon. Na het opruimen van de zaal werden we tijdens de rit van Wezemaal naar Brussel vergast op een wolkbreuk, net of de weergoden ons duidelijk wilden maken “zie je wel, moesten we gewild hebben…”

 

Na de wandeling bleven we nog een week in België. Het magazine moest af, de kalender was in druk en ik moest onder de botscan en daarna bij de neurochirurg om de resultaten. Een hele onderneming om het allemaal binnen de tijdspanne klaar te krijgen maar mits de hulp van de medische secretaresse die een goede kennis is, kregen we het binnen die week gedaan. Op donderdag kon ik onder de scan en de dag nadien bij de specialist, dus konden we in het weekend vertrekken. Want ondanks alle “rug”ellende, zoals altijd was ik er van overtuigd dat het wel zou meevallen. Niet dus, de neurochirurg wist te vertellen dat ik twee zwaar ontstoken wervels had waarvan de tussenwervelschijf zoek was, waardoor hetgeen er nog reste van de wervels bot op bot schuurde... De oorzaak was de druk van de twee vastgezette wervels erboven. Toen hij de beelden toonde was er rond mijn onderste wervels een gifgroene aura te zien op de scan. “De ontsteking” zei de dokter laconiek en voegde er aan toe dat de enige oplossing een operatie was waarbij de twee onderste ook zouden vastgezet worden. Het was de enige oplossing en liefst ASAP... Het zou de zevende operatie aan mijn ruggegraat zijn, schoot het door mijn hoofd.

      

Ik was even verdoofd want het was nauwelijks 5 maand geleden dat ik een knieprothese gekregen had en alweer een verdoving en ingreep zag ik echt niet zitten. Hoe dan ook, de datum voor de operatie werd langs mij heen door Dirk en de dokter bepaald op 9 oktober. Alhoewel het aankwam als een donderslag bij heldere hemel was mijn grootste bekommernis of ik kon vertrekken naar Spanje waar onze honden op ons wachten. “Eventueel met het vliegtuig” zei de specialist, want oprijden met de camionette zou zeer onverstandig  zijn... Dat dacht ik ook, maar als ik moest kiezen tussen Dirk alleen laten oprijden en mijn daaraan verbonden “vliegprocedure”… Hoe dan ook,  ‘s zondags vertrokken we samen met Hercule, Odile en een paar tientallen kg voeding met de camionette richting Spanje. Om mijn geweten te sussen met een hoop kussens waarvan een onder mijn derrière die de schokken moest opvangen... In het hotel in Castets had Dirk speciaal een kamer met twee bedden gevraagd voor mijn luchtmatras... Ik zou geen onnodige risico’s nemen maakte ik mezelf wijs...

 

Ondanks alle voorzorgen had ik het lastig, vooral tijdens het in- en uitstappen op onze traditionele aires van dewelke de “chocoladeaire”, na ons meer dan 14 jaar trouwe dienst bewezen te hebben, voorgoed verdwenen was. Het enige wat ervan overbleef was een hoop steengruis, dus waren we verplicht om in de spiksplinternieuwe vervanging, die net een reuzenslakkenhuis is, een koffie en een chocoladekoek te gaan gebruiken. Een desillusie, zowel voor mijn minder sentimentele echtgenoot als voor mij... Een desillusie die min of meer gecompenseerd werd door de weinige camions die we tot dan gezien hadden, veel minder dan ’s zaterdags... Misschien moesten we maar altijd op zondag rijden dacht ik. Hoe dan ook, na een schier slapeloze nacht in Castets zetten we maandag onze reis naar Casarrubios del Monte en Casa Belgica verder. De laatste loodjes wogen het zwaarst, want hoe dichter ik kwam, hoe lastiger ik het kreeg. Het was dan ook een opluchting als ik me na de aankomst in Casa Belgica en de overenthousiaste begroeting van onze honden en Lulabelle in de zetel kon laten zakken... Het voornaamste was dat ik er geraakt was. Voor eten moest ik niet meer zorgen, want Vali had salade en albondigas voorzien. Gelukkig, want ik kon geen pap meer zeggen en Dirk was moe van mij in en uit de camionette te helpen. Grapje, want zoals altijd was hij al druk aan het uitladen...

