Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Dec 2017 - Don28Dec

Geplaatst op
31 december 2017

 

 

 

Donderdag 28 december 2017

Nog een paar dagen en het is exit 2017. Zoals meestal het geval is, wegen de laatste loodjes het zwaarst, want ondanks de enthousiaste en vruchtbare deelname van diverse adoptanten aan De Warmste Week, worden we de laatste dagen overspoeld door slecht nieuws. Alsof het nog niet genoeg was (en is), dat Sidonie haar wonde niet wou dichtgaan en ze vorige week voor de tweede keer volledig verdoofd is om ze opnieuw te hechten (en ondertussen terug open is...), sterft Marisa haar hoogbejaarde moeder op kerstdag en overlijdt de man van Pili (Marie-Carmens rechterhand) op amper 68-jarige leeftijd onverwacht de dag nadien.

 

         

Gisteren kregen we telefoon van Marie-Carmen met de vraag of een vrouw die een jong galgootje gered had van zigeuners, het teefje van nauwelijks 8 maand mocht komen  afzetten in Casa Belgica want gezien de situatie met Marisa en Pili kon ze niet op de afspraak zijn... Terwijl ik aan de lijn was met Marie-Carmen, kwam een mail binnen van Belén dat er in Salamanca ook 2 heel jonge teefjes van zigeuners binnengekomen waren… Terwijl we ‘s namiddags met Dirk, die al meer dan een week geplaagd wordt door een pijnlijk sciatique (jawel...), bij de kinesist waren, belde Marie-Carmen opnieuw dat er 2 teefjes in aantocht waren met open beenbreuken. Een was binnengebracht bij de dierenarts in Torrijos en deze zou de poot al geamputeerd hebben, van het ander was ze nog niet zeker. Hoe dan ook, ze komen vandaag beiden naar Casa Belgica, de kliniek is klaar om hen te ontvangen.

Met deze waarvan de wonde nog niet zou verzorgd zijn, gaan we indien nodig straks naar Talavera, want zowel Dirk als ikzelf willen geen tweede “Sidonie kruisweg” meemaken... Gelukkig is ons “tante” Sidonie een opgewekte moedige maar af en toe soms  té onstuimige madam die ons bij momenten bijna een hartcrisis bezorgt door haar onverschrokkenheid. Ze kruipt door het luik in de deur, ze trekt met lak aan haar overblijvende voorpoot buiten een spurtje, of doet op de gladde keukenvloer evenwichtsoefeningen die meestal op de grond eindigen waardoor haar kwetsbare wonde terug open is. Ik word er soms moedeloos van. Onterecht, want  als ik zie hoe hard ze haar best doet en hoe hard ze vecht om zich aan te passen, heb ik het recht niet om moedeloos te zijn. Al een geluk dat ze meestal haar verstand gebruikt en met haar hartsvriendin Odile in de zetel ligt, maar toch... Die wonde blijft ons zorgen baren.

 

“Ellende op beide fronten” zegt Dirk te pas en te onpas. Een waarheid als een koe, want de afgelopen anderhalve maand was er een om u tegen te zeggen. Twee adoptanten die gestorven zijn en beiden een oud hondje achterlieten en de FOD die 4 galgo’s weghaalde bij een adoptant die na jaren de pedalen kwijt geraakt was. Hiervan werd ik ter plaatse op de hoogte gebracht door de aanwezige dierenarts van de FOD die me vertelde dat ze de honden naar Veeweyde in Anderlecht gingen brengen waar ik alle info kon opvragen. Een taak die mij uit handen genomen werd door onze projectmedewerker Raymond Buekenhout, die na overleg met de verantwoordelijke ambtenaar en dierenarts van de FOD 2 dagen later meldde dat we de honden mochten afhalen. De dag nadien ging Marc Valkenaers ze halen en bracht ze direct naar Marianne die ik ondertussen op de hoogte gebracht had en die voor hun lichamelijke en geestelijke “revalidatie” zou zorgen. De honden in handen krijgen was niets vergeleken bij het in handen krijgen van hun passen. Het aandringen van de regio’s maakte weinig of geen indruk bij de ex-eigenaar die hen tot in den treure met allerhande excuses aan het lijntje hield. Het was uiteindelijk opnieuw Mr. Buekenhout die er met een doorslaggevend argument in slaagde om hem te overtuigen de passen op te sturen. Net voor de adoptie van de vierde galga kwam de laatste pas bij Marianne per post aan… Ondertussen zijn alle dames na hun triest avontuur aan een nieuw leven begonnen. Hoe dan ook,  het was nog niet alles…

Vorige week vrijdag kreeg ik ‘s avonds laat een mailtje van een dame die meldde dat een oud-collega van haar meer dan een jaar terug in vreemde omstandigheden overleden was. De echtgenoot werd verdacht en zat sindsdien in hechtenis en bij haar weten zaten de honden sedert die tijd helemaal alleen in het lege huis. Ze  werden door de ouders van de dame een paar keer per week gevoederd, voor de rest zagen ze niemand. Bij haar weten was er eentje overleden door hevige diarree waar niet voldoende aandacht aan besteed was... Ze wist het adres waar de honden verbleven en de straat waar de ouders woonden maar het huisnummer en de naam wist ze niet. Desgewenst kon ik haar bellen. Omdat het te laat was belde ik haar de volgende ochtend en kwam te weten dat de ouders in een huis woonden dat mogelijks te koop stond, dichtbij een supermarkt... 

