Spanje rechtstreeks
Spanje-update Juli-Augustus 2010Sisyfusarbeid
Dinsdag 10 augustus 2010
Mijn belofte op het forum indachtig begin ik vandaag aan een samenvatting van de afgelopen weken. Het is 2u30 en buiten vallen een paar druppels en in de verte weerkaatsen de bergen roffelende donderslagen. Tot voor 5 minuten zaten Dirk en ik met hoop op meer naar het zwembad te staren om de weinige regendruppels te tellen die grote kringen achterlieten in het water. Ook nu lijkt onze hoop niet in vervulling te zullen gaan want sedert ik hier op 18 juli en Dirk op 19 juli aangekomen zijn heeft het maar één keer een paar druppels geregend. Net als nu begon het beloftevol en net zoals nu het geval zal zijn liep het uit op een sisser. "Net genoeg druppels om de bestofte auto’s nog vuiler te maken" zegt Dirk. "En net genoeg om voor alle zekerheid alles binnen te zeulen" voeg ik er aan toe; denkend aan de handdoeken, kussens, hondenmanden en dekbedden die we voor niets versleept hebben.
Van 18 juli al... Het lijkt net of Dirk me gisteren naar de luchthaven bracht. Na die laatste turbulente week in België waarin hij Betty BB (Big Brother), Luc Steeno en Joke van de Velde moest fotograferen en Claire en Olivia een laatste keer kwamen werken, dogsitten en om traditioneel de dag af te sluiten "kotfrieten" eten en ik nog naar de dokter en opticien moest en we nog boodschappen moesten doen met “mamie” en alles moest klaargemaakt worden voor de grote uittocht… waren we beiden doodmoe.
Gelukkig was het langs "onze" kant niet al te druk op de weg. De andere richting daarentegen, die naar de kust, daar was het file rijden en wat voor file: kilometers en kilometers bumper aan bumper… Genoeg om mijn echtgenoot al te "enerveren" in het vooruitzicht van zijn terugkeer naar huis en zijn vertrek naar Spanje dat voor ‘s avonds 21 uur gepland was.
Op de luchthaven was het steken en trekken… Al wie niet op weg was naar de Belgische kust, leek vanuit Zaventem te vertrekken naar betere oorden. Omdat ik zoals gewoonlijk en spijtig genoeg van moetens een rolstoel aangevraagd had, bleef ik na het afscheid van Dirk van het kluwen mensen dat zich in lange rijen verdrong aan de douane gespaard.
Eenmaal "gefouilleerd" werd ik geparkeerd en moest ik wachten op mijn begeleidster die met een ouder stel alvast vooruit was naar een andere gate. Tien minuten voor mijn boarding time viel het mijn "fouilleuse" op dat ik er nog altijd stond... Na een telefoontje kwam mijn mollige "assistente" puffend aangelopen en na een gewaagde slalom leverde ze me, onder het afkeurend oog van mijn medereizigers, als laatste passagier ademloos af aan de hostess. Haar spurtje was tevergeefs geweest want het duurde nog een uur voor we toestemming kregen om op te stijgen.
Drie uur later was ik naast een druk taterende Anabel op weg naar Casa Belgica waar ik rond 20 uur, een uur voor Dirk en Raymond met onze 14 honden zouden vertrekken naar Spanje, in een verzengende hitte arriveerde.
Marie-Carmen, die nog zou langskomen, had kip, brood, salade en tomaten gehaald en er een briefje met "Welkom" naast gelegd. Nadat alle bezoekers weg waren, heb ik, tussen het bellen door, mijn avond gevuld met TV kijken en eten...
‘s Anderendaags heb ik mijn dag gevuld met bellen en heb ik, ondanks de hitte, spaghetti gemaakt.
Om 16 uur zat ons aller lijdensweg erop. Als de camionette de oprit opreed en Dirk en Raymond de deuren openmaakten, konden het net zo goed de deuren van de hemel geweest zijn die zich openden en in plaats van een allegaartje aan galgo’s konden het net zo goed heiligen geweest zijn die er uitgeholpen werden… Zo gelukkig was ik! Zoooo gelukkig waren we allemaal! Na een rit van plus minus 20 uur waren ze "Dieu merci" veilig gearriveerd.
Op woensdag is Raymond terug vertrokken en zijn wij samen met ons 13 plus 1 aan onze "vakantie" begonnen.
Eerst zijn we naar de refuge gegaan waar we met eigen ogen konden zien dat Marie-Carmen niet overdreef toen ze er zich dagelijks over beklaagde dat er nog zoveel galgo’s zaten.
"Meer dan anders deze tijd van ‘t jaar, meer dan 260" klaagde ze en voegde er aan toe dat ze in augustus al terug starten met de trainingen en selecties. Zeg maar verminken en dumpen… dacht ik.
Donderdag zijn we boodschappen gaan doen en daarna zijn we tot de week daarna niet meer buiten gekomen. Dirk heeft zijn boekhouding bijgewerkt en ik heb alle Aspes en co die we rijk waren uitgelezen. ‘s Namiddags keken we steevast naar de laatste dagen van de Ronde van Frankrijk en ‘s avonds na het obligate bezoek van… naar dvd’s waar we nog niet aan toe gekomen waren.
Ondertussen werden we op de hoogte gehouden van het steeds aanzwellende aantal galgo’s in de refuge en werd er gepolst of er honden naar Casa Belgica konden komen op "ziekteverlof". Eén stond er alvast op de gastenlijst: Pirri, een broodmager jong manneke van 8 maanden zou komen van zodra we terug waren want op 28 juli moest ik terug naar België voor een dringend onderzoek. Op 28 juli vertrekken en op 29 juli terug; touch and go. Eén keer slapen en zo vlug mogelijk terug. Juan, die in de refuge werkt alsook de bovenburen en Marie-Carmen zouden zich om onze honden bekommeren.
