Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Dec 2017 - Maa04dec

Geplaatst op
11 december 2017

 

 

Maandag 4  december 2017

Het is pas 08.00 uur als Dirk belt dat hij met Hercule op de parking loopt en meedeelt  dat  de dubbele achterband  aan de buitenzijde rechts, waarvan hij gisteren na aankomst dacht dat het ventiel loste, OK lijkt te zijn en geen lucht meer gelost heeft deze nacht... Gelukkig!! Hij heeft  wel een pijnlijke rug overgehouden aan het  grondig onderzoek  waaraan hij gisterenavond het ventiel in kwestie onderworpen heeft want zijn slangenmenscapaciteiten bleken duidelijk niet meer te zijn wat ze ooit  geweest zijn... Hij besluit dat hij slecht geslapen heeft en blij zal zijn dat ze thuis zijn. Als hij vraagt of met mij alles OK is, verzwijg ik wijselijk dat onze enthousiaste  galgokinderen mij voor hun dagelijkse zak nic nacjes omver gelopen hebben, ik mijn corset niet aan had en tussen de “helpende langpoten” een halfuur op mijn derrière aan de keukendeur op de grond gezeten heb voor ik mij aan de deurspijlen en de klink heb kunnen rechttrekken. Geen sinecure, want zonder corset ben ik als een oude uitgezakte accordeon op zijn retour. Ik heb er op mijn onderrug een bult zo groot als een ganzenei en een pijnlijk gezwollen  knie aan overgehouden. Hoe dan ook, gelukkig waren er geen toeschouwers om het verder te vertellen want het moet een echte  slapstick komedie geweest zijn die hoe dan ook een serieuze aderlating voor mijn waardigheid was… Ik zal het hem ooit nog wel eens vertellen.

 

Om 09.30 uur belt hij terug dat ze vertrekken en dat hij vanuit Aire Bidart, het laatste station voor de Spaanse grens, nog eens zal bellen. Een dik uur later krijg ik het beloofde telefoontje  en zijn ze klaar om de grens over te steken. Van zodra ze in de Baskische bergen zijn begint het te regenen. Als ze Castilla y Leon,  “de galgo hellepoort”,  binnenrijden, ligt het landschap onder een dikke laag sneeuw. Al een geluk dat de péage banen vrij zijn. Ze komen goed vooruit en voorzien om tussen 16 .00 en 16.30 uur “thuis” te zijn. Tijdens één van de laatste “onderonsjes” herinner ik Dirk eraan niet te vergeten om 10 minuten voor hun aankomst naar Vali te bellen zodat ze de poort kan openen en ik de honden kan binnenhouden. Zo niet zal het een moeilijke “intrede” worden… Anderhalf uur later komt Vali zeggen dat ze gebeld hebben, ik heb me voorbereid want alle 12  zitten ze in de keuken.

 

Van zodra de camionette  ongeveer 1 km voor Casa Belgica,  Avenida de Madrid opdraait en lang voor ik iets hoor, zie ik aan de honden dat de chauffeurs in aantocht zijn. Zoals gewoonlijk heffen ze een welkomstlied aan en verdringen zich voor de ramen. Net als ik zijn ze blij dat Dirk  thuis is. Een paar minuten later, als de poorten  dicht zijn en de voertuigen op hun plaats, wordt hun geduld beloond. Van zodra ik de  keukendeur open, stormen ze naar Dirk  om hem te verwelkomen, ook Frank en Hercule delen in de vreugde. Als de overrompeling achter de rug is, ben ik aan de beurt om de mannen te kussen… Zoals altijd kan Dirk na de aankomst maar aan één zaak denken, uitladen….

 

Hij ontfermt zich over zijn precieuze pc’s en de weinige bagage, Frank en Vali ontfermen zich over de 20 kg zware zakken eten die naar beneden moeten want Dirk zijn rug  doet teveel pijn om te helpen. Hoe dan ook, ik ben overgelukkig  dat Dirk en zijn co-driver voor de zoveelste keer de verre afstand veilig overbrugd hebben; want voor deze die op hen wachten is het  iedere keer een beetje sterven als ze onderweg zijn.

