Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update November 2019 - Woe13Nov

Geplaatst op
18 november 2019

 

 

Woensdag 13 november 2019

Na een hectische week, waarin we een paar afspraken moesten nakomen en een paar verzetten, de nodige aankopen voor de Halloweenwandeling in Betekom gedaan werden, de zaal ‘s zaterdags aangekleed werd voor de gelegenheid en de succesvolle vermoeiende eerste editie van de dag nadien, kon ik de nacht na het evenement ondanks de vermoeidheid de slaap niet vatten. Alles passeerde de parade terwijl ik tot Dirks ongenoegen lag te woelen. Vooral de afgelopen dag die zo veelbelovend en succesvol begonnen was  maar overschaduwd werd door het nieuws dat onze medewerkster Francoise Stoops, die de week voordien nog het bezoek gekregen had van een GINB team, ‘s morgens overleden was. Nieuws dat een ware schokgolf veroorzaakte bij de medewerkers en sommige adoptanten. 

 

   

Hoe dan ook ik probeerde mijn gedachten te verzetten door te denken aan de prachtig versierde zaal, de vele deelnemers , de "chance" dat we prachtig weer gehad hadden, het feit dat Francoise welwillend zou toegekeken hebben vanuit de hemel enz enz. Omdat zelfs dat niet hielp, probeerde ik me daarna tevergeefs de piepjonge assistente voor de geest te halen waar Louis de dag voor Buffalo's aankomst in Spanje de tanden van de geadopteerde reutjes mee komen doen was in onze kliniek. Hoe ik ook probeerde ik kon me het meisje niet meer voorstellen, was ze groot, klein, dik, dun, ik wist het niet meer maar alle afleiding was goed. Dirk wees me er een paar keren op dat ik een paar uur later moest opstaan maar ondanks alle inspanningen bleef ik verder piekeren tot ik om 4u na een paar drukbezochte korte dromen opstond en bibberend van de kou aan mijn oorlogskleuren begon.

 

Een uur later trokken we de deur van "Casa" De Pinte achter ons dicht en vertrokken met een ganse lading voeding die Yolanda ingezameld had, de helft van ons hebben en houden, Leopold 3, Tito en een nukkige Kika op een maandag in plaats van een zondag (de enige dag waarop ik me nog op de autostrade waag) richting autostrade omdat Dirk me kunnen overtuigen had dat het een feestdag was en er geen camions mochten rijden. Hoe dichter we kwamen hoe zenuwachtiger ik werd maar het moet gezegd "the highway to hell" lag er rustig bij. Na ons ontbijt in aire St Léger werd het bij het naderen van Parijs een ietsje drukker en waren er hier en daar "oostblokkers" die hun voeten veegden aan het vrachtvervoer maar het was billijk. Om 9u lieten we de Parijse ring achter ons en een halfuur later reden we de "direct" naar Bordeaux op. Mijn opluchting omdat het ergste achter ons lag zou niet van lange duur zijn, daar zorgde de regen voor en niet maar een béétje regen maar stortregens, en dat honderden kms lang... Een beetje voor Bordeaux stopte het.

 

Toen we anderhalf uur later de parking van het hotel opreden, begon het opnieuw te druppelen. We hadden nog net tijd om de honden een halfuurtje uit te laten op de omheinde parking en eten te geven voor het terug begon te gieten en we onder de GINB paraplu naar het hotel sukkelden met onze bagage. Toen we om 19u naar de Hypopotame gingen eten, goot het nog. Het zou de ganse nacht pijpenstelen blijven regenen, ik kon het weten want tot Dirks frustratie deed ik weer bijna geen oog dicht... Ik lag te piekeren over de "emergency call" van Marie-Carmen waarin ze vertelde dat er meer dan 50 galgo’s binnengekomen waren tijdens het weekend  waaronder een zwart mannetje met een gebroken poot, 1 of 2 pups van 3 maand;  4 pups van 6 maand werden verwacht, er was ook nog een zwart mannetje van 7 jaar met een oude breuk en misvormde  poot en eentje  dat half blind was... Informatie die niet bepaald bevorderlijk geweest was voor een goede nachtrust... Daarbovenop was er het constant aanzwellende gebrom van de steeds in aantal toenemende camions die in de donkere nacht door de gietende regen in grote nevelwolken richting Spaanse grens zoefden...Dat beloofde voor ‘s anderendaags.

Een paar uur later voegden we ons in de nog steeds neervallende regen bij de dubbele rij vrachtwagens die richting Spanje reden.  Een uur later reden we de grens over zonder dat we gestopt waren in Le Bidet... Dirk kon het bijna niet geloven toen ik zei dat ik niet wou stoppen, ik die een traditie na al die jaren zo maar aan de kant zette, ongelooflijk!! De enige reden daarvoor was dat ik er verschrikkelijk tegenop zag om terug in te voegen tussen de vele camions die de afdaling naar de grens afdonderden, dus reed ik met spijt in het hart Le Bidet voorbij… Uiteraard regende het in Baskenland ook, daar regent het bijna altijd.. Als we de provincie Castilla Y Leon binnenreden, werd de kraan van het hemelwater plots dichtgedraaid en steeg de temperatuur. Nog een goede 400 km en we waren "thuis" troostte ik mezelf, nog een 5 tal uren doorbijten met als enige onderbreking een sandwich in de "Far-West", een tankstation net voor de bergen waar we al jaren en jaren stopten om in de camionette onze "wakke voorverpakte" boterhammen op te eten. Maar de tijden waren veranderd want sedert kort aten we een "verse" sandwich in de cafetaria, een luxe, vooral van Dirk want hij en stoppen en cafetaria's ...