Toen we op donderdag 29 juli mits een vroegere vlucht om 21 uur terug voet aan de grond zetten in Madrid hadden we er een hectische dag én nacht opzitten. Het was nochtans goed begonnen want de dochters van onze medewerkers die de afspraak in de kliniek geregeld hadden, kwamen ons op tijd afhalen in Zaventem en brachten ons naar het hotel dat Dirk via internet geboekt had.
Nu ja, hotel... Toen we de verwaarloosde oprit van het "art nouveau" kasteeltje opreden, rook ik al onraad. Toen we in de onverzorgde, vuile hal verwelkomd werden door een oudere man die in zijn chaotisch, belachelijk klein bureautje verzoop in zijn papieren en aanvankelijk onze boeking niet vond, moesten we rechtsomkeer gemaakt hebben want ik was er zeker van dat we in een "hotel de passe" waar straatmadelieven hun klanten bedienen verzeild waren.
Gelukkig zij we ‘s avonds in het gezelschap van onze medewerkers Dirk en Sigillinde gaan eten bij de Griek en daarna een glas gaan drinken in een populaire afspanning waar we ‘s anderendaags zouden afspreken met Ron Cornet. Rond middernacht keerden we terug naar de troosteloze kamer. ‘s Nachts kon ik in het krakkemikkige bed geen oog dicht doen; temeer omdat het onweerde en de 2 honden die buiten op een stuk braakliggend terrein achter een draad zaten, de ganse nacht huilden en blaften. Vlaams Spanje…
‘s Morgens was het ontbijt ronduit schandalig. In de frigotoog konden we "kiezen" uit oude wijven croissants, oude pistolets en rot fruit. De oude koffie werd geserveerd door onze gastheer in short met zwerende benen...
Als Sigillinde ons kwam oppikken voelden we ons als 2 gevangenen die bevrijd werden uit hun vergeetput. Na een kort bezoek aan haar thuis, huis, dochters en honden en na een lekkere tas koffie bracht ze ons terug naar de afspanning die we een tiental uur daarvoor verlaten hadden en waar Ron en Wiske ons al opwachtten. Zoals verwacht liep het gesprek langer uit dan voorzien en kwam ik net op tijd voor het onderzoek dat ook langer uitliep dan voorzien omdat ze, zoals ik voorspeld had, geen aders vonden om de contraststof in te spuiten. Uiteindelijk was het ondanks de ongemakken een "feest" vergeleken bij ons verblijf in "Chateau Migraine"...
Zoals gezegd waren we rond 22 uur terug in Casa Belgica waar Marie-Carmen aan ‘t dogsitten was en direct vroeg hoe het verlopen was. Het enige dat nog herinnerde aan het onderzoek was mijn pijnlijk dik omwonden hand waar ze geprikt hadden. Voor de rest was het afwachten. Voor ze vertrok toonden we haar de Primo met het bewuste artikel over Francesca Vanthielen, dat Dirk ondanks onze haast nog op de luchthaven gekocht had. Als we vertelden dat de persoon in kwestie tegen beter weten in beweerde dat ze dat niet gezegd had, was haar enig commentaar dat de politiekers in haar land ook altijd beweerden van niks te weten... Voor ze de poort uit was riep ik haar achterna dat Pirri ‘s anderendaags mocht komen.
En de dag erna is Pirri gekomen en met hem Ligera, die het moe was om in de refuge te zitten. Zoals afgesproken is Rafa ‘s zondags gekomen met twee oude galgo’s die in hun jonge jaren deelgenomen hadden aan tentoonstellingen. Ondanks hun ronkende namen en indrukwekkende stambomen waren ze wegens ouderdom (het mannetje 9 en het teefje 11 jaar) niet meer gewenst en leefden nu sedert onbepaalde tijd op het terras van een loft in Valencia. Met nagels van ongeveer 5 centimeter waren ze beiden omzeggens kreupel en kon geen van beiden stappen zonder verschrikkelijk pijn te hebben. Het was triest om zien hoe mensen tot zoiets dergelijks in staat zijn en erger nog, hoe ze er konden op kijken. ’s Anderendaags waren er drie man nodig om het mannetje zijn nagels te knippen en dan nog hebben Dirk, Marie-Carmen en Pilli al hun kracht moeten gebruiken om hem in toom te houden.
Zo bang was hij en zoveel pijn had hij. Het teefje heeft hen laten begaan. Ondanks de pijn en de angst, net alsof ze wist dat het voor haar goed was. Natuurlijk ook omdat vrouwen daarin taaier zijn dan mannen. Net mensen...
Op dinsdag kwamen Marie-Carmen en Pilli aanbellen met de magerste galgo die we ooit gezien hadden.
Kika was niet alleen mager maar ze had ook over haar ganse lijfje doorligwonden en sterk gezwollen achterpootjes; zo opgeblazen dat je de vorm van haar tenen niet meer zag. Haar voetjes waren net vleesbollen met nagels erin.
Ze wou niet eten en was apathisch binnengebracht door een vrouw die verondersteld werd om haar uit te laten terwijl haar vrouwtje in de kliniek lag... Zal wel.
Noch Dirk noch ik hadden er een goed oog in.
In die week kreeg ik nog een paar telefoontjes van reporters die allen het fijne wilden weten over wat en hoe Mevr. Vanthielen "het" gezegd had. Het enige dat ik tot in den treure kon blijven herhalen was de waarheid. Er kwam ook een mailtje van een Belgische mevrouw die in vakantie was in Spanje en een verwaarloosde hond eten gaf en niet wist wat ze er moest mee aanvangen. Na een paar mails heen en terug kon ik haar alleen Las Nieves aanbieden want in Extramadura had ik geen referenties.
Ondertussen begon ons "famous couple", nu ze geen pijnlijke voeten meer hadden, mij overal achterna te lopen. Het mannetje, "Ukeleles Kafka" op zijn stamboom en "Jarbas" bij zijn eigenaar, "Kamiel" bij Dirk en ik was én ben er nog niet uit… dreef het zover dat hij me naar en in het zwembad volgde. Hoogstwaarschijnlijk zalig voor de voeten want ook zij, "Smila", "Mila" voor ons kwam af en toe pootje baden.
