Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update december 2019 - Don12dec

Geplaatst op
15 december 2019

 

 

Donderdag 12 december 2019 

Na een blitzbezoek aan België zijn we sedert gisteren terug in Spanje. Anderhalve week voor ons vertrek en de aankomst van Roel bleef al onze aandacht opgeëist door de pups, Triphon, Maurice en de reizen op en neer naar Talavera met Nana voor haar laserbehandeling en de controle van Maurice zijn gebroken poot die vlot herstelde. We werden ervoor beloond want we kregen het heerlijke nieuws dat Claire en Raymond Nana wilden adopteren, Yolanda Triphon wou opvangen..., en tot onze grote vreugde het fantastische bericht dat dierenarts John Smet, onze John, die ondertussen een vrouw en zoontje heeft, het pupje Ria Eloise adopteerde. Meer konden we onszelf niet toewensen, dat waren er al 3 waarover we ons geen zorgen meer hoefden te maken. Spijtig dat Maurice niet kon vertrekken maar we namen het zekere voor het onzekere: gezien de zware operatie beslisten we hem niet te laten gaan voor hij optimaal hersteld was.

 

Woensdag 04 december 2019

Roel kwam aan en werd opgezogen door Dirks vertrekmodus.  Hij mocht ‘s namiddags als beloning in de gietende regen een bezoek brengen aan de refuge. Op 5 december vertrok ik om 8u met Anabel richting luchthaven terwijl de eerste "lichting" reizigers aankwam met Marie-Carmen en Pili. Omdat ik met Iberia gevlogen had kwam ik om 14.30u aan in Zaventem en zette Frank mij een goed anderhalf uur later af in De Pinte. Ondertussen had ik naar de chauffeurs gebeld die ergens voor Bordeaux al in de file stonden... Ik was amper thuis toen Claire en Raymond binnenvielen  met het traditioneel boeket bloemen dat ik sinds mensenheugenis cadeau krijg voor mijn thuiskomst en de voorraad eten die Dirk steevast bij Colruyt bestelt. Een halfuurtje later vertrokken ze met de "oude" camionette die ze gingen afzetten bij Christel voor de adoptiedag van ‘s anderendaags die uitzonderlijk op vrijdag was omdat we ‘s zaterdags in Glabbeek de zaal voor de kerstmarkt moesten opzetten. Ik belde terug naar de chauffeurs die nog altijd in de file stonden; gelukkig waren de pups en de overige reizigers rustig. Onze Clementine die in een "coupé" reisde en Leopold die in het midden van de camionette geïnstalleerd was waren uiteraard ook voorbeeldig want dat zijn bedreven reizigers...

 

 

Ik was zo moe dat ik voor de TV in slaap viel. Het was nog geen 21u toen ik naar Dirk belde dat ik ging slapen, het licht was letterlijk en figuurlijk uit, mijn batterijen waren er duidelijk geen van Duracell... Eens ik in bed lag kon ik natuurlijk de slaap niet vatten... Na een paar uur schaapjes tellen viel ik in een diepe droomloze slaap en schrok me een ongeluk toen de chauffeurs om 2.30u thuiskwamen met Triphon en Nana. Een paar uur later waren we terug present en vertrokken om 8u naar Nazareth voor de adoptiedag waar het "aankomstteam" van de afgelopen nacht al begonnen was met de voorbereidingen. De tent werd in de gietende regen opgezet en daarna waren we klaar voor de adoptiedag. De "papa's en de mama's" waren ondanks het slechte weer op tijd en een paar uur later waren de pups en hun oudere reisgenoten met hun nieuwe familie op hoop van zegen vertrokken naar hun hopelijk eeuwige thuis. Na de afmattende dag hadden we nog de moed om te "vergaderen”. We huldigden Katriens nieuwe collega en regioverantwoordelijke voor West-Vlaanderen mevr Carine Soenens in en ik betuigde mijn dank en waardering aan Koen Falise voor zijn bijdragen aan onze FB pagina. Om 16u waren we thuis want we hadden een afspraak om een appartement te gaan bezoeken. Een appartement, ik gruwelde ervan maar door de aankoop van Casa Belgica moeten we ons huis achterlaten en kleiner gaan wonen... Het was kiezen of delen en aangezien de hondjes voor gaan...

