Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Aug 2019 - Don15Aug

Geplaatst op
20 augustus 2019

 

 

 

Donderdag  15 augustus 2019

Zoals gezegd in mijn laatste update van 11 juni zou ik jullie iets laten weten mocht er een wereldschokkende gebeurtenis plaatsvinden in tussentijd, niet dus.  Afgezien van het feit dat de Notre Dame afgebrand is, 23.000 dieren- en plantensoorten met uitsterven bedreigd zijn waar zich niemand schijnt om te bekommeren, er nog minstens een tiental honden afgestaan zijn van wie de baasjes de vakantiekriebels hadden, gingen scheiden, of ziek werden net voor het verlof..., we afscheid moeten nemen hebben van Médusa, er in de refuge nog altijd evenveel galgo’s zitten te wachten, we gebraden en gebakken zijn bij temperaturen van 40° en meer,  Leopold 3 ondertussen groeit als een kool die vitesse pillen gekregen heeft en het sedert afgelopen week een feit is dat Casa Belgica binnen de kortst mogelijke periode verkocht wordt en we het kapitaal niet hebben om het te kopen, was er niks speciaal te melden...

 

Vandaag  niet meegeteld dan, want Marianne en Kris zijn aangekomen en in ons wereldje kan je orkaan Marianne met Kris in haar slipstream wereldschokkend noemen... Na hun lunch zijn ze momenteel bezig  om de kliniek naar hun hand te zetten en daarna neemt de eerste  dame van de 8  "chanteuses" die Marie-Carmen nog voor 9u gebracht heeft, plaats  op de operatietafel, de eerste van 50... Zoals gewoonlijk voor mij het sein om mijn update "up to daten".  ‘s Namiddags komt Marie-Carmen, die deze morgen de honden zo vroeg bracht omdat ze bleekwater in haar oog kreeg en naar de kliniek moest, verslag uitbrengen wat de dokter over het getroffen oog gezegd heeft. Oog dat volgens hem met de nodige druppels en antibiotica zo weer het oude zal zijn. Na het goede nieuws snijdt ze een triester onderwerp aan en begint over het oude teefje dat na 12 jaren dienst bij een galguero, periode waarin ze tot ongenoegen van de eigenaar "kinderloos" gebleven is maar op haar 13de alsnog een nest galgobaby's ter wereld bracht, waarna ze  door het liefhebbende baasje vol  tepeltumoren gedumpt is in de refuge... Ondanks het troosteloze leven en de pijn is ze o zo vriendelijk en aanhankelijk, desondank is de realiteit hard en weten we beiden dat de kans klein is dat ze op die leeftijd en in die conditie door iemand zal geadopteerd worden.

 

 

Hoe dan ook, Marianne wordt geconsulteerd en besluit de oude dame zaterdag te onderzoeken en als ze sterk genoeg is, haar te opereren… Een zware ingreep want eerst moet ze de tumoren aan de ene zijde wegnemen en wegens het huidtekort dat zal optreden moet ze de andere zijde op een latere datum doen. Onverantwoord misschien maar na zo'n leven  moet het teefje die kans krijgen want ze is enorm gehecht aan het leven en er zijn  galgo’s die 16 jaar en meer worden, dus... Om 19.30u komen ze naar boven en liggen de eerste 8 dames met een roze lintje om de halsband en een zilver gesprayd buikje baby-proof  na te soezen op hun zachte doeken. Voor ons is het tijd om te aperitieven en daarna te souperen. Omdat het te warm is geen spaghetti vandaag maar koude rijst met courgetten en aubergines en een hele resem andere zuiderse groenten en albondiga's van Vali voor Kris en Marianne want wij hebben meer dan anderhalf jaar geleden vlees en kip afgezworen. Het gesprek van de dag, de verkoop van Casa Belgica... Et maintenant, - en wat nu - vragen Marianne en Kris, tja, wat nu... Na een bezoek aan de honden gaat Marianne  om 22.00u slapen. Kris neemt nog een duik in het zwembad, komt daarna samen met ons op lokale immo sites huizen kijken in Calypo en gaat om 23u slapen, ik om 01.00u met een gebarsten kop vol zorgen. Dirk volgt na het zetten van de ontbijttafel een kwartier later. Morgen nieuwe dag, zelfde zorgen...