Nu een week later heeft "Kamiel Kafka" zijn eigen zetel met parasol aan het zwembad en gaat hij dagelijks meerdere keren tot aan zijn hals in het zwembad zitten.
Mila ligt ook aan ‘t zwembad en gaat ook pootje baden maar van zodra ik aanstalten maak om naar "boven" te gaan, lopen ze mee. Als er een van hen toevallig ligt te slapen en zich pas daarna realiseert dat ik er niet meer ben, is het groot concert… vooral van Kamiel Kafka.
Een uiterst vervelende situatie vind ik want het knaagt hard aan mijn hart... Wat gaat er van hen geworden? Wie gaat ze adopteren? Zij, Mila, kan eventueel nog bij ons blijven maar KK en Adhémar die zich nu al verongelijkt voelt... Ik weet het niet… Aah mens, het is toch zo lastig. We zullen wel zien.
Wat we nu al zien is dat ons doorgedreven verzorgingsprogramma zijn vruchten afwerpt bij Kika. Gisteren was ze een week bij ons en in die week is ze minstens al 1,5 kg bijgekomen... Ze eet (tot grote afgunst van de rest) 4 tot 5 maal per dag haar potje leeg en heeft hààr vaste mand. Ze is alert en uiterst pienter, haar wonden beginnen dicht te gaan, haar achterpoten zijn ontzwollen en ze heeft weer voetjes in plaats van vleesbollen. Alleen die vervloekte diarree… Maar allez, ook dat verbetert langzaam aan.
Wat niet verbetert is de miserie in Spanje. Gisteren zijn er 2 achtergelaten puppy’s binnengekomen en ook gisteren, dinsdag 10 augustus, stond er een groot artikel in de "rechtste" krant ABC dat de Seprona niet ver van Madrid 24 galgo’s gevonden heeft in erbarmelijke toestand. De honden zaten zonder water en zonder eten… nogmaals schrijnend galgoleed. Enfin, altijd hetzelfde verhaal dat volgens sommige mensen aan ons fantasie ontspruit… Ik heb het digitaal artikel doorgestuurd naar Raymond Beukenhout. Goed om voor te leggen aan de commissie…
In afwachting van de komst van Marianne en John zaterdag, is Dirk met in zijn kielzog z’n trouwe kompaan Pirri, ofte Ludwig zoals zijn toekomstig baasje, begonnen aan de opkuis van de kliniek waar Las Nieves honderden hondenmanteltjes en van alles en nog wat gestapeld heeft. Nu de nieuw gebouwde "pakhuisjes" klaar zijn in de refuge mogen ze hun "boel" verhuizen, vindt Dirk die in het zweet zijns aanschijn de grote pakken en zakken naar boven draagt.
Zoals ze al weken doen, liggen onze honden en de gasten, 19 in getal, ondertussen te zonnen ‘s morgens, of ‘s namiddags te schuilen voor de zon… en leven ze hun leventje zich niet bewust van het feit dat de honden in de refuge gebukt gaan onder het stof, de hitte en het aantal… en dat dit aantal altijd maar aangroeit.
Zoals gezegd komen zaterdag Marianne en John aan. De eerste patiënten zullen KK, Milla en Pirri zijn. Onze postkaart Kika, zo breed is ze maar.., zal nog niet toe zijn aan sterilisatie.
Als Marianne werkt zoals gewoonlijk; als een Duracel konijn dus... zullen ze de eersten van velen zijn. Dirk, John, ik en de honden zullen ons moeten reppen.
Bedankt voor jullie aandacht en tot zaterdag.Topics
Eindpunt.
Sedert onze aankomst komen er minstens één maal per week honden aan van het dodenstation.
Altijd hetzelfde ritueel: de naamloze camionette rijdt binnen, de begeleiders willen niet op de foto en gaan buiten wachten tot de galgo’s die soms met 3 in een box zitten uitgeladen zijn.
Ondanks hun verschil in kleur, leeftijd en sexe stralen ze allemaal hetzelfde uit. Doffe wanhoop. Sommigen onder hen hebben geen levensmoed meer en sterven nog dezelfde nacht, niet wetende dat ze aan het einde van de tunnel zijn. Een verdriet zonder eind.
Verbouwingen.
Eindelijk is de oude caravan die al jaren dienst deed als opslagplaats voor alles en nog wat (een doorn in mijn oog...) vervangen door 2 nieuwgebouwde (mini) opslagruimtes en een eetplaatsje voor de mensen die werken in de refuge. De kosten waren niet in verhouding met de bescheiden omvang van de functionele gebouwtjes en hebben dan ook een extra inspanning gevergd van onze en andere portemonnees.
Niet dat we ons daar laten door afschrikken want momenteel wordt de bevloering van de quarantainekennels uitgebroken omdat ze water doorlaat. Hopelijk zijn de werken, die al goed opgeschoten zijn, tegen zaterdag afgerond en zijn de kennels klaar om Mariannes patiënten op te vangen.
Eten voor Las Nieves.
Door het enthousiasme van de forumleden en mede dankzij de huwelijksjubilarissen Nico & Sandra die als cadeau van hun genodigden een bijdrage voor de actie vroegen is er door 'Eten voor Las Nieves', hopelijk een traditie in wording..., een bedrag overgemaakt van 1.072,50 euro. Van de firma Hertel heeft GINB een donatie gekregen van 1.500 euro.
We hebben de bedragen samengevoegd en voor 2.500 euro "eten voor Las Nieves" aangekocht. Meteen heeft de nieuwe stockeerruimte zijn dienst bewezen. Bij deze willen we nogmaals de initiatiefnemers en alle mensen die hun steentje bijgedragen hebben aan de actie bedanken.