 

‘s Anderendaags vertrokken we voor 8u naar Glabbeek om er wegens omleidingen en wegversperringen maar om 10u aan te komen, we kwamen zelfs Claire en Raymond tegen die met de oude camionette ook verloren gereden waren. Hoe dan ook er wachtten ons bergen werk want een grote zaal aankleden in kerstsfeer is niet niks. De standhouders hadden geen probleem, die hadden een plan. Eén ding was spijtig en dat was dat Jackie haar tafelsets en tassen niet tijdig aangekomen waren in Casa Belgica en erger nog de post de pakketten verloren had!! Hoe dan ook, de rest, wij dus, moesten ons een weg zoeken in de bergen kerstgerief die Yolanda meegebracht had. Els hing de lichtjes op de galerij, ik recruteerde Gerda om de kerstbomen in mekaar te steken en te versieren (geen sinecure), zette de heren aan ‘t werk en Yolanda dirigeerde. Na uren kwam er licht in de duisternis en begon de zaal er dank zij onze verenigde krachten gezellig uit te zien... Op het podium stond de troon te wachten voor de fotosessies die ik met Peter Van Tricht moest doen (en ik die tot dan gedacht had dat het een grap was) ... Naast onze shop stond een tafel waar ik het boekje moest  signeren dat Kris Saenen geschreven had en ik geïllustreerd had. Het was afwachten of het succes zou hebben... Toen iedereen het er over eens was dat onze "kerstmarkt" er prachtig uit zag, trokken we de deur achter ons dicht. Wij gingen net zoals vorig jaar slapen in Tienen in hotel Kronacker  Hopelijk zou er dit jaar niks mis zijn met de domotica...

 

De dag nadien was de kerstmarkt ondanks het gure natte weer een succes. De  standhouders stonden letterlijk en figuurlijk te blinken, de eetstandjes met lekker eten en drinken werden druk bezocht, onze zanger van dienst was op de afspraak, de boekjes waren een groot succes, en ik doorstond mijn fotosessies. Kortom onze inspanningen werden naar waarde geschat. We kregen felicitaties en ik kreeg van de adoptanten van Marthe (één van de hoofdpersonages uit ons boekje) een gigantisch geschenk dat ik pas mocht openen in Spanje! Om 18u begonnen we moe maar tevreden aan het grootste werk, opruimen... Gezamenlijk klaarden we de gigantische klus in iets meer dan een uur en na het afscheid en de bedankingen en schouderklopjes keerde iedereen naar huis terug. De twee GINB camionettes reden samen terug naar De Pinte in wat je zou kunnen vergelijken met een "carwash", zo slecht was het weer, het goot water en  rukwinden duwden ons camionette bijna van de baan. Ik kon alleen maar denken aan ‘s anderendaags want de dag nadien reden we terug naar Spanje... Maar eerst moest ik nog naar Brugge voor een tweede opinie over mijn rugprobleem, ook al iets waar ik niet naar uitkeek. Toen we na 21u eindelijk thuis waren bleek Claire al net zo bang geweest te zijn als ik. Gedeeld leed is half leed nietwaar ...

 

    

Maandag 9 december vertrokken we om 8.30u naar de kliniek in Brugge waar ik hoopte een tweede opinie te krijgen betreffende mijn rugproblemen. Een reis voor niks want de chirurg was niet happig om zijn mening te geven, ik was zijn patiënte niet en hij wimpelde me af met het feit dat het een moeilijk en delicaat probleem was waar hij momenteel niet wou aankomen en ik kon beschikken. Ik was er zo van aangedaan dat ik tegen al mijn "straffe madam" principes  in een huilbui kreeg op terugweg naar De Pinte. Ik had mijn tranen trouwens beter gespaard voor ‘s namiddags want toen we vertrokken naar Rosa Canina om Leopold en Clémentine op te halen, deden rukwinden hozen water op onze voorruit uiteenspatten, dat beloofde...Tien minuten later werden de beloftes ingelost en reden we de autostrade op in een inferno. Door de camions die naar ik meen te weten niet mogen inhalen als het regent, in dat geval pijpenstelen, maar daar hun voeten aan vegen, was het zicht door het opspattende water nihil en moest Dirk constant op het derde baanvak rijden. Ik bestierf het van de schrik en moest al mijn doorzettingsvermogen aanspreken om niet te gillen "keer terug".

