Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Juli 2018 - Din24Juli

Geplaatst op
28 juli 2018

 

 

Dinsdag 24 juli 2018

Gisteren zijn we terug naar Talavera de la Reina bij dokter de Frutos geweest, sinds weken zowat onze vaste "uitstap”… Er was één verschil, Hercule moest niet meer mee... Vorige week had de dierenarts erg tegen zijn zin terug bloed geprikt en ondanks de dieetvoeding, de aardappelen in de schil, de kip, de medicatie en de liters lactaat die Dirk hem opgespoten had, was het resultaat danig slecht dat ze hem in de kliniek gehouden hadden om een paar dagen aan het infuus te leggen en we alleen met Gabriel huiswaarts keerden. Voor de tweede maal deed hij - op het laten vallen van een paar indrukwekkende "stinkbommen"  die ons de adem benamen na  -  niet in zijn broek   tijdens de reis naar Casa Belgica... Hij had nochtans alle redenen want de huid rond zijn hielbot, die door de operatie van stand veranderd is, wil ondanks alle zorgen maar niet dichtgroeien en moet mogelijks verwijderd worden. Gelukkig was hij zich van geen kwaad bewust.

 

Twee dagen later kregen we een mailtje van de dierenarts dat we Hercule mochten halen en eens moesten praten. Zodus reden we afgelopen woensdag terug naar Talavera en kregen zoals verwacht slecht nieuws. Hercule mocht mee naar huis, mocht alles eten wat hij lekker vond en optimaal genieten van het leven dat hem nog restte. Daarmee was alles gezegd....

Gisteren zijn we zoals alle maandagen teruggekeerd met Gabriel. Na onderzoek besloot dokter de Frutos dat hij nog één keer een antibioticakuur zou geven. Voor de rest moeten we het verband af laten, alleen een gaasje, en 5 à 6 maal per dag een product op de wonde spuiten. Terwijl ze met Gabriel bezig waren vroeg iedereen  hoe het was met  Hercule. Toen we de Frutos zijn echtgenote vertelden dat hij soms heel slecht wou eten, af en toe schuim en water overgaf  en veel sliep, zei ze dat dit een "normale" evolutie was en voegde er aan toe "let him enjoy as much as he can”... Als ik ongerust vroeg wat er hem te wachten stond als het echt slechter begon te gaan en we beiden bang waren dat hij in shock zou gaan of  convulsies zou krijgen, stelde ze ons "gerust" dat hij zonder pijn zou uitdoven als een kaarsje. Ik bedankte voor de info en terwijl de tranen over mijn wangen stroomden excuseerde ik me voor mijn emoties. 

  

We waren nog onderweg naar Casa Belgica toen Marie-Carmen belde en vroeg of ze diezelfde namiddag mocht komen met een meisje en jongetje van een paar maand oud... Leven en dood liggen dicht bij elkaar... We waren pas thuis toen ze aan het hekken stond met een mooi honingkleurig mannetje van 11 maand en een prachtig zwart-wit meisje van een 10-tal maanden. Ik heb ze Clovis en Clothilde gedoopt, als het koningspaar...

 

 

 

 
  • DDR fotostyling