Zaterdag 14 augustus 2010
Gisterennacht hebben zowel Dirk als ik slecht geslapen. Een drama, want als we wakker liggen, beginnen we te luisteren naar het eindeloze nachtelijk geblaf van de talloze geketende eenzame hondenzielen in Calypo. Alsof dat nog niet deprimerend genoeg is, worden we daarnaast met de regelmaat van een klok opgeschrikt door het hysterisch geblaf van de "bovenbuurhonden" Bobby en Coca, wiens baasjes momenteel in Roemenië zijn en door de "boys next door" als ze een eenzame rat of kat zien passeren.
Enfin, in tegenstelling met gisterennacht hebben we deze nacht dus door alles heen geslapen. Ik heb aan niets gedacht deze keer. Vooral niet aan het teefje met de tot tegen haar hoofd afgesneden oren uit het dodenstation met wie het niet zo goed gaat en waar ik me gisterennacht suf over gepiekerd heb.
Als Dirk uit bed springt met de gewoonlijke boodschap "ik moet nog veel doen", zet ik me kreunend recht en zeg zoals gewoonlijk "die vervloekte rug". Gelukkig brengt Marianne vandaag een voorraad morfinepillen mee want het Spaanse substituut dat ik sedert een paar weken neem omdat ik mijn voorraad vergeten ben, werkt als een pleister op een houten been. Dit tot grote frustratie van Dirk die geen uur laat voorbij gaan zonder me er op te wijzen dat hij het onbegrijpelijk vind dat ik zoiets kon vergeten en dat ondanks de constante pijn "waar ook hij last van heeft" zegt hij er iedere keer bij. Liefde, zucht…
In de gang komt Kika (die in de living geslapen heeft!!) mij kwispelend tegemoet. "Wat moeten we met haar aanvangen?" vraag ik aan Dirk. Sedert ze gisteren beginnen kwispelen is en wat meer begon rond te lopen; enfin, me overal achterna begon te lopen… moest en zou ze gisterenavond bij mij in de living komen. Ondanks ons manhaftig voornemen zijn we uiteindelijk gezwicht. We konden de wanhopige blik, waarmee ze reikhalzend een glimp van me probeerde op te vangen en haar geweeklaag en bibberend lijfje niet meer aanzien.
Dirk, grote mond en klein hartje, heeft dan maar een zacht mandje in de living gezet. Pas dan had ze rust. Als ik na haar laatste maaltijd met haar buiten ging, nam ze voorzichtig mijn hand vast en nodigde mij op haar wankele lange poten uit voor een spelletje. "Wat moeten we daar mee aan?" dacht ik wanhopig mijn tranen verdringend… We hebben geen plaats. Dirk sloeg achter het raam stil het tafereel gade. Als we terug binnen kwamen waren zijn ogen verdacht vochtig.
Terwijl ik Kika’s magere kop streel, staat Mila achter het hekje dat de keuken van de living scheidt smachtend te kijken. "Waarom zij wel en ik niet?" schijnt ze zich af te vragen. "Het is soms allemaal te lastig aan ’t worden" zeg ik tegen Dirk. "Ik kan er soms niet meer tegen, het is te veel. Wat moet er met hen gebeuren? Wie, wie...??"
Vooral het feit dat Tallulah en Lionel, die 3 jaar geleden als broer en zus van 7 maanden Casa Belgica op een hartveroverende manier "onveilig" gemaakt hebben, gisteren na jaren adoptie met de boodschap "Ze zijn zo lief mevrouw…", harteloos afgestaan zijn, maakt me moedeloos. Mensen… sommigen verdienen geen hond.
Nadat Dirk gedaan heeft met zijn "veel werk" en nadat hij nog eens gecheckt heeft of het vliegtuig wel op tijd opgestegen is, vertrekt hij naar de luchthaven om ons "werkvolk" op te halen. Rond de middag krijg ik een telefoontje dat ze geland en wel zijn en op weg naar huis. Het is net geen 13.00 uur als ons voltallig gezelschap langpoten zich aan het hekken ongeduldig staat te verdringen om Marianne en John welkom te heten.
Vooral "Tata Marianne", onze honden hun "surrogaatmoeder", wordt bedolven onder de niet altijd even zachte liefkozingen van haar pleegkinderen.
Alleen Kika die sedert ze beter is tegen iedere indringer blaft en haar tanden toont, is niet opgezet met de nieuwkomers. Als John een verzoenende hand uitsteekt, bijt ze in zijn vinger!!!
Voor ze aan tafel gaan voor een "quick" gaan ze hun bagage op de kamer zetten. Op hun bed ligt een welkomstcadeautje van het huis. Voor Marianne een pet en T-shirt van de FBI; voor John een van de SWAT…
Nog geen uur later is Marie-Carmen er met de eerste "lading" en de bijhorende uitleg.
Voor ze aan de eerste tien dames beginnen gaan achtereenvolgens Pirri, Mila en Kafka, bij wie John verscheidene nagels moeten uittrekken, onder het mes. Daarna begint het precisiewerk tegen de klok...
Op 3 dagen willen ze zoveel mogelijk honden helpen.
Om 17.00 uur moet Marie-Carmen nog 4 teefjes brengen. Terwijl ze in de "koele warmte" van de kliniek ononderbroken doorwerken, schrijf ik mijn update en maak ondertussen mijn spaghettisaus klaar. Ze zijn ervan verwittigd, warm of niet, spaghetti zullen ze eten.
Het is na 21.00 uur als de eerste (halve) werkdag er op zit. In de kliniek liggen 14 teefjes te dromen van betere tijden. Boven zijn Mila, KK en Pirri al weer actief.
Nu maken we eerst tijd voor het obligate glaasje cava.
Daarna eten we spaghetti en daarna wil Dirk een foto nemen in "uniform". Of dat nog zal lukken..??
