Spanje rechtstreeks
Spanje-update Januari 2012Vallen en opstaan
Zondag 22 januari 2012
Nadat ik na de heupprothese die ze mij op 9 december gestoken hebben, bijna 6 weken in pyjama de zetel geteisterd heb, ben ik om 07.00 uur met een dubbel gevoel opgestaan en ondersteund door mijn 2 gehate krukken op 4 poten naar de badkamer gestrompeld om mij klaar te maken voor de 11e Strandwandeling. Ik ben er niet gerust in want sedert de operatie is het pas de derde keer dat ik mijn kleren aantrek: 1 keer om bij de chirurg op controle te gaan en 1 keer om eergisteren bij de kapper te gaan. Voor de rest ben ik niet buiten geweest.
Het zou ook niet mogelijk geweest zijn want het herstel verloopt langzaam, te langzaam. Althans volgens mij want de kinesist en de verpleger die tot vrijdag elke dag geweest zijn en beiden hun bedenkingen hadden bij het feit dat ik vandaag na een "festiviteit" op de koop toe naar Spanje vertrek en zomaar mijn revalidatie stop zet, vinden dat ik ondanks de totaalprothese en ondanks het feit dat ik thuis wou revalideren spectaculair vooruit gegaan ben. Ze zijn blijkbaar vlugger content dan ik… Enfin, we zien wel straks troost ik mezelf. Ik hoop alleen dat ik geen figuur sla want ik ben als de dood om mij in die toestand aan de mensen te tonen. Ik ga alleszins proberen om er zo goed mogelijk uit te zien.
Terwijl ik voor de eerste keer in maanden terug mijn oorlogskleuren aanbreng, bedenk ik met knikkende knieën dat Dirk gisteren gelijk had en dat ik zo stom niet moest geweest zijn om de valiezen klaar te maken terwijl hij met de medewerkers de zaal aan het opzetten was in Koksijde, dan zou ik nu zo moe niet geweest zijn. Als hij beneden aan de trap roept of hij moet komen helpen om mijn kousen en schoenen te helpen aantrekken en er aan toevoegt dat de tijd begint te dringen, voel ik mij betrapt. Leest hij mijn gedachten??…. Mens, wat haat ik het om afhankelijk te zijn.
Een half uur later hijst mijn echtgenoot me aan boord van de camionette. Wanneer we voorbij de stationsklok van De Pinte rijden is het 08.22 uur. Terwijl ik naar de klok staar kan ik me bijna niet voorstellen dat ik vanavond om acht uur en een beetje op het vliegtuig naar Madrid ga zitten. Nog 12 uur... Enfin, eerst zien of ik de wandeling doorkom. Ik voel me zo onzeker dat ik Dirk op weg naar Koksijde minstens een tiental keer vraag hoe ik er uit zie. Zijn antwoord is altijd hetzelfde "goed". Ik heb het begrepen... Als hij verwonderd opzij kijkt en zegt "wat moet ik meer zeggen", trek ik mijn schouders op. Mannen, die begrijpen niet wat een vrouw nodig heeft…
Als we aankomen bij de zaal en hij me wil afzetten aan de ingang ben ik verwonderd dat er al zoveel volk is en durf niet uitstappen. Ik vraag om uitstel van executie en wil absoluut naar de zijingang aan de keuken rijden omdat het daar rustig is, geen publiek... Tegen zijn zin voldoet Dirk aan mijn verzoek en rijdt morrend terug de parking af. Als ik een paar minuten later de keuken binnenkom en mijn krukken op de gladde vloer alle kanten opschuiven is hij niet content. Had hij het niet gezegd… juist hmm. Gelukkig zijn er de vele armen van de medewerkers die klaar zijn om me op te vangen. Voor ik met een klein hartje de mooi versierde zaal in ga, word ik door "mijn" GINB-team bedolven onder de kussen en nieuwjaarswensen want het is de eerste keer dat we mekaar zien sedert het 2012 geworden is.