Dinsdag 26 september 2017

Vandaag is het gedaan met luieren, want ondanks het feit dat ik nog verschrikkelijk moe ben, gaan we op dinsdag inkopen doen. Vandaag is geen uitzondering  want de frigo’s zijn leeg dus is er geen ontkomen aan... Na de boodschappen gaan we zoals altijd onze obligate koffie drinken in Café des Indes. We hebben pas onze bestelling als Marie-Carmen belt dat ze telefoon gekregen heeft van een dame en vertelt dat ze een pup die bij zigeuners achteraan in een autowrak leefde, in haar bezit heeft maar dat ze de indruk heeft dat het teefje niet kan lopen. Of ze bij ons terecht kan? Uiteraard.  Dus drinken we vlug onze koffie en spoeden ons naar huis. “Het is begonnen” zeg ik onderweg tegen Dirk en het jachtseizoen start in onze contreien pas op 12 oktober. Alhoewel, of het nu zigeuners of jagers zijn, het resultaat is voor de verworpen en mishandelde galgo’s hetzelfde...

  

Een paar minuten na onze aankomst in Casa Belgica arriveert Marie-Carmen  met een donker gestroomd in een deken gewikkelde pup in haar armen met een blik waar de ellende en de gruwelijkheden die ze meegemaakt heeft in te lezen staan. Mijn hart breekt in duizend stukken want ik wil ze zo graag overnemen maar met die verwenste rug kan ik niet. Als Dirk haar overneemt en voorzichtig probeert recht te stellen, loopt de pipi langs haar staartje naar beneden. Mijn hart versplintert nog een beetje meer want ik weet dat dit niet veel goeds voorspelt maar de wonderen zijn de wereld niet uit, dus wie weet... Morgen weten we meer want er is al een afspraak gemaakt met een dierenarts in Torijos op 50 km van hier voor een onderzoek en foto’s. Voor  Marie-Carmen vertrekt, vraag ik of het teefje een naam heeft. Als ze antwoordt “nono”, zeg ik dat ze vanaf nu geen nobody meer is maar Lilibeth...

Als we alleen zijn installeren we het graatmager meisje naast het persoonlijk veblijf van Lulabelle in een comfortabel mandje en bieden haar een lekker kommetje eten met vlees en rijst aan, wat ze na enig aarzelen schichtig opeet. Lulabelle, die reeds van bij haar aankomst dolenthousiast is en denkt een speelkameraadje gevonden te hebben, volgt alles met argusogen. Van zodra ze gedaan heeft met eten, kruipt ze bij Lilibeth in “bed” en nodigt haar uit voor een spelletje. Als haar nieuwe maatje geen aanstalten maakt om recht te staan, gaat ze haar lievelingsbeer halen, legt hem in haar mandje en kruipt er zelf ook bij... Lilibeth is blijkbaar zoveel intimiteit niet gewoon, maar na een tijdje bezwijkt ze voor Lullabelles charmeoffensief en liggen ze samen in haar mand te rollebollen. Zowel Dirk als ikzelf worden er stil van. Stil van Lulabelles empathie en zorgzaamheid, te mooi voor woorden en een voorbeeld voor veel mensen. Tussen mijn tranen door probeer ik te filmen en foto’s te nemen van deze mooie momenten, maar moet na een tijdje de eer aan Dirk laten…

  

Woensdag 27 september 2017

Het is nog geen 09.00 uur als we met Lilibeth in haar mandje vertrekken naar Torrijos. Voor ze afscheid genomen heeft van haar nieuwe familie, hebben we haar, met haar rugje tegen de muur gesteund, een beetje aan de buitendeur gezet en heeft ze volop genoten van de aandacht van de honden. Moest het binnen haar mogelijkheden geweest zijn, zou ze gekwispeld hebben; zo’n plezier beleefde ze aan het feit dat ze op haar poepje zat. Als ze af en toe piepte en zich probeerde op te richten bij het zien van de activiteiten, was Lulabelle er om haar te troosten. Rond 10.00 uur komen we aan bij de dierenarts. Als we de wachtzaal annex winkel binnenkomen, hebben we veel bekijks met Lilibeth die de nieuwe wereld die voor haar opengaat vanuit haar mandje rustig bekijkt.