Topic
Cadeautjes
Graag wil ik mevrouw M.C. Delmotte bedanken voor het pakket met operatie doeken en kompressen die ze bij John gaan afgeven is om mee te nemen naar Spanje. Dierenarts De Leener getroostte zich dezelfde moeite om in naam van Mi Amigo Galgo dure medicatie mee te geven. John heeft zich perfect van zijn taak gekweten en de geschenken en groetjes gewetensvol afgegeven bij zijn aankomst, waarvoor mijn dank aan de milde schenkers.
Geblesseerd
Ondanks het feit dat Marianne door een kattenbeet al meer dan een maand problemen heeft met haar nog steeds gezwollen hand, waarvoor ze dagelijks kine nodig heeft lijkt het haar niet te beletten om, zoals ik verwachtte trouwens..., te werken. Zoals eveneens verwacht, werkt ze als een duracel-konijn met vernieuwde batterijen… En Marie-Carmen die dacht dat ze het een beetje kalmer aan zou doen met haar geblesseerde hand…
Zondag 15 augustus 2010
Zoals verwacht hadden noch Marianne noch John na het aperitief en uitgelopen geanimeerd souper dat we gisterenavond pas rond 23.00 uur beëindigden, nog voldoende "courage" om hun "uniform" aan te trekken. "Morgen" zei Marianne, toen ze kort voor middernacht, een half uurtje voor John, ging slapen. Voor één keer volgden we na 10 minuten hun voorbeeld en gingen ook slapen. Mijn echtgenoot sloeg zelfs zijn heilig nachtelijk leesuurtje over.
Ondanks dat Dirk haar bezworen had om niet voor 8.00 uur uit bed te komen, loopt Marianne, een paar minuten later gevolgd door John, om 7.30 uur al gezwind door de gang. Mijn echtgenoot die zich niet wil laten kennen, kleppert hen met zijn modieuze Camper teenstekers in "SWAT"-outfit achterna... Een paar minuten later wordt de tuin van Casa Belgica en de kliniek ondergespoten door diverse tuinslangen en worden vloeren ijverig geschrobd.
Om 8.00 uur zitten we allemaal "blinkend" aan het ontbijt. Even dwalen mijn gedachten af naar mijn grootmoeder die vandaag haar "Vive Marie" viert in de hemel en ik vraag me af of ze, nu ik aan haar denk, mij van daarboven zou zien zitten met "mijn" twee dierenartsen en mijn jonge(re) man en of ze zou weten dat het jachtseizoen vandaag begint in Spanje...
Net als Dirk de koffie inschenkt, belt Marie-Carmen en zit er (voor de mannen) niks anders op dan alles te laten vallen en te helpen om de eerste 10 teefjes uit te laten.
Als Marianne en John een kwartier later de eerste dames voorbereiden, arriveren de eerste 7 reuen die door de lokale dierenarts gecastreerd zijn maar wiens gebit nog moet gereinigd worden want de dierenarts in kwestie heeft geen materiaal om de tanden te reinigen… zal wel…
Zoals altijd lucht Marianne haar ongenoegen betreffende de extra verdoving die ze daardoor moeten krijgen. John heeft al zijn diplomatie nodig om haar "colère" te temperen.
Terwijl Dirk naar de markt is om twee gebraden kippen, komt John zeggen dat er moet gebeld worden om nog 10 teven te brengen. Het is pas middag… Terwijl hij Marie-Carmen aan de lijn heeft "bestelt" hij alvast nog 6 teefjes tegen 17.00 uur. Ondertussen mogen er ook nog een paar reutjes komen, ‘t is maar dat ze het weet...
Straks komen Belen en Dimitri met Salome en Bimba, nog 2 erbij...
Zoals altijd komen de "Salamancezen" rond 14.00 uur aan. Zoals altijd zijn ze ook nu beladen met kaas, "saucisson de Salamanca" en chorizo. Belens moeder heeft deze keer zelfs een taart gekocht voor mij...
Traditiegetrouw blijven ze lunchen. Gelukkig zijn ze ondertussen Mariannes fratsen gewoon want ze is in vorm… Gewoontegetrouw zit ze me constant op de nek. Het tij keert als ik haar net zoals gisteren vraag wat ze er zou van denken als ik haar aan Chris, de kok, zou "koppelen"... Zoals gisteren antwoordt ze "plus d’hommes"… Waarop John antwoordt "jaja, dat zegt ze nu. Je moest haar gisteren gehoord hebben toen je weg was, toen zag ze het wel zitten...". Terwijl ze rood aanloopt en ons bedankt met een reeks "koosnaampjes" die ik liever niet herhaal krijgen we net geen bord naar ons hoofd.
De ganse hilarische lunch wordt er duchtig over en weer geschoten met grof geschut. Van het een komt het ander en op een bepaald moment vertel ik Belen en Dimtri over het José van Dam concert en de verkleedpartij van Marianne te dier gelegenheid. Een grap die mij bijna een hartinfarct bezorgd heeft en die een van de genodigden, een heel chique rijke oudere dame, bijna haar (loszittend) vals gebit, dat ze bij het zien van Marianne van ‘t verschieten verloor maar nog net op tijd kon opvangen… Gelukkig! Dit is, echt waar, gebeurd. Ik mag er niet aan denken of het schaamrood stijgt mij nog naar de wangen.
Als Marianne en John terug naar “beneden” gaan, roept ze over haar schouder "Er moet toch iemand werken...".
Tijdens het nakaarten doen Belen en Dimitri het relaas van de afgelopen maanden waarin ze ondanks het vele werk zoals gewoonlijk uren en dagen gespendeerd hebben om gedumpte galgo’s die uitgehongerd en schuw langs de straten dolen, te "vangen".
Eén ervan, de timide Bimba, die via Spaanse organisaties die het allemaal lieten afweten, op hun vraag uiteindelijk door GINB opgevangen is, ligt al de ganse, deels luidruchtige, lunch naast mijn stoel. Een geruststelling voor Belen en Dimitri die ze nauwelijks konden aanraken. Straks komt haar vriendin Salome naar boven. Die is in extremis gered uit een zigeuner "enclave" waar er al verschillende dode galgo’s lagen.
