Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Okt 2019 - Maa28okt

Geplaatst op
13 november 2019

 

 

Maandag 28 oktober 2019

Een dag later dan afgesproken zijn we Nana afgelopen donderdag gaan halen in Talavera. Na de nodige toelichting van dokter De Frutos ging de assistente haar halen. Groot was onze verbazing toen het getiranniseerde teefje met het immer hangende kopje ons blij begroette en haar kop met halskraag en al op onze knieën legde. We waren er beiden van aangedaan dat ze zo gelukkig was ons te zien, een openbaring en alweer een vaststelling dat we dieren niet mogen onderschatten. Ongelooflijk hoe ze veranderd was en hoe snel ze uitgemaakt had dat ze niks te vrezen had van ons en we alleen maar haar welzijn voor ogen hadden. Toen we thuiskwamen was ze geenszins onder de indruk van de enthousiaste begroeting van onze honden. Wel integendeel, ze was opgetogen hen te zien. In huis vleide ze zich op het donsdekentje aan onze bureaus en is er sedertdien niet meer weg te slaan.  Ze laat Dirk alle dagen vol vertrouwen haar pootje verzorgen en ‘s morgens  verwelkomt ze ons blij, opgelucht om ons terug te zien... Verschrikkelijk, ik voel er me heel ongemakkelijk bij want één ding is zeker: blijven voor altijd kan ze niet dus ben ik heel bekommerd  hoe we dat aan haar verstand gaan brengen, want als het van haar afhangt... 

Gelukkig voor onze residenten is het ganse weekend zonnig en warm, een zegen voor de gasten van Casa Belgica en onze honden. Vooral een weldaad voor de pups die sedert hun aankomst groter en ronder en feller geworden zijn en ganse dagen rollebollen, eten en kibbelen over het beschikbare speelgoed. Speelgoed dat Leopold met de regelmaat van een klok met zijn lange snoet onder het hekken duwt waarna de pups er mee aan de haal gaan en hij staat te springen van ongeduld om bij hen te kunnen en mee te spelen... Wishful thinking…

 

‘s Zondags sijpelen er geruchten binnen over een toekomstige adoptant die op FB en andere,  polemieken opstart en allerhande kritiek heeft op de organisatie omdat hij geen extra filmpjes en foto’s enz krijgt van zijn geadopteerde hond. Blijkbaar is mijn mail waarin ik me verontschuldigd heb voor het feit dat extra foto’s en filmpjes niet mogelijk zijn als er honderden galgos zitten (en dit omdat de hond in kwestie uit het galgoverblijf naar voren gebracht wordt en dit stress veroorzaakt voor iedereen) niet afdoende geweest of niet in goede aarde gevallen. Hoe dan ook als ik de bewuste mails doorgestuurd krijg, blijkt aan de toon ervan dat het een vergissing zou zijn om daar een hondje te plaatsen aangezien de heer ervan overtuigd is dat we fictieve honden op de site zetten en hij nooit de hond zal krijgen die hij gekozen heeft. En ik die dacht al alles meegemaakt te hebben...

Als meneer diezelfde dag nog verneemt dat ik de adoptie annuleer, krijg ik een vulgaire bloemlezing over mijn persoon en mijn vermeende talenten te horen die hij ‘s anderendaags  per mail nog eens extra overdoet. Ik ga jullie de details besparen…

Dinsdag 29 oktober 2019

‘s Avonds vertrekt Dirk om 20u naar de luchthaven om Dirk Buffalo af te halen die anderhalf uur later landt in Madrid. Om 22.30u is hij terug thuis met zijn co-driver die ik als laatavond snack een smos klaargemaakt heb. De spaghetti is voor morgen…

