Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Nov 2017 - Zat25Nov

Geplaatst op
06 december 2017

 

 

 

De laatsten zullen de eersten zijn…

Zaterdag  25 november 2017

Precies een week nadat ik met Anabelle, die mij zoals vanouds aan de luchthaven afhaalde, in Casa Belgica aankwam en door Vali overspoeld werd met de laatste nieuwtjes over de eeuwige stroompannes in Casa Belgica - die we ondertussen aan de lijve ondervonden hebben - zucht…, brengt Marie-Carmen een teefje binnen dat door haar  eigenaar annex galguero met een open beenbreuk aan de voorpoot is gedumpt  omdat hij niet zinnens was enige kosten te doen...  Ze is er erg aan toe, want door de wonde niet direct te laten verzorgen is het bot volgens de dierenarts waar ze net op consultatie geweest is, aangetast. Ondanks het feit dat hij haar poot een halfuur geleden in een voorlopig verband gewikkeld heeft, lijdt ze veel pijn.  Morgen, zondag dus!!, precies een week nadat Dirk een dag na mij samen met co-driver Frank en de honden  na een rit van bijna 20 uur, een halfuur voor middernacht  in Calypo aanspoelde, gaat de dierenarts haar voorpoot amputeren. Niet min voor een galgo om zo’n lange poot te moeten missen vooraan weten we uit ervaring...

 

Nadat Dirk  haar in de kliniek geïnstalleerd heeft, hobbel ik aan zijn arm mee naar beneden om kennis te maken. Ze is jong, mooi en zwart-wit, bekijkt ons een beetje achterdochtig en kruipt in het uiterste hoekje van de kennel. Op het blauwe spanverband rond haar poot  zit een donkerrode bloedvlek rond de grote knobbel  waar het bot door de huid zit… Zoals alle galgo’s verdraagt ze de meer dan hevige pijnen die ze hoogstwaarschijnlijk ondergaat waardig en zonder verpinken of klagen. Altijd weer verwonder ik me over de pijngrens en de levenskracht van deze nobele, zo belaagde en slecht behandelde dieren, alhoewel ‘slecht behandelde’ voor een galgo nog een understatement is, het is duizend keer erger. Als ik mijn hand uitsteek, snuffelt haar gevoelige neus mijn geur op terwijl ze me met haar amandelvormige kijkers recht in de ogen kijkt. Na een paar  seconden laat ze me over haar mooie hoofd aaien, laat zich met een zucht  op de dikke doeken zakken en draait zich onder de warmte van de infrarode lamp in een bolletje. Dirk en ik  kijken naar mekaar en weten dat het goed komt, het moet…

Zondag 26 november 2017

Om 10.30 uur vertrekt het teefje dat ik ondertussen  Sidonie  gedoopt heb, naar de dierenarts en kijk ik een laatste keer naar haar omzwachtelde rechtervoorpoot. Vijf uur later is ze half verdoofd terug zonder haar voorpoot die tot aan de schouder geamputeerd is en wordt ze voorzichtig in haar voorverwarmde kennel gelegd en toegestopt onder een dekbed. Haar revalidatie kan beginnen. We kunnen samen revalideren, zo ben ik niet alleen en hebben we steun aan mekaar...

 

Als we haar in de vooravond gaan bezoeken is het een bloedbad in de kennel. Ondanks dat de dierenarts ons verwittigd heeft dat al het “vuil” eruit moet en we mogelijks  een bloeding konden verwachten, schrikken we ons rot. ‘s Avonds draagt Dirk haar buiten, doet ze haar eerste plasje  en eet daarna een lichte maaltijd, net als in de mensenkliniek...

Maandag 27, dinsdag 28 november 2017

Maandag  gaat ze om de paar uur buiten. Ik ga iedere keer mee, zoals beloofd, samen oefenen.  Ondanks de amputatie en het zoeken naar evenwicht lijkt ze opgelucht. De grootste pijn is weg. Nadat  Dirk de spuitjes gegeven heeft, krijgt ze een snoepje dat dankbaar en zonder schroom aanvaard wordt. Ze weet al lang dat ze van ons niets te vrezen heeft. Dinsdag begint het te regenen. Desondanks zetten we haar  programma verder. Als ze buiten gaat voor een plasje, lijkt de regen haar niet te deren, iets wat niet van iedereen kan gezegd worden... Terwijl ze een plekje zoekt, schuil ik onder de boom. Als ze klaar is roep ik haar en  kwispelt ze voor het eerst. Daarna  huppelt ze tot bij mij en luisteren we samen naar het vallen van de druppels op de bladeren  die nu in ijltempo van de bomen vallen.  Ondertussen duwt ze haar kopje tegen mijn dij. “Het komt goed met jou en mij” zeg ik luidop en probeer de krop in mijn keel weg te slikken…

 