 

Van zodra de dokter, die we kennen van een “puphistorie” van een paar jaar geleden, ons ziet, komt hij ons verwelkomen en bekijkt Lilibeth. Een kwartier laten worden er RX foto’s genomen en komt de dierenarts zeggen dat hij de nodige apparatuur niet heeft om een gedetailleerder beeld te krijgen van het probleem maar vreest dat het hopeloos is. Ondanks de aanwezige mensen kan ik mijn tranen niet bedwingen en zit in zak en as. De enige hoop is een botscan, maar daarvoor moeten we 50 km verder naar Talavera de la Reina bij een traumatoloog die een uiterst gesofisticeerde kliniek met de modernste apparatuur heeft waaronder een scan.  Als we willen maakt hij een afspraak en voegt eraan toe dat de dokter ook Frans spreekt... Nadat de afspraak gemaakt is, tekent hij een plan en vertrekken we met Lilibeth die het allemaal gelaten ondergaat naar Talavera.

 

We worden verwacht, want na onze aankomst komt de jonge traumatoloog direct bij ons en doet de kennismaking in perfect Frans, als we verkiezen eventueel in het Engels..., zoals we willen. Hij neemt ons mee naar zijn kabinet waar hij Lilibeth samen met een collega aan een grondig onderzoekt onderwerpt. Als ze haar proberen rechtstellen, hangen haar gevoelloze pootjes er krachteloos bij en loopt er opnieuw een straaltje pipi langs haar billetjes. Op de vraag  of ze ook stoelgang gehad heeft, antwoordt Dirk bevestigend en voeg ik er aan toe dat er deze morgen een klein hoopje vol wormen op haar pipidoek lag. Na het onderzoek wordt ze in slaap gebracht en gaat ze onder de scanner. Voor de indrukwekkende machine haar werk doet, worden we uitgenodigd om te gaan kijken. Ongelooflijk. Dag op dag een week geleden lag ik er zelf onder, het lijkt een eeuwigheid geleden en ik ben veel meer bekommerd om de uitslag van Lilibeth dan ik om de mijne was.

Niet zonder reden, want haar uitslag is desastreus. De dokter wijst waar ze de slag gehad heeft en waar hij het dak van de wervels geraakt heeft waarvan fragmenten op haar vervormde ruggemerg drukken. Als ik vraag “she was hit?”, preciseert hij dat het een goed gerichte, vrijwillig toegebrachte krachtige “violent blow” was, dat kan hij opmaken uit de breuk en de wonde op haar rug. Hij voegt er aan toe dat ze onnoemlijk veel pijn moet hebben en vervolgt dat hij alleen kan opereren om haar pijn weg te nemen maar dat ze nooit meer zal kunnen lopen en nooit haar ontlasting zal kunnen beheersen, daar gaat ze moeten bij geholpen worden. Het is een delicate operatie maar hij is bereid ze te doen, aan ons de keuze of  we het verantwoord vinden. Neen, zowel Dirk als ik vinden van niet, ze heeft genoeg geleden, dus zeg ik tegen de dokter dat hij ze niet meer moet wakker maken en ze rustig en sereen mag laten vertrekken naar de hondenhemel.

 

We hebben ons niks te verwijten troost ik mezelf. We hebben nog kosten nog moeite gespaard en er alles aan gedaan om haar een kans te geven maar we mogen haar niet veroordelen tot een dergelijk leven, daar is ze te jong voor. Gelukkig heeft ze, al was het maar voor één dag, geborgenheid en liefde en zorgzaamheid gekend en het verschil tussen goed en kwaad kunnen onderscheiden. Voor we vertrekken ga ik afscheid nemen van Lilibeth. Ik neem nog eenmaal haar pootje in mijn hand en fluister in haar oortje dat het me spijt en ik haar nooit zal vergeten, nooit. We rijden naar huis met een leeg mandje, vreemd wat voor leegte ze op die korte tijd achterlaat. Dirk probeert een conversatie op te bouwen maar ik heb alle moeite om mijn tranen te weerhouden en kan nauwelijks praten. Het enige dat ik kan uitbrengen is dat ik indien ik het geld had, een Lilibeth Foundation zou oprichten voor mishandelde pups. Thuis begrijpt Lullabelle niet dat we met een lege mand terugkeren en onderwerpt ze meermaals aan een diepgaand onderzoek. Ook bij haar heeft Lilibeth een leemte achtergelaten…