 

 

Vrijdag 16 augustus 2019

We zitten nog aan het ontbijt als Marie Carmen om 8.30u de eerste 12 dames van vandaag komt afzetten. Terwijl Marianne haar laatste tas koffie drinkt, gaan Kris en Dirk helpen. Een  kwartier later draait de kliniek  op volle toeren, ondertussen neemt de hitte toe en belooft de temperatuur net als gisteren boven de 38 graden te stijgen. Ergens in de voormiddag hobbel ik naar beneden met fruit en ga mijn immer opgewekt en lachend medisch team druiven voeren terwijl ze met bebloede handen druk in actie zijn. In de boxen en daarbuiten ligt het al aardig vol met dames die hun roes uitslapen en voor het raam staan de nieuw aangekomen patiënten reikhalzend naar binnen te gluren om een glimp van de bedrijvigheid op te vangen, een koddig zicht, vrouwen nietwaar… zooo nieuwsgierig... Voor ik terugkeer naar de voorbereiding van de lunch en mijn update, legt Kris een teefje op Marianne's tafel met een grote tumor op haar flank en wordt Dirk erbij gehaald om foto's maken. Als ik rond 13u ga kijken hoever ze staan, komen de volgende 12 dames net aan en verdringt er zich al vlug een nieuwe groep toeschouwsters voor het raam.

 

 

Het is uiteindelijk kwart voor drie als Marianne met een reuzehonger naar boven komt. In afwachting van Kris dien ik alvast de gazpacho op en wachten we netjes op onze laatste gast.  We moeten nog 10 minuten wachten voor ze komt opdagen en aan haar outfit te zien heeft ze een tussenstop in het zwembad gemaakt... Een reden voor Marianne om haar eens flink te pesten en te plagen want de dames zijn twee handjes op één buik, letterlijk en figuurlijk…  Een klein uur later zakken ze onder een loden zon terug af naar de kliniek om aan de laatste 12 dames te beginnen. Als Dirk om kwart na zes nog eens gaat kijken moeten er nog 6 dames gedaan worden, dat wil zeggen dat het zonder tegenslagen of problemen ruim 20.30u zal zijn voor ze gedaan hebben. Problemen zijn er sowieso want er is een teefje bij met kleine tumoren aan de tepels en een ander met een grote huidflap aan de borstkas, zucht... Als de teefjes als laatste op de operatietafel gaan, blijken de problemen groter te zijn dan ze zich voordeden. Na diep gegraven te hebben naar de tumoren van het jonge teefje en het oudje verlost te hebben van haar huidflap, komen ze, nadat Kris haar laatste patiënt voorzien heeft van een parelwitte glimlach en warm toegedekt heeft in de box, om 21.30u  de kliniek uit.

 

 

Na een kort aperitief en een paar mailtjes en telefoontjes naar huis, beginnen ze een uur later aan het souper. Na een dag van meer dan 12 uur opereren, tanden ontkalken en in plaats van gewichten "galgo’s heffen" - een niet te onderschatten "sport" - zijn ze zichtbaar moe. Te moe om mijn succulent souper naar behoren te savoureren... Het is 23.30u als ze een laatste keer naar de patiënten gaan kijken. Daarna gaat Marianne slapen en Kris neemt nog een duik in het zwembad. Ik zit er ook door en ondanks Le gendarme de St Tropez et les Gendarmettes, die ergens rond middernacht begonnen is en mij altijd beroert, ga ik ook slapen, tot zover mijn melancholie naar vervlogen tijden. Dirk komt niet veel later naar bed. Ondanks de 43 honden die in Casa Belgica resideren is het muisstil en dat terwijl de honden van Calypo, die buiten zitten en/of aan de ketting liggen, zoals alle nachten blaffen en huilen. Arme sukkels, nooit in huis mogen, nooit gezelschap, altijd alleen. Onze galgo’s hebben meer geluk en staan hopelijk aan het begin van een beter leven...