Woensdag 30 oktober 2019

Als Dirk ‘s morgens Nana haar wonde verzorgt, blijkt ze ‘s nachts op verschillende plaatsen opengebarsten te zijn. Het was nochtans zo goed aan het evolueren!!  De oorzaak en ellende is dikwijls te zoeken bij het feit dat de breuken altijd een paar dagen oud zijn als de hond bij ons terecht komt en de huid al op sommige plaatsten afgestorven is. Hoe dan ook, ik verwittig dokter De Frutos en om 13u rijden we in ijltempo naar Talavera waar ze gehospitaliseerd wordt en zal blijven tot we terug zijn van België. Dat betekent dat we direct na de wandeling te Betekom zullen moeten terugkeren en Dirk en ik onze afspraken “on hold” zullen moeten zetten... Het is met een zwaar hart dat we Nana achterlaten die weigert met de assistente naar achter te gaan tot Dirk met haar meeloopt en gerust stelt. Als we terug thuis zijn stijgt de vertrekkoorts naar een hoogtepunt, vooral bij onze honden die mekaar onder de voeten lopen omdat ze zo langzamerhand doorhebben dat de meesten onder hen “thuis” gaan moeten blijven. ‘s Avonds na de spaghetti gaat “Buffalo” als eerste slapen, Dirk en ik volgen al snel. Als ik denk aan morgen, aan het alleen vliegen en de ganse rompslomp die erbij komt kijken, kan ik bijna de slaap niet vinden.

 

 

Donderdag 31 oktober 2019

Een profetie blijkt vandaag, want nadat ik afscheid genomen heb van de Dirken die tien minuten voor ons met hun 38 gelukkigen plus Kika, Tito en Leopold  vertrekken en die we een paar km verder voorbijsteken en uitwuiven, zet Anabelle mij af in terminal 2 waar mijn vliegtuig vertraging blijkt te hebben... Als het eindelijk arriveert en de boarding gedaan is, duurt het nog bijna een uur voor we vertrekken. Ik denk de ganse overvolle vlucht aan Frank die hoogstwaarschijnlijk al op weg naar Zaventem zal zijn... Zoals gewoonlijk ben ik, mede door een zwaar accident in Merelbeke, even lang op weg van Zaventem naar De Pinte als van Madrid naar Brussel. Frank zal het geweten hebben want hij is een “werkdag” lang onderweg geweest om mij af te halen… Merci Frank... Van zodra ik thuis ben bel ik naar Dirk die in Bordeaux in de file staat en zal terugbellen als ze wisselen.  Om 23u bel ik dat ik ga slapen, nu ja slapen, ik ben geradbraakt… Om 4.30u komen ze aan in De Pinte. In Hof Rosa Canina bekommert het ontvangstcomité - Kris, Roel, Katrien, Marlène en Christel en de Grote - zich over de nieuw aangekomenen.

 

Vrijdag 1 november 2019

Een paar uur na hun aankomst vertrekken de chauffeurs terug naar Hof Rosa Canina om de tenten en al de rest op te zetten voor de adoptiedag van morgen... Het regent pijpenstelen...

Zaterdag 2 november 2019

Het is net geen 9u als we aankomen in Rosa Canina. Na een uur krijg ik een telefoontje van Geena Lisa of het oké is als ze eens langskomt met zoon en vriend… uiteraard. Om 11u beginnen we er aan. Zoals altijd veel nieuwe adoptanten maar ook veel “anciens“ die een tweede, derde of … komen halen. Het is bijna 15u als de laatste adoptant vertrekt en we aan de “opkuis” kunnen beginnen. Na de opkuis volgt het obligate gezellig samenzijn waarop ik eindelijk kan aankondigen dat we Casa Belgica na veel bloed, zweet, tranen en vooral veel kopzorgen  “ons“ huis kunnen noemen en het voor altijd ten dienste zal staan van de galgos!! Enfin, als we braaf afbetalen, ik tot mijn 88 jaar!! Wat een vooruitzicht…  Na dit fantastisch nieuws  zingen we samen met de opgeluchte medewerkers de ziel uit ons lijf om Marie-Thérèse, Roel en Kris, Katrien en Sophie happy birthday te wensen… 

 

 
 
  • DDR fotostyling