Zaterdag 30 september 2017

Na het afscheid praten we ondanks haar korte verblijf en het vroegtijdige afscheid nog dagen over Lilibeth. Het blijft me dwars zitten dat ze ondanks het feit dat ik dacht en meermaals tegen Dirk zei “ze heeft tenminste geen pijn”, volgens de specialist verschrikkelijke pijnen leed. Desondanks heeft ze nooit geklaagd, integendeel. Ik mag er niet aan denken dat een arm weerloos pupje zo blootgesteld geweest is aan sadisten en dat dergelijke mensen anoniem rondlopen. Indien het “systeem” zou veranderderen, zouden  onze beulen niet van ergens anders moeten komen; ze zijn onder ons, dat hebben we in Spanje aan de onnoemelijke wreedheden tegenover galgo’s en andere al honderden keren gezien. Wie zoiets doet met hulpeloze en onschuldige dieren kan dat ook met weerloze vrouwen en kinderen enz. Angstwekkend als je er aan denkt.

Hoe dan ook, Lilibeth zal nooit vergeten worden, maar we moeten verder voor de levenden en voor onze vele medewerkers die zich belangeloos inzetten. Twee onder hen, met name onze projectmedewerker en schatbewaarder Raymond Buekenhout en zijn echtgenote Gerda, komen zondag aan en hebben tijdens hun citytrip naar Madrid een bezoek aan Casa Belgica en Las Nieves voorzien. Maandag gaan we hen rond 13.00 uur oppikken in hun hotel en als ze donderdag terugkeren, heeft Dirk geregeld dat ik met hen meereis naar België, dan ben ik niet alleen. Een pak van mijn hart en twee vliegen in een slag voor Dirk want Vincent, die co-driver van dienst is, komt aan met de Iberia-vlucht waar wij mee vertrekken. Dirk moet dan wel vrijdag in plaats van donderdag vertrekken, maar aangezien ze rijden met onze honden en een 10-tal geadopteerden die door de respectievelijke verantwoordelijken naar huis gebracht worden, niet echt een probleem dat ze op zaterdag aankomen want er is geen adoptiedag…

Maandag 2 oktober 2017

Rond 13.00 uur gaan we Raymond en Gerda ophalen en nemen hen via het centrum mee naar de voorsteden van Madrid richting Calypo. Omdat we hen willen “onderdompelen” in onze  Spaanse “train de vie”, stoppen we in Xanadu en gaan met onze gasten koffie drinken in Café des Indes... Na het korte intermezzo rijden we door naar Casa Belgica waar onze honden de honneurs waarnemen en hen met de nodige egards verwelkomen... Tijdens de rondleiding van het huis, de kliniek, de bijgebouwen en de faciliteiten, verbazen ze zich over de praktische inrichting en de omvang van het geheel en merkt Gerda meermaals op dat foto’s een heel ander beeld geven en verhullen hoe groot het is.

 

Nadat we onze bezoekers aangepaste kledij aangemeten hebben, vertrekken we om 16.00 uur naar de refuge. Gerda met een klein hartje, bang voor wat ze gaat te zien krijgen. Ik stel haar meermaals gerust dat het niet zo erg zal zijn, het is goed weer, er zijn vorige maand 46 galgo’s vertrokken naar België, dus er zitten er “maar” 30 à 40 per verblijf, het jachtseizoen begint pas binnen anderhalve week... Ik probeer het zo goed mogelijk in te kleden maar weet dat het sowieso een grote impact zal hebben en ze als een ander mens zullen buiten komen... Ik heb gelijk. Na het bezoek zijn ze beiden onder de indruk en keren in gedachten terug naar Casa Belgica. Als we hen in de vooravond terug naar het hotel brengen waar we uitgenodigd zijn om samen iets te eten is het stil in de auto…

 

‘s Avonds praten we aan tafel  over honderd en een dingen en vertellen Gerda en Raymond  over het eerste contact met GINB vele jaren geleden... Er wordt verteld en gelachen maar ik merk dat het beeld van de refuge ergens in hun achterhoofd blijven hangen is. Na het souper nemen we afscheid, spreken af waar we mekaar donderdag gaan treffen op de luchthaven, vervolgens wensen we hen een “beau séjour” in de musea en de straten van Madrid en keren terug naar Calypo waar ons kroostrijk galgogezin ons opwacht.