 

Zaterdag 17 augustus 2019

Om 7.30u loopt Kris op haar tenen door de gang en probeert, zonder veel succes overigens, onze honden te doen zwijgen. Uiteindelijk haast ze zich naar de kliniek om de ochtendservice te doen met de blaffende Napoleon, Théophile en Tito achter zich aan. We zullen het geweten hebben. Daarna volgt Marianne. Zoals altijd herhaalt de geschiedenis zich en zitten we nog aan het ontbijt als Marie-Carmen er is met 6 heren en 5 dames. Daarna volgt dezelfde procedure van altijd, Marianne en Kris  beginnen aan hun shift in de kliniek en Dirk en ik aan onze jobs, zien dat niemand iets tekort komt en dat alles op wieltjes loopt enz.  Na al die jaren zijn we er geroutineerd in .

 

In de loop van de voormiddag zijn de heren ontmand en heeft Marianne een oud teefje op tafel die blijkbaar ooit een keizersnede gehad heeft en aan haar tepels te zien massa's pups  aan dewelke ze een paar gezwellen over gehouden heeft. Gezien haar leeftijd en deplorabele conditie wordt mijn mening gevraagd en besluiten we om haar alleen te steriliseren en de  onbereikbare knobbels ongemoeid te laten. Als er minder hormonale activiteiten zijn is de kans groot dat de gezwellen afnemen of gelijk blijven, hoopt Marianne. 

 

We zien wel, zeg ik onzeker, en troost mijn dames met kapittels mandarijntjes. Terwijl de laatste twee dames in de wachtkamer zitten en een angsthaas in paniek is omdat ze haar premedicatie moet krijgen, zie ik 10 nieuwe dames de tuin in stormen. De laatste tien van vandaag. Ik ga informeren bij Marie-Carmen die weet te vertellen dat ze om 15u de mannen komt halen en het stokoude teefje met de tumoren meebrengt. Daarna vertrekt ze voor de zoveelste keer naar de refuge. Sisyfusarbeid, want hoeveel Marie-Carmen ook rijdt en hoeveel Marianne en Anne ook opereren en Kris en Fred assisteren en wij adoptie-families zoeken, we hebben nooit gedaan en moeten altijd met nieuwe moed herbeginnen. Zoals ik al zei, sisyfusarbeid… alleen is het bij ons geen rots die we de berg moeten opduwen maar zijn het galgo’s...

 

Na de lunch beginnen ze aan de laatste tien. Om 15u komt Marie-Carmen de heren halen en brengt in het terugkeren het graatmagere oude teefje mee. Aan haar buik hangen grote gezwellen. Ik stuur Marie-Carmen naar de kliniek. Als ze terug weg is loop ik door de hellehitte van 40°+ naar beneden. In de kliniek is het fris maar overvol, in de veranda is het ook overbevolkt maar ondanks het feit dat de ventilator zot draait, is het moeilijk af te koelen en ligt iedereen te hijgen van de warmte. Hetzelfde geldt voor de patio aan de ingang van de kliniek en de tuin  achteraan. Noch mens noch dier kan zich verstoppen voor de hitte,  het is verschrikkelijk. Mede daardoor vraagt Marianne of de oude dame in Casa Belgica mag blijven en meekomen naar België voor de adoptiedag want ze vindt het onverantwoord om haar bij zo'n temperatuur te opereren, ze zou de operatie liever in haar kliniek doen... Kris die hoopvol staat te luisteren zegt direct "er is nog plaats in de camionette..."  Dirk bevestigt, dus iedereen content... Het kleine fijne zwarte dametje met het grijze hartvormige snoetje en de "kerstbollen" aan haar buik staat naar ons te kijken, net of ze weet dat er over haar lot beslist wordt. We weten allemaal wat haar wacht nietwaar, mee naar België , door Marianne geopereerd worden en daarna een héél lange revalidatie periode ten huize van... En ze had Philippe nog zó beloofd van... Een uur later filmt ze me en kan ik het via de camera uitleggen aan haar chéri!! 