Woensdag 29 november 2017

Na de verzorging van Sidonie vertrekt Dirk naar de luchthaven om Marc Valkenaers af te halen die morgen met hem en de gelukkige uitverkorenen via Medina naar België vertrekt. Als ze rond 13.00 uur terug zijn, beginnen ze na de lunch aan de obligate vetrekprocedure. Ik mag er niet aan denken dat ik morgen alleen achterblijf  met de honden, alleen Hercule reist mee. Na de adoptiedag vertrekt hij zondag met Frank terug naar Spanje maar blijven ze op mijn aandringen overnachten in Bordeaux, want trop c’est trop, dus komen ze pas maandagnamiddag in Casa Belgica aan.  Gelukkig heb ik ondertussen de alom aanwezige Vali als babysit…

 

Donderdag  30  november 2017

Om 09.45 uur zijn ze weg. Van zodra de camionette buiten is en de auto terug binnen, wacht ik tot ze vertrokken zijn om onze honden die in alle staten zijn buiten te laten. Het eerste dat ze doen is naar het hekken stormen en luid huilend hun ongenoegen uiten omdat ze zonder hen vertrokken zijn. Om hun leed te lenigen, speel ik sinterklaas en werp 2 grote zakken nic nacjes. Ze laten zich omkopen en aanvaarden de compensatie; alleen Clementine die zich Dirks verloofde acht, blijft halsstarrig naar de gesloten poort kijken en houdt dat, ondanks de koude, tot de middag vol. Ik krijg de eerste telefoon als ze vertrekken in Medina waar ze afspraak hadden met  Belèn die Arsène en Sabine  gebracht heeft.

 

In de loop van de namiddag volgen er telefoontjes met  weerberichten, hoever ze gevorderd zijn en het nieuws dat de honden zoals altijd rustig zijn. In Baskenland begint het te motregenen, een trend die zich in Frankrijk verder zet maar gelukkig niet al te lang aanhoudt. In Bidart, de eerste aire over de grens, belt Dirk dat de GPS vertragingen meldt... Ik hoop van harte dat ze goed door Bordeaux sluizen en geen uren in de file staan want er valt lichtjes sneeuw en vanavond hebben ze op een aire in Poitiers afspraak met Franse adoptanten die meer dan 10 jaar geleden Noe geadopteerd hebben die onlangs tot hun grote verdriet gestorven is. Om de leegte  op te vullen en hun  grote voorraad liefde kwijt te raken, hebben ze White geadopteerd die ze straks op de plaats van afspraak komen afhalen. Ik mag hopen dat de overdracht goed verloopt, maar kan het onbehaaglijk gevoel niet van me afschudden.

 

Een profetie blijkt een paar uur later, want ondanks het feit dat ze zoals beloofd meneer Tryhoun  gebeld hebben als ze door Bordeaux waren, die dan volgens zijn zeggen al rond 21.00 uur (meer dan een uur te vroeg…) op de plaats van afspraak  zou zijn. Ondanks het feit dat meneer zelf een plan met de plaats van afspraak doorgestuurd heeft  naar Dirk, is hij niet op de plaats van hun rendez-vous als ze aankomen. Een ramp!!!! Als de telefoon rond 22.00 uur dwingend rinkelt, weet ik letterlijk en figuurlijk hoe laat het is. Van zodra ik opneem, moet ik het ontgelden en zegt Dirk geagiteerd “we staan hier en ze zijn er niet, bel ze onmiddellijk”. Ik probeer hem te sussen (onbegonnen werk...), leg dicht en bel direct naar mr. Tryhoun. Als hij opneemt, jammert hij dat ze om een of andere redenen ergens niet op de autostrade konden en op een verkeerde aire stonden, of iets in die aard, en dat ze nu op weg zijn.  Ondanks hun paniek ben ik verplicht om hen te verwittigen dat ze ASAP moeten zien ter plaatse te geraken want dat Dirk niet lang gaat wachten… Van zodra de verbinding verbroken is, bel ik naar Dirk dat ze zich haasten en, en…, maar hij is verre van afgekoeld, integendeel, en wil van geen excuses weten…

Een kwartier later belt hij terug dat ze er nog niet zijn en dat het onbegrijpelijk is, want dat ze zelf de plaats van afspraak gekozen hebben enz., enz. Hij eindigt met de boodschap dat alle honden rechtstaan, ongedurig worden, dat het berenkoud is en er een gure wind staat en dat ze tussen dit en 5 minuten vertrekken. Ondanks dat ik alle begrip heb voor de situatie en Dirk zeker geen ongelijk kan geven, kan ik mits  wat aandringen 10 minuten bekomen in plaats van 5, maar daarna vertrekt hij, punt. Ik bel ASAP terug naar mr. Tryhoun en heb mevrouw aan de lijn die nauwelijks haar tranen kan bedwingen. Desondanks verwittig ik haar dat ze nog maximum 10 minuten hebben om het te halen, indien ze er niet zijn vertrekt de camionette want het welzijn van de honden aan boord komt op de eerste plaats. Daarna bel ik naar Dirk dat ze er bijna zijn…