Of stellen we het ons alleen maar voor?? Slaat onze fantasie misschien op hol??... Aan het soms nog nauwelijks levend "bewijsmateriaal" te zien heb ik zo mijn twijfels. Betreffende het gezond verstand van sommige "experts ter zake" die nog nooit een voet in Spanje gezet hebben, heb ik ook mijn twijfels.
Tien minuten voor Marie-Carmen aankomt met de laatste "lading" vertrekken Belen en Dimitri terug naar Salamanca. Het is verzengend heet.
Als de rust teruggekeerd is en de eerste mannetjes met een "ultra-brite" glimlach vertrokken zijn ga ik kijken in de kliniek. Net zoals gisteren met Kika in mijn kielzog die zich zou verongelukken om in mijn nabijheid te zijn. Zelfs de kliniek en zijn gasten schrikken haar niet af. Niemand trouwens; dat hebben Belen en Dimitri ook ervaren. Dirk kijkt ons hoofdschuddend na.
Na mijn bezoek aan de "doodwerkers" neemt mijn wederhelft na zijn zoveelste "kakronde" een verdiende duik in ’t zwembad. Terwijl hij een paar lengtes zwemt gaat KK, voor de eerste keer sedert zijn operatie, pootje baden. Terwijl ik zittend op de ligstoel toekijk komt Kika haar magere kop onder mijn arm steken. Mila staat aan het hekje te janken om erbij te komen. Zucht…
Als ze om 19.30 uur een kleine pauze nemen beloof ik nogmaals dat ze straks frieten met kip geserveerd krijgen. "Very Belgisch" zegt John likkebaardend... Voorlopig doen ze verder. "Nog minstens 2 uur" zegt Marianne. "Daarna gaan we ons poedelen in ’t zwembad" voegt ze er aan toe. Ze knikt goedkeurend als we haar, net zoals in een vijf sterren hotel "vanavond aperitief aan ‘t zwembad" voorstellen. "Hoelang nog???…" vraagt Dirk.
Het heeft nog tot na negen geduurd voordat alles opgekuist was en de 27 geopereerde teefjes geïnstalleerd waren. Het was 21.30 uur als we aan het aperitief begonnen zijn en nog een half uur later en donker voor ze gaan zwemmen zijn. Uiteraard was het water ondertussen afgekoeld en de zwempartij van korte duur. Desondanks moest Marianne een hete douche nemen om op te warmen.
Na de douche kwam ze, om Dirk content te stellen, terug in haar FBI outfit. John volgde haar voorbeeld en trok net zoals mijn echtgenoot zijn SWAT plunje aan. Na de foto zijn we om 10.30 uur aan de frieten met salade en tomaten begonnen en om 23.00 uur zijn we aan tafel gegaan...
Na een frisco heeft Marianne zich teruggetrokken en hebben Dirk en John als echte "SWAT’s" nog een pint gedronken. En ik, ik heb geschreven en zit nog te schrijven. Het is nu 23.45 uur en ondanks het feit dat ik geen 34 honden gesteriliseerd en gedetartreerd heb, denk ik niet dat het nog veel later zal worden. Alhoewel… Terwijl Dirk ondertussen aan de rest van de vaat begonnen is en John nog eens de honden gaat checken zijn er weeral 15 minuten voorbij. Daarna moet ik nog wat TV kijken om af te kikken. Zodoende ben ik bang dat ik het eerstkomend uur nog mijn bed niet ga zien. Enfin we zien wel.
Maandag 16 augustus 2010
Nadat ik gisterenavond samen met Kim Clijsters die Sharapova op haar plaats zette, "afgekickt" ben, zijn we om 1.00 uur gaan slapen. Samen!! Enfin, van slapen kwam er aanvankelijk niet veel in huis want buiten was een fikse wind opgestoken die alle deuren in huis deed rammelen en de honden lawaaierig maakte. Dirk moest nog 3 keer opstaan voor het stil werd in huis. Twee keer om de honden er op te wijzen dat het tijd was om te slapen en stil te zijn en niet om te spelen, en een keer om iets tussen de deuren te steken. Ook om stil te zijn...
Was het de moeheid, de winderige nacht, de 2 pintjes die John en Dirk dronken?? Feit is dat iedereen zich deze morgen versliep. Marianne incluis, want die realiseerde zich pas dat het al 8 uur was als ze de toevoer naar Dirks waterslangen hoorde. Toen ze opstond hoorde ik haar foeteren en "merden"…, maar 2 minuten later stond ze te dweilen in de kliniek. John moest zich eerst een "frisse" douche nemen om goed wakker te worden. Hoe dan ook, als Marie-Carmen tot Dirks frustratie aanbelt, signaal voor de honden om het woord te verspreiden dat er nieuwe in aantocht zijn, zitten we allen gewassen en gestreken aan tafel. 15 minuten later draait de kliniek op volle toeren.
Door het altijd maar aanzwellend aantal "keukengasten" zien we boven de bomen door het bos niet meer, of is het omgekeerd?? In ieder geval voor Dirk een aanleiding om de zoveelste aanval van kuiswoede te krijgen. Toegegeven, het is niet evident om 21 honden boven te hebben en alles kraaknet te houden (en dat is het), het is hard werken. "En als je rond bent, kan je weer herbeginnen" beklaagt Dirk zich constant, en hij heeft gelijk. Het is echte sisyfusarbeid. Nooit, nooit, nooit gedaan.