 

Ondertussen had Dirk alles opgezocht en bleek dat de honden tussen 2008 en 2011 geadopteerd werden en het er 4 waren... Ondanks dat dit lang voor Yolanda’s aanstelling als regioverantwoordelijke was, verwittigde ik haar, vertelde het verhaal en beloofde om haar op de hoogte te houden. Verder onderzoek wees uit dat een “nieuwe” adoptant van Yolanda toevallig in dezelfde straat van de ouders woonde en na een telefoontje en situatieschets  had hij zich bereid verklaard op onderzoek te gaan. Kort na de middag belde hij terug dat hij bij zijn grootouders gaan informeren was en die de ouders kenden en hem het adres en telefoonnummer gegeven hadden. Een paar uur later waren Yolanda en d’Artagnan ter plaatse en bleek dat er nog 2 van de 4 honden in leven waren. Na overleg met de ouders werden de 2 overblijvende honden door Yolanda en Luc verlost uit hun trieste situatie en  vertrokken met hen richting vrijheid. Met dank aan Dhr Philtjes, adoptant van James. ’s Avonds belde Yolanda terug dat de hondjes om liefde bedelden en ze wel een van de oudjes wilde houden… De adoptanten van James wilden graag het andere oudje een thuis geven… Rond 14.30 uur belt Marie-Carmen dat ze met de galgo, een jong mannetje, onderweg is.

 

Een goed halfuur later is ze er. In de hoop zijn poot te kunnen sparen heeft de dierenarts in Torrijos in plaats van de poot te amputeren  een uitwendige metalen constructie aangebracht  die zeer belastend is voor het arme dier. Hoe dan ook, als zijn poot daarmee kan gered worden, zullen we het samen met hem wel door spartelen. Nu is het wachten op het teefje dat pas na 18.00 uur gebracht wordt.

Vrijdag 29 december 2017

Gisteren kwam Marie-Carmen vergezeld van de mensen die Pistorius  (toen nog Condor) vorig jaar met zijn afgerukte poot bij ons brachten, een halfuur vroeger dan verwacht aan met een wit teefje van wie de lelijke gebroken en gezwollen achterpoot in een voorlopig verband zat. Ik bekeek het hele gebeuren samen met een nerveuze Sidonie die Dirk en het bezoek geen seconde uit het oog verloor van achter het livingraam, want als Dirk er niet is, is ze het noorden en alle andere windstreken kwijt. Liefde nietwaar… Nadat het teefje geïnstalleerd was in de kliniek, kwam het gezelschap terug naar boven om zich te verwonderen over de metamorfose van Pistorius die al die aandacht maar niks vond en zich achter de camionette verschanste. Wie het ook maar niks vond was Sidonie die luid jankend haar frustratie uitte voor Dirks gebrek aan aandacht... Toen het gezelschap aanstalten maakte om te vertrekken, ging ik afscheid nemen en nam Sidonie mee die regelrecht naar Dirk spurtte en geen oog of oor had voor de “ooohhh en aahh”s die haar aanblik bij de redders van Pistorius ontlokte.

  

Toen iedereen weg was, ging ik met Dirk naar onze nieuwe gasten  kijken. Het teefje lag  teruggetrokken in haar kennel, het jonge mannetje stond ondanks de pijnlijke “stelling” rond zijn poot reikhalzend uit te kijken naar ons bezoek. Ondanks het ongemak verbeten ze zoals alle galgo’s hun pijn waardig. Toen we het mannetje, die de “vinders” de naam Cuko gegeven hadden, uitlieten, wist hij met zijn onderdanige vriendelijkheid geen blijf  en kleefde de ganse tijd aan mijn been. Terwijl Dirk foto’s nam, liet ik mijn frustratie de vrije loop en wenste de onmensen die schuldig waren aan de verminking van beide honden alle onheil toe. Ze verdienden het, desondanks betwijfelde ik of ze ooit zouden gestraft worden voor hun wandaden. Ik was bijna zeker van niet, ze zouden gewoon doorgaan en nieuwe slachtoffers maken besloot ik kwaad.

Na een relatief rustige nacht  hebben we Nube - wat wolk betekent in het Spaans, een terechte  naam want het is een wolk van een hondje - vandaag  naar de dierenarts in Torrijos gebracht. Nadat hij foto’s van haar poot genomen heeft, gaat hij beslissen of de poot al dan niet geamputeerd moet worden. Als we vertrekken is het lastig om het arme dier dat ons ondertussen vertrouwt, achter te laten en voel ik mij een verraadster. Ik troost me met de gedachte dat het voor haar goed is, maar voel me er niet goed bij.

 

Vermoedelijk zullen we haar voor volgend jaar niet terugzien… Hopelijk met 4 poten, wie weet  mag ze van Sint-Antonius haar poot behouden als ultiem eindejaarsgeschenk.

Spijtig dat ze er niet zal zijn om Cuko gezelschap te houden op de luidruchtige oudejaarsavond vol vuurwerk, want in Spanje hebben ze nog niet gehoord van een verbod op die ondingen. Ik haat ze en Théophile en Pistorius zo mogelijk nog meer, want lang voor wij het gehoord hebben, komen ze  bibberend “refuge” zoeken  in de living. Gelukkig slaapt de rest erdoor.

 

Hoe dan ook, wij zullen nieuwjaar “vieren” in het gezelschap van de honden  en als ik om middernacht een grote wens mag doen, dan wens ik vurig  dat  het kreupel teefje en haar onafscheidelijke vriendin en miss Piggy met haar verminkt neusje en Cuko met zijn gebroken poot en Nube die misschien op 3 poten zal terugkeren, net zo’n goede thuis zullen vinden als ons moedige Sidonie en mensen door hun verminking heen naar hun zuivere prachtige ziel zullen kijken. Ik hoop het zo, wat moet er anders van hen worden.

Rest er Dirk en mij alleen nog jullie allen een mooie oudejaarsavond en een  fantastisch 2018 te wensen en jullie nogmaals te bedanken voor alles.

Mireille

 

 

 

  • DDR fotostyling