Ik hoor 20 minuten lang niks meer. Dan gaat de telefoon opnieuw en zie ik Dirks nummer op het scherm... Als ik met een klein hart opneem, zegt hij alsof er niks gebeurd is “allez, ze zijn vertrokken met White”. Zucht… In de loop van de nacht krijg ik het ganse verhaal nog eens opgedist... Rond 05.00 uur bel ik in de overtuiging dat ze ver thuis zijn, niet dus. Ze zijn in Rijsel, het heeft gesneeuwd, ze zijn volop aan  het strooien en zitten samen met een massa camions in de file. Als ik vraag of het glad is, minimaliseert Dirk de situatie. Pas veel later vertelt zijn co-driver me hoe gevaarlijk het was…

 

Zondag 3 december 2017

Ondertussen is de adoptiedag alweer voorbij. Alles goed verlopen. Annick en François, onze frenchies, waren er, ons team was er, de adoptanten waren op het appel, de een al ongeduldiger dan de andere… Voor de eerste maal waren de vertegenwoordigers van Duck er met 2 kg diepvriesvlees en een cadeaubon voor iedere adoptant, Eukanuba was er zoals altijd ook en zodus gingen de adoptanten naar huis met handenvol cadeaus en als grootste cadeau hun nieuwe huisgenoot. Hoe dan ook, de enige die er niet was, was ik en ik zag er verschrikkelijk van af  maar mijn lijf en leden lieten het nog niet toe om over en weer van Pontius naar Pilatus te vliegen zodus... Ondanks Dirks telefoontjes, de foto’s en de mailtjes dat ik door iedereen gemist werd, was ik doodongelukkig dat ik er niet bij was. Ik voelde me schuldig  en zoals alle sterfelijken dacht ik dat het zonder mij niet zou gaan, dus waren de mailtjes dat de mensen me misten een helende pleister op de wonde en goed voor mijn ego...

      

Toen alles achter de rug was en Dirk ‘s avonds belde, hoorde ik dat hij doodop was. Te veel is te veel, verwittigde ik hem voor de zoveelste keer. Gisteren zo laat aangekomen,  amper een uurtje kunnen rusten, daarna de honden lossen in de Pillowrijn, met de camionette naar de garage voor winterbanden, boodschappen doen, ‘s avonds doorwerken aan de administratie. Vandaag de adoptiedag, Frank die straks om 19.00 uur aankomt… Ondertussen is Frank sedert 06.00 uur deze morgen samen met Dirk terug onderweg  naar Spanje. Terwijl ik in bed lig te luisteren naar de schoten die in de velden weerklinken en denk aan de opgejaagde hazen en de arme galgo’s waarvan er onvermijdelijk zullen gedumpt worden na de jachtpartij, krijg ik om 07.20 uur al een telefoontje dat ze in aire St. Léger een koffie drinken en  het  ijskoud is en het regent. Gelukkig  heb ik mijn veto gesteld en moeten ze overnachten in  Castets  om uit te rusten, ze hebben het verdiend. Voor één keer is 1.000 km  genoeg op een dag. Na een goed maal in de Hippopotamus, een goede nachtrust en een goed ontbijt in hotel Les Bruyères, morgen de laatste 600 km. Op die ene dag zal het niet aankomen, want aan het koude “zuidelijk front” is alles min of meer OK…

 

 

Sidonie is een voorbeeld voor alle galgo’s met een geamputeerde poot en doet het iedere dag een beetje beter. Vrijdag heeft ze haar laatste spuitjes gekregen en van zodra Dirk er is, mag ze naar boven bij de rest van de familie en kan ik haar het goede nieuws melden dat ze geadopteerd is door Marc Valkenaers en zijn eega!! Na zijn terugkeer kon hij zijn echtgenote overtuigen van het feit dat hij Sidonie niet kon vergeten en er zelfs zijn slaap voor liet, dus... ‘Ce que homme veut, dieu le veut aussi…” en Anja zwichtte... Hoe dan ook, onze honden zijn ook een voorbeeld en braaf, héél braaf, alhoewel... Als de poes, of in dit geval de kater van huis is, durven de muizen al eens op tafel dansen nietwaar… Wat mezelf betreft, ik ben ook een voorbeeld. Ik moet wel want ik word door mijn immer taterende babysit bewaakt als een Vestaalse maagd dus… Niettemin zal ik blij zijn als ze er morgennamiddag zijn, want in Las Nieves wachten 2 onafscheidelijke teefjes om naar Casa Belgica te komen. Een heel timide kreupel teefje dat met 2 gebroken achterpoten jarenlang misbruikt is als kweekteef en haar vriendin die ze in de refuge leren kennen heeft en sedert over haar waakt.

Mireille

  • DDR fotostyling