 

Nadat we ons door de files op de ring van Madrid gewurmd hadden, reden we om 16u "ons" Casa Belgica binnen en werden door onze honden vergast op een vreugde concert dat blijkbaar aanstekelijk werkte want ook de pups in de tuin vielen in en gaven een oorverdovend optreden weg. Calypo zal het geweten hebben dat de "Belgen" terug waren... Vali "schalde" zoals gewoonlijk een stortvloed van woorden over ons uit en gaf uitvoerig verslag over de afgelopen 10 dagen… De rust was nauwelijks teruggekeerd toen Marie-Carmen belde met de vraag of we thuis waren; ik antwoordde bevestigend en voegde er vlug aan toe "pas"… Ondanks die informatie vroeg ze of ze een pup mocht brengen, een teefje van amper 3 maand dat in de velden gevonden was. Toen ze het ‘s avonds bracht en ik haar vertelde dat we ‘s anderendaags een afspraak in Talavera hadden, begon het te regenen en te waaien. De dag nadien zou ze om 8u de 2 zwarte mannetjes brengen, de gebroken poot en de misvormde poot...

Zodoende zijn we vandaag bij dokter De Frutos geweest met Nana - die tijdens onze afwezigheid door Marie-Carmen opgehaald is in Talavera en vandaag op controle moest - en de twee zwarte gehandicapte heren. Omdat de "gebroken" poot de halsband van wijlen onze gevleugelde Maurice aan had, hebben we hem bij de inschrijving Maurice genoemd, de misvormde poot hebben we naar Dirks grootvader Triphon genoemd, toepasselijk want hij loopt op drie poten. Nadat er van Maurice zijn poot foto's gemaakt zijn en de dokter gezegd heeft dat hij deze namiddag nog zal geopereerd worden, is Triphon aan de beurt om onder de RX te gaan. Net voor hij vertrekt  komen er vanuit de operatiezaal  pijnlijke kreten en geluid van vallend materiaal. Blijkt dat dokter De Frutos gebeten is door een half slapende Rottweiler en naar de kliniek moet. De operatie van Maurice moet uitgesteld worden tot morgen. Nadat alles min of meer in de plooi gevallen is na het vertrek van dr De Frutos en de foto’s van Triphons poot gemaakt zijn, vertrekken we een uur later terug naar Calypo. 

 

Terwijl we naar huis rijden bel ik naar Marie-Carmen om haar zoals gewoonlijk verslag uit te brengen. Als ik gedaan heb met mijn relaas vertelt ze me welke lijdensweg Triphon achter de rug heeft. Als ik afsluit vertel ik het ongelooflijk verhaal door aan Dirk. Triphon is jaren geleden met zijn verminkte poot door een galguero gedumpt waarna hij in een kleine refuge terecht komt waar hij maanden later door diezelfde jager terug opgevist en aan het werk gezet wordt. Na bewezen diensten wordt hij een tweede keer gedumpt en weken later mager en onderkomen in de velden gevonden door een dame. Blijkt dat de vrouw de jager ( die ondertussen ook een galgo in Las Nieves heeft afgezet ) en het verhaal van Triphon, die sedert juli in Las Nieves is, kent en kan meegeven aan Marie-Carmen. Een uitzondering want meestal kennen we de exacte voorgeschiedenis van de galgo’s niet. We weten alleen dat ze verschrikkelijk veel geleden hebben. 

Tijdens de rit filosofeer ik over het feit dat we meer dan eens kritiek krijgen omdat we zoveel geld uitgeven aan de operaties van gebroken poten. Fenomeen dat blijkbaar de ronde doet want er komen er meer en meer binnen in Las Nieves. Hoe dan ook ondanks het feit dat ik weet dat de update op de site niet veel commentaar krijgt, zou ik de lezers ervan willen vragen om deze keer een uitzondering te maken en hun mening te geven betreffende de hoge kosten die het opereren van gebroken poten met zich meebrengt. Moeten we zoals sommigen suggereren de honden weigeren, euthanaseren en aan onze financiën denken of moeten we hen verder helpen op weg naar een nieuw pijnloos en hopelijk gelukkig leven? Wat mij betreft zal het ondanks de kritiek het laatste worden want zo niet zou ik mijn eigen stelling onderbouwen. GINB is er om de honden onvoorwaardelijk te helpen of ze nu al dan niet 2 of 3 gebroken poten hebben die een grote hap uit ons budget op souperen. Wat denken jullie ???? 

's Avonds stuurt dokter De Frutos een mailtje dat zijn hand oké is en hij Maurice morgen gaat opereren; hij gaat ons op de hoogte houden en vrijdag worden we om 13u verwacht in Talavera om alles te bespreken want voor de arme Triphon is er geen goed nieuws ...

 
 
 
 
  • DDR fotostyling