Hij kuist en poetst dagelijks minstens 4 uur, zonder zijn eindeloze kakrondes mee te tellen. Vandaag is het niet anders. Hij kuist ononderbroken van 8u15 tot 13u30. Alles wordt gestofzuigd (zelfs het terras) en alles wordt tot 3 maal toe afgespoten. Ondertussen is het in de kliniek niet beter. Ook daar beulen ze zich af. God zal ‘t ons lonen met erwten en bonen …
De honden trekken er zich allemaal niks van aan. De twee nieuwkomers laten ze voorlopig links liggen en schijnen er zich bij neer te leggen dat ze er weeral twee moeten bijnemen. Even is er interesse als Bimba haar reisgenoot "Salome van Salamanca" naar boven loodst als ze van de kliniek komt, maar voor de rest blijven ze onverschillig bij het zien van Bimba’s inspanningen om haar vriendin gerust te stellen. Anders dan ik zijn ze helemaal niet ontroerd bij het zien van zoveel bekommernis. Niettemin laten ze hen grootmoedig toe om samen op het grote dekbed te liggen, zelfs Adhémar is in een genereuze bui.
Wie er nooit in een genereuze bui is, is Kika, mijn schaduw van porselein. Naarmate ze beter wordt, wordt ze onverdraagzamer tegenover vreemden. Allez, vreemden… John en Marianne kunnen we moeilijk vreemden noemen. Desondanks kan geen van beiden op haar vertrouwen rekenen. Als John gisteren naar "boven" kwam met een zak afval stond ze in haar startblokken om aan te vallen en chargeerde tot 3 maal toe. Buiten Dirk en mij vertrouwt ze niemand. Als ik bedenk in wat voor toestand ze binnengekomen is heb ik er alle begrip voor, maar… Ach wat een miserie, ik durf er niet aan denken.
Het is verschrikkelijk en toch zo ongelooflijk hartverscheurend moeilijk. Je mag nog zo verstandig mogelijk redeneren en zo logisch en realistisch mogelijk denken als je wil en je mag een miljoen keer met overtuiging zeggen "nu kan er geen enkele hond meer bijkomen", nooit of nooit ben je voorbereid op wat er op je weg komt. Vorig jaar was het prinses Loulou die zich een weg baande naar ons hart, nu is er KK met de zere voeten, zijn compagnon, de oude Mila en natuurlijk ons kleine dulle griet. Ach laat me toch a.u.b. de lotto winnen of goede adoptanten vinden voor dat trio en wat dat betreft voor zovele anderen. Met wat zijn we bezig? Mijn hart is al duizenden keren gebroken. Wat volgt...?
We zitten nog aan de "na de lunch koffie" als Marisa op bezoek komt om Marianne en John te verwelkomen. Uiteraard is er een verzoek aan gekoppeld. Ze heeft 2 oude Epagneuls Breton die niet gesteriliseerd zijn en ze heeft hen de "anti-loop(s)"-spuit vergeten geven en, en,… of Marianne …?? Ach wat, als we iemand plezier kunnen doen nietwaar. Een halfuurtje later gaat Marisa gelukkig en gecharmeerd door John zijn Spaans, en dat niet alleen…, naar huis.
‘s Namiddags moet ik niet alleen verder schrijven aan mijn update maar vanaf vandaag begin ik ook de BV’s die poseren voor de kalender en allemaal een "rappel" gekregen hebben, te bellen en/of te mailen om de ultieme afspraak voor de shoot vast te leggen. Tussen dit en een maand beginnen we er aan en de tijd vliegt. Nog een hoop hoofdbrekens bij voor alles op poten staat.
Terwijl ik aan mijn kruisweg begin, doet iedereen verder met waar hij het best in is en terwijl de geopereerde teefjes in de kliniek, het boudoir en de veranda zich van een betere wereld bewust worden, ploeteren we verder. Hoe laat het souper, aardappelen in de pel met lookboter van Chris en biefstuk met natuurlijk de obligate salade en tomaten, geserveerd wordt weet niemand. We zien wel.
Het is net geen 20.30 als ze klaar zijn met het 34ste teefje!! Een half uurtje later is de kliniek gepoetst en zitten we aan het aperitief. Enfin zij, want ik worstel met mijn "patatten en chemise", mijn steaks, mijn salade, tomaten en pepino’s. Merde, alles moet ineens op tafel en ik zie geen steek want mijn ogen tranen van de ajuinen die ik fijngesneden heb over de tomaten en co. Baaah, ik haat het.
Net als we gedaan hebben en de "frisco’s" op tafel komen worden de honden, tot grote ergernis van Dirk, nogmaals gealarmeerd door de bel. Zijn colère is vlug over als blijkt dat de dader Anabelle is die "hello en goodbye" komt zeggen tegen Marianne en John.
Een half uurtje later wuiven we haar uit. John is blij dat hij eindelijk zijn Wanda kan bellen die hij, ocharmen, zo hard mist en waar hij niet kan van zwijgen. Niet verwonderlijk want Wanda ziet er uit als een langbenig fotomodel en is bovendien dierenarts én de liefde van zijn leven… Dus je zou voor minder liefdesverdriet hebben…
Hoe dan ook, terwijl hij zijn liefde verklaart en daarna, net zoals gisteren, aan zijn boekhouding begint, hangt de rest van het gezelschap om beurten aan de Skype met Anne Coling.
Hopelijk liggen we voor middernacht in bed… 54 galgo’s en prinses Loulou van galgoland zijn ons alvast voorgegaan.
Dinsdag 17 augustus 2010
Voilà, ze zijn weg… Terwijl ik ze weemoedig nakijk, realiseer ik me dat er weeral een "hoofdstuk" afgesloten is; een hoofdstuk dat voor 108 galgo’s het verschil zal uitmaken. Wat zouden we doen zonder Marianne en Anne en hun respectievelijke vaste compagnons? Het is familie geworden. Méér zelfs, we zijn deelgenoten, samenzweerders. We tarten de dood en verbannen ze soms, net zoals Sisyfus, en net zoals hij worden we er voor gestraft en zullen we nooit gedaan hebben
Hoe dan ook, ik zou niet weten wat we zouden doen zonder hen. Ik heb het er vandaag nog over gehad met Marie-Carmen. Stel dat Marianne of Anne of allebei zouden zeggen dat ze om welke reden dan ook hun "apostolaat" niet kunnen verder zetten. Wat zouden we moeten aanvangen?? Casa Belgica sluiten?? Starten met anderen?? Onmogelijk. Ik zou niet kunnen, niet willen! Wat zegt het spreekwoord ook weer?? Niemand is onmisbaar... Wel, ze zitten er compleet naast want die kunnen niet gemist en niet vervangen worden. Het zijn witte raven en die zijn raar, zo niet uitgestorven.