Van zodra ik binnen kom ga ik me verschansen in onze shop. Terwijl Olivia en Claire handen te kort hebben om de massa’s klanten te bedienen die storm lopen voor onze nieuwe "galgo-haute couture fashionline", word ik de ganse namiddag overspoeld door adoptanten die me naast een spoedig herstel en de beste wensen voor 2012 overstelpen met complimenten voor mijn moed en zelfopoffering...
Nadat ik me 2 maanden schuldig en nutteloos gevoeld heb omdat ik mijn werk voor GINB uit noodzaak moest verwaarlozen, doen de genegenheid en het medeleven die de mensen me betuigen mij verschrikkelijk deugd.
Na een geanimeerde en vermoeiende namiddag neem ik om 17.00 uur afscheid van Dirk en de medewerkers en laat de zaal en de bijna 600 deelnemers achter mij om met Els Lernout en haar nicht die chauffeur en begeleider van dienst zijn, de files naar Zaventem te trotseren. Spanje komt dichterbij... Het is bijna 19.00 uur als we aankomen en een vriendelijke agent ons toestemming geeft om op de gehandicaptenparking te staan. Els haar nicht is ondertussen de luchthaven binnengelopen om een rolstoel te halen want ik moet dringend naar het toilet en aangezien ik niet kan hardlopen of snelwandelen...
Als ik aan Els haar arm het gebouw binnen schuifel, komt haar nicht ons gelukkig al tegemoet gelopen met mijn transportmiddel want mijn sanitaire stop kan niet lang meer uitgesteld worden. Ondanks het feit dat het de meest kramakkige stoel is waar ik ooit in gezeten heb, lopen ze in ijltempo naar de toiletten waar ze natuurlijk, hoe kan het anders, net bezig zijn met het onderhoud van de dameskant en dan is er geen inkomen aan… Ik spreek van ondervinding. Gelukkig is de gehandicaptenfaciliteit vrij, zo niet...
Nadat ze mij ingecheckt hebben, brengen ze mij naar het afhaalpunt voor rolstoelgebruikers en houden me voor alle zekerheid gezelschap tot wanneer ze me komen ophalen. Terwijl we wachten maakt Els van de nood een deugd en vraagt aan de loketjuffrouw die mij kent van voorgaande trips om een foto van ons drieën te nemen voor de archieven... Gelukkig voor hen word ik een tiental minuten later afgehaald en kunnen ze na een laatste omhelzing en de raad dat ik voorzichtig moet zijn naar huis vertrekken.
Ik vertrek met mijn norse begeleider naar de douane waar ze niet te pruimen zijn. Ondanks de roIstoel en de twee stokken waar ik geen blijf mee weet, moet ik mijn jas uitdoen en mijn botten uittrekken. "Geen probleem" zeg ik tegen de dame. "Alleen kan ik me niet bukken, dus ik zal assistentie nodig hebben". Na het gevecht met mijn leren jas (die tegendraads hoog in het vaandel voert) en het moeizaam uittrekken - met de nadruk op trekken - van mijn botten en het screenen van mijn voeten brengt mijn escortboy mij naar de gate en laat me zonder omkijken achter. Als ik hem naroep of er iemand mij aan boord komt helpen hoor ik hem vaag "oui, oui" zeggen. Zijn dienst zit er vast op…
Terwijl ik me nog afvraag of er iemand gaat komen, komt tot mijn verwondering Luc Van Den Boscche opduiken. Luc, die indertijd productieleider van ons concert "José van Dam and friends" was en adoptant is van Tosca, heeft toevallig vandaag naar Dirk gebeld en die heeft hem gezegd dat ik blabla… Dus, omdat hij met een project bezig is op de luchthaven en een free pass heeft komt hij me trakteren op een koffie. Ik ben blij met zijn bezoek want zo gaat de tijd vlugger en voel ik me niet zo "gegeneerd" in die verwenste stoel. Voor onze koffie uit is komt mijn volgende begeleider zich gesticulerend aan zijn GSM aanmelden.