Het bleef regenen en in Rijsel werden we bijna geplet tussen 2 camions die Dirk de pas af sneden. Net voor de ring stopte het met regenen en stortten we ons in chaos. Het zou meer dan 2 uren duren voor we er terug uit waren, een hectische paar uren waarin alle verkeersreglementen met de voeten of liever wielen getreden werden, zelfs deze die nog moesten uitgevonden worden. Uren waarin Dirk zich mateloos ergerde aan de arrogante motards, de massa's politiewagens die zich een weg probeerden te banen door het mierennest, de camions en auto’s die constant van baanvak  wisselden en de ingenieurs die de ring van Parijs met al dit moois tot gevolg bedacht hadden. ZUCHT ... Ik heb de ganse weg geen woord gezegd. Toen we er eindelijk door waren en de pikdonkere weg naar Chartres  opreden waar we zouden overnachten, zei ik tegen mijn geïrriteerde ridder "NOOIT MEER", alleen nog op zondag. Toen we voor het Novotel stopten bibberden al de spiervezels die mijn vege lijf rijk was van de stress... Ik was meer dan 7 uur lang niet naar het toilet geweest, een persoonlijk record dat ik mogelijks nooit meer zou kunnen doorbreken en kon bijna niet op mijn benen staan van moeite. Dirk was ook moe, je zou van minder. Nadat we ingecheckt hadden gingen we eten en daarna slapen.

De dag nadien reden we 780 km ver tot in Castets.  ‘s Morgens vroeg in de mist, daarna in de koude winterzon. Ik kreeg ietsje meer vertrouwen en werd ervoor beloond, het bleef rustig op de baan, ‘s avonds zouden we weten waarom: iedereen stond vast in Parijs... Hoe dan ook, Parijs lag achter ons en wonder boven wonder reden we ook vlot door Bordeaux. Daarna perste Dirk nog een tijdrit tegen de duisternis uit de camionette, en waren we net voor donkere wolken zich samentrokken in Castets waar we de honden uitgebreid konden uitlaten op de afgesloten parking. Daarna kregen ze hun eten en nog een extra "tourtje". Het toemaatje  vonden ze net iets teveel want zowel Clémentine als Leopold stonden aan te schuiven aan de camionette, klaar om in te stappen. Toen we onze bagage uitlaadden begon het terug te regenen... Nadat we zoals gewoonlijk gingen eten in de Hyppotamus keken we op Dirks laptop naar de Slimste Mens en gingen we de slaap der onschuldigen slapen. Desondanks stond ik een paar keer op om te kijken of het regende, ja dus...

 

's Morgens regende het nog en na het ontbijt stortten we ons op de "carwashautostrade" opnieuw tussen de vele camions. Het bleef regenen tot net voorbij Baskenland. In de Somosierra zagen de besneeuwde bergen, de sneeuwruimers langs de weg en de dreigende donkere wolken er allesbehalve geruststellend uit maar we bleven ervan gespaard. In Lerma belde Marie-Carmen in verband met de 4 teefjes van 6 maand en de galgo’s die tijdens het weekend binnengekomen waren. We begonnen te naderen... Het was 17u toen we aankwamen in Casa Belgica en we door zowel de honden als Vali overspoeld werden. Onze honden waren niet alleen blij om óns te zien maar ook hun twee companen. Na een kwartier was de rust teruggekeerd en was iedereen blij dat alles terug "normaal" was. Wij ook. Vooral ik want eindelijk kon ik mijn cadeau van Marthe en co openen!! ‘s Anderendaags is Dirk aan het nieuwe magazine begonnen, ik heb ik de nieuwe aanvragen afgewerkt en ben daarna aan de update begonnen die nog in het magazine moet. Buiten stormt het.

 

Vrijdag 13 december 2019

De update is zo goed als af. Nu nog alleen de eindejaarrede herinnert Dirk mij…  nooit gedaan.

Mireille.

 
 
 
 
 
  • DDR fotostyling