Donderdag 5 oktober 2017

Zoals altijd heeft Dirk al een paar keer gekeken of  Vincents vlucht op tijd vertrekt en hem gebeld om te checken of alles OK is voor we kort na de middag vertrekken naar de luchthaven. Ongeveer een uur later is de auto geparkeerd en belt Dirk naar Raymond en Gerda die ons blijkbaar al opwachten aan Sin Barreras. Het is een blij weerzien en voor zowel Dirk als mezelf een ganse geruststelling dat ik in goede handen ben. Voor Dirk vertrekt,  verzekeren ze hem nog eens dat hij zich niet ongerust moet maken en doorlopen met mij de ganse procedure die ik anders alleen doorloop. Na enige vertraging en een twee uur durend  gesprek met de  bankdirecteur die 6.000 banken vertegenwoordigt in de zetel naast mij, doorlopen ze terug dezelfde procedure als ikzelf en blijven met mij tot de laatste op het vliegtuig. Daarna leveren ze me na een rit met de luchthavenauto in de aankomsthall af in de handen van Olivia die mij als gewoonlijk staat op te wachten. Voor we afscheid nemen gaan we traditioneel met ons vieren een koffie drinken.

 

Na de koffie nemen mijn “compagnons” een taxi naar Vilvoorde, Olivia en ik vertrekken naar De Pinte waar we na een ongeval in Zellik maar rond 22.00 uur aankomen. Als ik naar Dirk bel maakt hij zich druk in mijn plaats. Voor we dichtleggen zegt hij dat ik voorzichtig moet zijn op de trappen en spreken we af dat ik bel voor het slapengaan… ‘s Nachts doe ik met de gedachte aan het feit dat ik zondagavond binnen moet in de kliniek en denkbeeldige geluiden die ik in het huis hoor bijna geen oog dicht. Als Dirk om 08.00 uur belt om te zeggen dat ze onze honden gaan laden, schrik ik wakker uit een woelige slaap...

Vrijdag 6 oktober 2017

Als ze vertrekken is het al bijna 20 graden weet hij te vertellen. Als ze twee uur later in Medina Shaki aan boord nemen is het al 26 graden. Als ik zeg dat het hier ondertussen pijpenstelen regent kan hij het nauwelijks geloven. De ganse dag communiceren we over en weer. In de late namiddag belt hij om te zeggen dat er op de “tunnelbaan” in Baskenland  twee camions frontaal op mekaar gereden waren bij een wegversmalling, alleen hebben zij er zolang niet over gedaan om hun weg verder te zetten als Olivia en ik gisteren. Ze hebben rechtsomkeer gemaakt en binnendoor zaten ze een kwartier later terug op de goede weg. Het verschil tussen de Belgische en de Spaanse wegen...

 

Om middernacht belt hij dat de overdracht van Shaki in Orléans goed verlopen is en dat ze nog op 400 km van huis zijn. Ze zijn vlot over de ring van Bordeaux kunnen rijden. “Hopelijk is het geen omleiding in Parijs” voegt hij er aan toe. Vijf uur later rijden ze de oprit in De Pinte op... Rond 08.30 uur komt Marleen, de eega van Vincent, na een kleine misrekening met croissants aan in De Pinte. De eerste adoptante die volgt is Daphne Aerts die om 09.30 uur Daniella en Chispa komt afhalen. Daarna volgen Marleen en Vincent, grote Dirk & Roel, Els en Katrien die de hond(en) van hun adoptanten komen halen . ‘s Middags is iedereen vertrokken. In plaats van te rusten begint Dirk aan het installeren van zijn nieuwe pc en ik aan mijn update... Om 13.30 uur zet hij me af bij de coiffeur want ik wil geen “uitgroei” om morgen naar de kliniek te vertrekken...

 

Terug thuis sijpelen de eerste berichten van de regioverantwoordelijken die hun hondje naar huis gebracht hebben binnen. Alles is goed verlopen.  Hopelijk geldt dat voor iedereen...

Tot zover…

Bedankt voor jullie aandacht.

Mireille.

 

 

 

  • DDR fotostyling