Als ze al volop bezig zijn met boarden is hij nog aan het bellen met als gevolg dat ik in plaats van als eerste, zoals het moet, tussen de andere passagiers aan boord ga wat uiteraard een morrende file oplevert want ze kunnen me niet voorbij. Ik excuseer me uitvoerig bij de hostess die er op aandringt om het rustig aan te doen en me verzekert dat ik me niks moet aantrekken van de wachtende file. Desondanks ga ik met rode kaken en trillende benen aan boord en laat me een paar seconden later opgelucht neer in mijn zetel vallen. De hostess die ik ken van vorige vluchten blijft bij mijn rij de wacht houden. Het is alsof er geen einde komt aan de stroom mensen. Als ik gedacht had dat er de zondagavond dit uur niet veel passagiers zouden zijn, niet dus. Het vliegtuig zit stampend vol. De enige twee lege zitjes zijn die naast mij...
Nadat de piloot meer dan een kwartier gewacht heeft op een Spaanse reiziger die tot slot toch niet komt opdagen gaan de deuren eindelijk dicht. Tot mijn grote schrik voel ik terug een lichte druk op mijn blaas… Gelukkig zegt de piloot tot mijn opluchting juist iets over vertraging en opstijgen, dus binnen afzienbare tijd... Terwijl het vliegtuig traag begint te taxiën probeer ik aan iets anders te denken en concentreer me op de regen die tegen de raampjes klettert. Een paar minuten later laten we de lichtjes van Brussel achter ons en verdwijnen in een dik pak wolken.
Voor ze met het eten beginnen voor de "Flexreizigers" lukt het mij nog net om aan de arm van de hostess naar het toilet te gaan, hopelijk de laatste keer. Nadat ik voor de zoveelste keer pasta met iets ondefinieerbaars, zalm staat deze keer op het pakket…, geserveerd krijg en koffie gedronken heb probeer ik niet in slaap te vallen en concentreer mij op wat mij bezig houd.
Eerst en vooral zijn dat Dirk en Walter die tussen dit en een paar uur vertrekken met de camionette. Hopelijk zijn ze na twee dagen hard labeur voor de strandwandeling, voor Dirk drie want hij heeft vrijdag helemaal alleen twee camionetten moeten laden, genoeg uitgerust om "fris en monter" aan de lange reis te beginnen. Alhoewel, Dirk kennende zal hij niet voor mijn telefoontje dat ik goed aangekomen ben naar bed gaan.
Terwijl ik bedenk dat ze straks 20 uur gaan doen over de weg die ik nu in een paar uur afleg, dwalen mijn gedachten af naar de vele mensen die ons vandaag weer hun steun komen betuigen zijn en naar degene die ons en de honden bestelen zoals de eigenaars van "Animalia" die een wandeling inrichten ten voordele van GINB en gaan lopen met de inschrijvingsgelden en het verteer en zo alle deelnemers hun vertrouwen misbruiken.
Na een kwade mail van mij en een telefoontje van Olivia die zich verantwoordelijk voelt, beweerde hij een waardebon opgestuurd te hebben. Een waardebon onder het bedrag en een die we in zijn winkel moeten spenderen!!! Dus, wandeling ten voordele van Animalia... Ja, sommige mensen hebben er geen probleem mee om een organisatie te bestelen. Ik kan het weten maar daarvoor iedereen wantrouwen is moeilijk nietwaar en juist dat misbruiken ze dan natuurlijk. Enfin, weeral een les. Ongelooflijk dat ze die sukkels in Spanje durven benadelen... Ze moesten zich schamen. Helaas kent dat soort geen schaamte.
Ondanks alle beslommeringen dommel ik door de vermoeidheid toch in want als de hostess komt vragen om de leuning van mijn stoel recht te zetten kom ik van een andere planeet. Eens we geland zijn moet ik tot de laatste blijven zitten en wachten op een begeleider/ster. Hopelijk duurt het niet te lang want het personeel staat klaar om te vertrekken... Terwijl ik nog een praatje maak met de bemanning komt mijn begeleidster aan. Zo te zien komt ze ook van een andere planeet...