   

Om 19.30u sluiten ze na 6 mannen en 11 dames, een niet ingedaalde teelbal, 6 castraties,  11 sterilisaties, een paar tumoren, een paar getrokken tanden en veel slechte vol kalk en andere smurrie, de laatste dag van deze 3-daagse af. In totaal heeft Marianne 53 honden baby proof gemaakt en verlost van allerhande ondingen, en heeft Kris van evenveel het rampzalig vuil gebit veranderd in een stel tanden om u tegen te zeggen, dus hebben ze vanaf nu een verblindende Hollywood smile om jaloers op te zijn. Een halfuur later zitten we aan ons laatste aperitief en overlopen we de drie afgelopen dagen, het is nog altijd 35 graden en de twee ventilatoren op tafel brengen amper soelaas. Tijd om naar de refuge te gaan was er niet want zoals altijd was er amper tijd om adem te halen. Je kunt het de dames aanzien, ze zijn doodop en voor zo'n stel doodop is moet er al veel water naar de zee vloeien. 

 

Hoe dan ook vanavond is het feest, kip met frietjes en salade voor de dames en voor Dirk en mij salade en frietjes met véél mayonaise. Na de frisco als dessert wil Kris terug een duik in het zwembad nemen om af te koelen, ik denk er over na en Marianne ook maar ‘t is al na 23.00u... Als ik Kris naar beneden zie lopen met haar laatste zelf beschilderde T-shirt die vandaag verkondigt "BOY'S WITH BALLS NO GLORY", moet ik lachen. Ongelooflijk origineel, voor elke dag heeft ze een verschillend onderwerp op de voor- en achterkant van een T-shirt geschilderd, een nieuwe trend?? Ik loop haar achterna en ga ook het water in, een minuut later komt Marianne ook kijken en wandelt naar de diepe kant waar wij zitten te spartelen... Ze kijkt onheilspellend naar ons en terwijl ik gil "niet springen" springt ze met T-shirt en broek als een ongeleid projectiel het water in met een alles verzwelgende mini tsunami tot gevolg... Typisch Marianne...

 

Om middernacht slapen we met 53 "langneuzen " en 4 "tweebeners" in Casa Belgica. Alles is stil, geen zuchtje...

Zondag 18 augustus 2019

Om 4u zijn we wakker geworden omdat alle honden van Calypo een collectief huilconcert gaven, na een paar noten viel het grootste  deel van de patiënten ook in, van onze 11 honden deed één een poging maar is toen hoogstwaarschijnlijk weer in slaap gesukkeld... Hoe dan ook het was indrukwekkend want het duurde minutenlang en in de verte hoorden we ook de honden in de refuge. Ik vraag me af wat ze mekaar te vertellen hadden... Misschien wat er de afgelopen dagen weer plaatsvond in Casa Belgica...

 

Rond 8.30u zitten we aan de ontbijttafel en als we vertellen over het nachtelijk concert, heeft geen van beide dames iets gehoord... Een halfuur later komt Marie-Carmen een deel van de dames halen en afscheid nemen. Ik neem om 10.00u afscheid want hun vliegtuig vertrekt tussen dit en drie uur dus Dirk wil op tijd vertrekken want je weet nooit… Na de obligate foto vraag ik wanneer ze terugkomen... Als Dirk terug is van de luchthaven vertelt hij dat Marianne in zijn oor gefluisterd heeft dat hij het oude teefje met gezwellen dat ze gesteriliseerd heeft, ook mag meebrengen voor haar... Ik zal het alweer mogen uitleggen aan Philippe...

 

Zowel Dirk als ikzelf hadden zo onze bedenkingen betreffende reïncarnatie enz, hoe dan ook sedert Leopold 3 bij ons is, hebben we onze mening moeten herzien, vooral de laatste dagen… Net zoals een zekere witte bull terriër met een piratenoog en één zwart oor, trekt Leopold 3 de afgelopen dagen de wacht op aan het hekken van de kliniek... ‘s Avonds wurmt hij zich zoals altijd tussen onze voeten en stoelpoten onder tafel; of we nu al dan niet gasten hebben, onder tafel zal hij liggen, vraag het maar aan Marianne en Kris... Zijn  voorkeur gaat vooral uit naar in de weg liggen of net achter mij als ik in de keuken iets bereid. Hij is ook een onverbiddelijke zoener en selectief doof... Hij doet  alles wat Hercule ooit deed en is alles wat Hercule ooit was, het is op zijn minst vreemd te noemen. Zo vreemd dat we zeker zijn dat Hercule teruggekeerd is in de gedaante van een slungelige barzoi genaamd Leopold 3 die op "slinkse" wijze onverwacht bij ons terecht kwam...