Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update November 2019 - Vrij15Nov

Geplaatst op
23 november 2019

 

 

Vrijdag 15 november 2019

‘s Nachts word ik wakker van hevige gewrichtspijnen in mijn linker duim, ik heb wel meer artrose aanvallen maar deze is toch een buitenbeentje want mijn hand voelt aan als een vulkaan die op uitbarsten staat. Mijn gevoel heeft mij niet bedrogen want ‘s morgens sta ik op met een gloeiend en pijnlijk gezwollen hand waar ik niets kan mee aanvangen, de minste beweging of aanraking is een marteling. Dat ook nog, klaag ik tegen Dirk, trop c'est trop. Hoe dan ook, pijn of geen pijn, rond 11u vertrekken we naar Talavera. Ik met een lang gezicht want ik heb een hekel aan beperkingen ik heb er al genoeg, dus kan ik dat ellendig hand missen als de pest en wil ik er zo vlug mogelijk van af. Spijtig genoeg kan ik mijn dokter in België niet bellen voor raad want die is ook ziek dus weet niet wat te doen of wat te nemen van medicatie... Ik kan het misschien aan dr De Frutos vragen... Maar die heeft momenteel zo zijn eigen zorgen vrees ik...

Als hij ons een goed uur later de foto’s van Maurice zijn poot "voor en na" laat bekijken, lijkt zijn hand al bij al nog mee te vallen. Buiten een paar pleisters is er niks meer aan te zien, hij heeft geluk gehad. Triphon heeft minder "chance": de oude niet verzorgde breuk is verkeerd aan mekaar gegroeid en zijn pijnlijk enkelgewricht is het grootste probleem. Desondanks is de dokter geen voorstander van een gecompliceerde en risicovolle operatie op zijn leeftijd en stelt voor om pijnmedicatie op te starten. Als hij vraagt wat er met mijn hand is heb ik geen zin om een uitleg te doen en antwoord ik dat ik jaloers was op het zijne... Voor we vertrekken krijgen we nog allerhande richtlijnen mee voor de verzorging van de drie en een afspraak om maandag op "controle "te gaan. We zullen weten wat gedaan...  Bij Maurice moet regelmatig ijs op zijn poot gelegd worden, Nana's wonde moet verzorgd worden met honing en tenslotte moet Triphon zijn pijnmedicatie krijgen... En ik, wat moet ik doen?? 

 

Als er ‘s avonds een adoptieaanvraag binnenkomt van een jonge arts, kan ik mijn ogen niet geloven! Vandaag is het te laat maar morgen bel ik hem asap op betreffende zijn aanvraag en vraag daarna een consultatie aan per telefoon... Als we gaan slapen liggen er verspreid over de keuken en de living 14 honden te genieten van de rust, onze 11 en drie gehandicapten. Ik maak me zorgen over de arme Triphon die hoogstwaarschijnlijk zijn dagen met een stijve poot zal moeten slijten, hopelijk pijnvrij. Ik heb zo medelijden met hem hij is zo verstandig, zo lief, zo aanhankelijk en zo dankbaar voor wat hem nu te beurt valt, dat het  ontroerend is om zien. Wat zal er met hem gebeuren, wie zal hem een thuis geven... Hij heeft niks mee in zijn voordeel, hij is zwart, hij is een mannetje, hij is 7 jaar oud, gehandicapt en kan zichzelf niet aanprijzen vandaar dat ik het doe en een warm pleidooi wil houden voor de o zo lieve en intelligente Triphon met de warme sympathieke persoonlijkheid. Het enige dat hij hoopt te krijgen is een stukje van iemands hart en een plaatsje in iemands huis, daarvoor zal hij die iemand onvoorwaardelijke liefde en dankbaarheid teruggeven, en dat is onbetaalbaar... 

 

Maandag 18 november 2019

We zijn net thuis van de controle bij de De Frutos die Dirk een pluim gegeven heeft voor zijn verzorging. Daarna zijn zowel Nana als Maurice hun poot grondig onderzocht, behandeld met laserstralen en een nieuw verband aangemeten. Een procedure die al vlug meer dan een uur geduurd heeft, zucht ... Enfin we waren opgelucht dat alles zo goed mogelijk was want het feit dat de plaat bij Nana wegens huidtekort zichtbaar is, baarde ons allemaal zorgen. Donderdag moeten we terug op controle, van Sisyfusarbeid gesproken... De camionette en de jeep kennen de weg al op hun duimpje merkte ik  op toen we vertrokken, ze zijn geconditioneerd, net als wij... Dirk beaamde volmondig. 

 

‘s Namiddags komt Marie-Carmen rond 16u de mama van de pups halen. Een hele opluchting voor beide partijen want de hondenkinderen zijn hun moeder ontgroeid en de mama heeft het bekeken met haar kroost. Van zodra de moeder uit het zicht is, breekt de "hel" los en is het kermis alom. Als ze ‘s avonds hun dagelijkse warme maaltijd krijgen zijn ze zo mogelijk nog meer dan gewoonlijk door het dolle heen, Dirk die vol schrammen en blauwe plekken staat zal het geweten hebben... Geen spoor van heimwee naar hun mama, alleen hun eten telt... Echte pubers.

 
 
  • DDR fotostyling