Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update sept 2017 - Din06sept

Geplaatst op
27 september 2017

 

 

 

 

Dinsdag en woensdag  6 en 7 september 2017

Vandaag begin ik gezwind aan het maken van de valiezen, een steeds terugkerende sisyphusarbeid waar ik soms verschrikkelijk tegenop zie. Deze keer minder, want met de wetenschap dat  “onze” Honoré net zoals  Camaron en Lagarto, 2 oude reuen die al een eeuwigheid op de site stonden, geadopteerd zijn en Honoré aan de kust bij de blinde Sofia en haar kroostrijke familie die nu 10 galgo’s en 1 jack russel telt gaat wonen en de 2 andere oude heren door een adoptante van het eerste uur onder de vleugels genomen zijn die hen een mooie en geborgen oude dag verzekert, heb ik minder kopzorgen. Daarbij komt nog dat bij Lulabelle de dag na haar inentingen een chip ingeplant is, een ingreep die ze trouwens zonder verpinken ondergaan heeft, net of ze wist dat dit kleine onderhuidse staafje haar uit de anonimiteit haalde en haar officieel paspoort was. Zoals gezegd een straf dametje, die gezien de vele reacties misschien ook al een familie zal hebben als ze tussen dit en november naar België reist... Enfin ik weet het nog niet, ik heb nog tijd want het zal moeten “just” zijn... “Een gouden mandje” zoals ik zoveel op onze fb lees. Alhoewel, de regioverantwoordelijke mag 20 huisbezoeken doen en ik mag evenveel gesprekken voeren, sommige mensen zijn niet te schatten, want zoals ik al dikwijls ondervonden heb staan de beste acteurs niet op de scene en lopen de grootste en meest labiele fantasten onder ons.

 

‘s Anderendaags moet ik Lulabelle en onze honden voor een tweetal weken achterlaten onder de hoede van Vali die vanavond terugkomt van 2 weken Roemenië. Als we om 10.00 uur vertrekken naar de luchthaven moet Dirk mij afschermen van Lulabelle en onze overige 14 die mekaar verdringen om mij voor de voeten te lopen. Ik ben er zeker van dat ze zo een vermoeden hebben dat ze me voor een tijdje gaan moeten missen. Als Dirk morgen vertrekt zal het nog een groter drama zijn want dan weten ze zeker wat er hen te wachten staat. Alweer niet naar België en wachten op onze terugkeer... De ganse weg naar de luchthaven pieker ik over het feit dat onze honden ongevraagd het “slachtoffer” zijn van mijn “roeping”. Ik hoop dat ze het me vergeven, want tenslotte hebben niet zij gekozen voor dit reizend bestaan... Een uur later laat Dirk mij op hoop van zegen achter in de handen van een begeleider van Sin Barreras. Een voordeel, het is Terminal 2... Een kleine 10 minuten nadat Dirk vertrokken is, loodst mijn “bewaarengel” mij door de werkloze douanepost en zijn minzame beambten van dewelke ik zelfs mijn schoenen niet moet uitdoen... Kort daarna zit ik met zicht op de desk van Sin Barreras (je weet maar nooit) te wachten tot wanneer ze me komen halen voor de boarding en laat ik Dirk weten “so far so good”.

 

De trend zet zich door, ik word op tijd opgehaald en op het vliegtuig onthaald door een super vriendelijk team dat mij de ganse vlucht in de watten legt. Eenmaal geland staat er ongelooflijk maar waar een rolstoel klaar!! Voor één keer komt er ook geen luchthavenauto aan te pas!! De jobstudent die met de rolstoel “all the way” gaat, vraagt onderweg wat er mis is met mij en verduidelijkt verontschuldigend dat hij geneeskunde studeert waarop hij me in recordtempo naar  de aankomsthall brengt waar Olivia en Annie Dusquene en haar pups Sharaaz en Sheer khan die ondertussen flink uit de kluiten gewassen galgo’s geworden zijn en met alle aandacht  van de vele reizigers gaan “lopen”, mij opwachten. Na de begroeting gaan we uiteraard koffie drinken. In de cafetaria gaat alle aandacht van de aanwezigen opnieuw naar de galgo’s en zwelt Annie als ieder ander rechtgeaarde “moeder” van trots. Na een uur koffiekletsen is het hoog tijd om te vertrekken om de files voor te zijn... Ijdele hoop, want zoals meestal het geval is, staan we ook nu aan te schuiven en doen we bijna even lang over Zaventem-De Pinte als over Madrid-Bruselas... Anders dan gewoonlijk kan ik het wachten op de camionette een dag uitstellen. Desondanks  betrap ik er me ‘s avonds meermaals op dat ik uit macht der gewoonte denk dat ze deze nacht aankomen.

 

Vrijdag 8 september 2017

Wegens omleiding in Parijs komen ze een uur later aan dan normaal. Het is bijna 05.30 uur als ze de oprit oprijden en een halfuur later als Dirk wat komt rusten. Om 08.00 uur is Sonja er met de croissants en de koffiekoeken en een goed uur later vertrekken ze naar de Pillowrijn. Ik moet thuisblijven want door de regen kan ik op krukken van niet veel nut zijn vinden ze unaniem. Ik moet trouwens mijn krachten sparen voor morgen zeggen Sonja en de “Dirken”, dus veel tegenspreken zit er niet in... Als hij kort na de middag thuis komt is alles goed verlopen. Honoré en Nubia zijn afgehaald  en ook Zohra die in Hongarije gaat wonen met haar Belgische baasjes die speciaal voor haar afgekomen zijn met hun overige Ginb-galgo’s is vertrokken.

 

 

Zaterdag 9 september 2017

Ondanks mijn smeekbede voor goed en vooral droog weer, worden we de ganse adoptiedag geteisterd door verschrikkelijke stortbuien die niet echt bevorderlijk zijn voor mijn gemoedsrust... Hoe dan ook, niemand laat het aan zijn hart komen en mede door het “geroutineerd” Ginb-team  verloopt de dag vlot en in de opperbeste stemming. Veel  bekende gezichten die een 2de of 3de hondje afhalen en veel “nieuwe” die hun eerste komen halen.  Allemaal zijn ze even gelukkig, vertederd en ontroerd nu ze de langverwachte eindelijk kunnen knuffelen, soms tot tranen toe. Zij niet alleen trouwens... Rond 14.30 uur vertrekt de laatste van de 44 geplaatste galgo’s met de kersverse baasjes naar zijn nieuwe thuis. Ik ben doodop en blij dat het achter de rug is maar gelukkig met de voorbije dag.  Terwijl de medewerkers de regen voor proberen blijven terwijl de tenten afgebroken worden en de camionetten geladen, zetten de dames de tafels klaar voor de “napraatvergadering” annex “verjaardagsfeest” want we hebben een 3-tal jarigen die allemaal taarten of koeken meegebracht hebben voor de gelegenheid.Terwijl het buiten pijpenstelen regent, zingen we een kwartier later uit volle borst “happy birthday” voor Luc, Vincent, Raymond en de afwezige Frank. Mortimer, Amandine, Rebecca en Incognito die meegaan met medewerkers die hen “thuis” afzetten, zijn ook van de partij...

Mireille

 

 

  • DDR fotostyling