Dinsdag  5 december 2017

Nog voor Dirk om 10.00 uur met Frank naar de luchthaven vertrekt,  arriveert  Marie-Carmen in Casa Belgica met het kreupel teefje, haar vriendin en nog een derde teefje…. Een bang jong beige meisje bij wie ze een stuk van de neus gesneden hebben, net of ze hebben de top van een sigaar geknipt. Ongelooflijk wat ze bedenken om een galgo te mishandelen. Als het arme trio  “gesetteld” is, vertrekt Dirk met Frank naar de luchthaven. Ik waag mij niet alleen naar beneden maar van zodra Dirk terug is, wil ik  kennis maken met onze nieuwe gasten. Het is zielig om zien  hoe geslagen ze hun trieste verleden achter zich aanslepen. Arme, arme dieren. Na een tijdje laten ze zich benaderen en kunnen we hen min of meer geruststellen. Eten durven ze nog niet en God weet dat ze zoveel goesting hebben. Het neusje noem ik Miss Piggy, in de hoop dat ze later ook een vrouw met ballen wordt, het kreupel teefje heet Avispa (wesp…), de vriendin moet ik een naam geven. Ik besluit haar “Belle-Amie” te dopen, als hommage aan haar trouw en toewijding. Als we terug naar boven gaan lopen ze achter ons aan en blijven voor het hekken staan kijken naar onze honden die het niet kunnen laten om stoer te doen.

 

Omdat het dinsdag is moeten we ‘s middags zoals altijd  onze wekelijkse inkopen doen. Om praktische reden heeft Dirk  de Jeep buiten laten staan als hij van de luchthaven kwam, dus moet ik helemaal naar de straat lopen om aan boord te klauteren. Als Dirk wil starten is er geen reactie, niks... Ondanks zijn gefoeter en bloemlezing van het waarom en hoe, komt er geen schot in de zaak. Tot grote frustratie van de honden  zit er niks anders op dan met de camionette  te rijden en  verder in de straat te stoppen bij de garagist. Na zijn uitleg geeft hij zijn sleutels af en krijgt van de man de belofte dat hij  de jeep gaat halen en Marie-Carmen zal bellen met de “diagnose”. Desondanks vertrekt mijn echtgenoot vol twijfels en kopzorgen naar Hypercor. Ondanks de tegenslag drinken we na de boodschappen traditioneel een koffie in “Café des Indes”. Als Dirk een telefoontje krijgt van Marie–Carmen dat de garagist een nieuwe batterij  gestoken heeft en hij de auto mag afhalen als we terug zijn, is hij ondanks het feit dat het de derde batterij in één maand tijd is (één in elke camionette en nu één in de Jeep), duidelijk opgelucht. Een uur later zijn we thuis en staat de Jeep terug op zijn plaats. Iedereen content…

 

Bij valavond hoor ik  dichtbij een uil roepen. Ik  vraag  aan Dirk die net bij Sidonie is of hij hem kan zien, “want hij moet héél dichtbij zijn om zo helder te klinken” voeg ik er aan toe. Van zodra hij boven is gaat hij met de verrekijker zoeken in de nabije bomen. Het geroep klinkt dichter en dichter, zo dicht dat ik bang ben dat hij ergens bij ons of bij de buren zit. Stel dat de honden er bij kunnen, ik mag er niet aan denken. Na een tijdje komt Dirk binnen en vraagt of ik de uil wil zien.  Natuurlijk wil ik hem zien, wat een vraag.  Als ik de verrekijker wil overnemen zegt hij dat ik hem van hieruit met het blote oog kan zien!! Hij wijst naar de tuin  en voegt eraan toe dat ik niet naar boven maar naar beneden moet kijken.. Niet begrijpend tuur ik door het raam naar buiten. In de snel vallende duisternis staat het kreupele teefje en haar vriendin midden in de tuin. Om de paar minuten werpt ze haar kopje in de nek en produceert haar “uilenroep”. “En wij maar zoeken” zegt Dirk. Tja, wat baat een verrekijker als de uil niet zien wil nietwaar…

 

Binnen een drietal weken, begin januari, komen Anne en Fred opereren. Als er tussen dit en hun aankomst iets te melden is laat ik het jullie weten. Ondertussen werken Sidonie en ikzelf verder aan onze revalidatie...

Donderdag  7 december 2017

In de loop van de voormiddag laat onze projectmedewerker en schatbewaarder  Raymond Buekenhout weten dat GINB door de Koning Boudewijn Stichting opgenomen  is als goed doel en we mogen deelnemen aan De Warmste Week!!!

Hopelijk volgen er talloze initiatieven om GINB in deze donkere tijden te helpen de galgo’s bij te staan en te behoeden voor erger , waarvoor bedankt. Is er licht aan het eind van deze inktzwarte tunnel??? Misschien dankzij jullie ...

 

Mireille

 

 

  • DDR fotostyling