Als ik terug naar het huis ga, staan er me een hoop honden met grote ogen aan te kijken. We zijn gek, bedenk ik. Niet te geloven, 20 galgo’s en prinses Loulou van galgoland resideren er in Casa Belgica en dit tot 2 september. Vakantie…
Met Kika naast mij, ga ik naar de laatste teefjes en reutjes kijken die vandaag nog gedaan zijn. Bij wijze van afscheidsgeschenk had het laatste mannetje zelfs een van zijn testikels op een schier onvindbare plaats in zijn abdomen verstopt.
Terwijl Marianne onder het uiten van véél "merdes" op zoek ging, verweet ze John dat hij "expres" uitgerekend deze "mec" voor haar gelaten had.
Van deze morgen 8.30 tot 16.00 uur deze namiddag hebben ze nog geopereerd. Daarna is er opgeruimd en zijn de laatste pipidoeken in de wasmachine gegaan. Gelukkig hadden we er dankzij de inspanningen van een paar adoptanten genoeg en hebben ze het net zoals wij uitgezongen tot het einde.
Als alles gedaan was, heeft Marianne haar laatste aanwinst, want jawel, ze is in extremis (weeral) gevallen voor een stokoud teefje met tepels als rijpe druiven van de vele puppy’s…, nog eens in de armen gesloten.
Daarna heeft John een duik genomen in het zwembad en Marianne een vroeg aperitief genuttigd, waarna ze met Dirk nog naar de refuge gegaan zijn.
Tot mijn opluchting zonder verdere gevolgen want met Marianne weet je nooit…
Nadat ze met smaak hun laatste (vroege) avondmaal, stokbrood met zelf gevangen... en zelfgemaakte tonijnsalade en stokbrood met kaas, hesp en salade en véél mayonaise, ook zelfgemaakt…, "gesavoureerd en gedegusteerd" hadden, was het plots tijd om te vertrekken.
Zoals altijd was het afscheid niet gemakkelijk want ik weet nooit hoe ik hen moet bedanken. Wat kan ik zeggen?? Bedankt..., bedankt voor de 53 gesteriliseerde teefjes en de 3 gecastreerde mannetjes Marianne en bedankt John voor de 25 gesteriliseerde teefjes en de 5 gecastreerde mannetjes en de 23 extra detartrages…??? Woorden schieten te kort en zijn overbodig in dergelijke situaties, dus lachen we altijd de pijn die elk afscheid met zich meebrengt een beetje weg.
Veel tijd om te filosoferen had ik niet want toen ze een half uurtje weg waren, kwam Marie-Carmen met Louis de dierenarts die de bloedafnames en de testen doet, bloed prikken bij Kamiel, Mila en jawel Kika die zich buiten alle verwachtingen zonder slag of stoot overgaf aan Louis.
Terwijl we nog stonden na te praten over de kalender en benefietacties kwam Dirk terug van de luchthaven en begon hij met Louis, die blijkbaar ook een fietsfanaat op rust is, luidop te dromen van een gesponsorde België-Spanje ronde ten voordele van de windhonden…
Morgen vertrekt Dirk tot donderdag naar België om foto’s te nemen en ben ik een dag en nacht alleen met "mijn" 20 + 1 honden... Euh, pardon: 21 + 1… Ik zou bijna Mariannes laatste liefde van haar leven vergeten!
Daarna zijn we samen tot 2 september. Dan vertrekt Dirk met "groten Dirk" die de dag ervoor opkomt, naar België met de eerste "lading" geadopteerden. Ik moet uit noodzaak bij onze honden blijven voor wie geen plaats is in de camionette.
Zaterdag 4 september is het adoptiedag. Zondag 5 september vertrekt Dirk met Raymond terug naar Spanje waar ik ze maandag 6 september terug verwacht. Donderdag 9 september vertrekken we terug naar België met het tweede deel van de geadopteerde honden en ons 14 of 15 …
Zaterdag 11 september is het terug adoptiedag. Na afloop wordt de zaal opgezet in Rumes. Zondag 12 september is het wandeling in Rumes. Dinsdag 14 september beginnen we aan de fotoshoots voor de kalender. Woensdag 15 september idem.
Daarna beginnen we aan het magazine dat we ondertussen al zullen voorbereid hebben.En dan… dan organiseren we op 31 oktober, dankzij regioverantwoordelijke Olivia De Koster en co die gedreven de locatie gezocht hebben, onze ALLEREERSTE WANDELING IN OOST-VLAANDEREN !!!!!!!! "Eindelijk!" zullen de Oost-Vlamingen zeggen. Inderdaad… Noteer het maar in jullie agenda.
Als de Dirken met de eerste "lading" gelukkigen vertrekken naar België neem ik de draad terug op.
Bedankt voor jullie aandacht en mailtjes van sympathie.Mireille
Topic
Gruwel
In een klein, godverlaten dorp wonen er een paar mannen samen in een huis zonder ramen of deuren. Een paar weken geleden hebben ze een geit gewonnen. Ze hebben haar geschminkt als een vrouw: rode lippen, eyeliner… en misbruiken haar om beurt. Het ganse dorp is op de hoogte. Onlangs werd er op hun terrein een mix galgopupje gespot, een teefje… Een vrouw heeft het hondje gestolen en per koerier naar hier gestuurd. We hebben haar Tigrita genoemd.
Ik heb er dagen over nagedacht of ik dit schokkend verhaal zou publiceren. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat jullie het recht en de plicht hadden om dit te weten.