Onderweg naar de uitgang antwoordt ze op geen enkele vraag. Vreemd, zo slecht is mijn Spaans nu ook weer niet… Als ik haar vertel dat er mij een Spaanse vriendin komt afhalen brengt ze me zonder een woord te zeggen naar een lege hall waar een enkele passagier tegenover een infohokje zit te wachten op Godot. Anabel, die mij zou ophalen is in geen velden en wegen te bespeuren. Ook vreemd want ze is altijd op tijd. Terwijl ik vergeefs een dialoog probeer aan te gaan met mijn begeleidster die er duidelijk de pest in heeft dat ik haar ophoud bel ik naar Dirk. Zoals te verwachten is hij in alle staten en gaat Anabel en Marie-Carmen verwittigen... Terwijl ik wacht op een antwoord dropt mijn compagnon mij af en verdwijnt zoals ze gekomen is, zonder een woord te zeggen…
Als Dirk terugbelt heb ik ondertussen aan de infodame gevraagd in welke zaal ik zit zodat Anabel mij kan vinden. Voor ik afsluit herhaal ik nog eens dat ik in zaal 6 zit en druk ik hem op het hart dat hij niet meer moet terugbellen en dringend moet gaan slapen. Vijf minuten later stuift Anabel klaar voor de aanval hall nummer 6 binnen en geeft de vrouw in het infohokje er van langs omdat er op het scherm aangekondigd wordt dat de passagiers van Brussel in zaal 5 aankomen en dat ze me droppen in zaal 6 en dat ze al twee keer haar auto verplaatst heeft en blabla… Ik heb haar nog nooit zo kwaad gezien... Als we willen vertrekken zijn alle uitgangsdeuren gesloten en moeten we een halve km om lopen. Een dienstdoende kuisvrouw die de deur niet wil openmaken krijgt er van langs…
Het is na middernacht als we in Casa Belgica aankomen. Voor Anabel vertrekt, trekt ze mijn botten uit en kleeft mijn nieuwe morfinepleister waar Dirk mij zonet in een allerlaatste telefoontje aan herinnerd heeft. Gelukkig… Het is 01.00 uur als ik in bed lig. Achter mijn gesloten oogleden dansen veelkleurige, grillige vlammen en explodeert al het verboden vuurwerk van 2012. Ik ben doodop. Straks vertrekken Dirk en Walter…
Maandag 23 januari 2012
Na een bodemloze nacht word ik om 06.00 uur wakker geblaft door de "boys next door". Ik schrik zo hard dat ik me de eerste seconden niet realiseer waar ik ben. Als de realiteit langzaam doorsijpelt denk ik direct aan Dirk en Walter die hoogstwaarschijnlijk al vertrokken zijn. Als ik ga rechtzitten om te bellen voel ik mij misselijk worden en in plaats van te bellen moet ik me met knikkende knieën naar de badkamer spoeden. Geen sinecure op twee krukken. Om 07.30 uur ben ik bekomen en onderneem een nieuwe poging. Ik heb Walter aan de lijn die me verzekert dat alles in orde is en dat ze beiden fris zijn... Dirk heeft de eerste beurt op zich genomen en ze rijden net de ring van Parijs op. Als Walter overneemt gaat hij me bellen...
Zijn belofte getrouw krijg ik om 09.30 uur een telefoontje dat ze vertrokken zijn in de "chocolade aire" en dat Kika onhandelbaar was gedurende de plaspauze. Het enige wat ze wou was zo vlug mogelijk terug in haar veilige compartiment in de camionette. Verder weet hij te vertellen dat ze alleen gaan halt houden voor pitstops en Moniques rijkelijke lunchpakket al rijdend gaan nuttigen. We spreken af dat hij opnieuw belt voor hij terug overneemt.
Voor we afsluiten vraagt hij hoe het in Casa Belgica is maar afgezien van het feit dat Anabel gebeld heeft om te vragen of alles in orde was en ik niets nodig had en het feit dat Marie-Carmen op bezoek geweest is met Spaanse "briochen" en mij ondertussen het weinig opbeurend nieuws wist te vertellen dat ze stikken in de galgo’s en ik daarna samen met Vali naar de bonte bende gaan kijken ben die in de kliniek verblijft en Julian tegen dat ze aankomen ons wagenpark gaat buitenzetten, heb ik geen opwindend nieuws.
De ganse dag volg ik hen op de voet of moet ik zeggen op het wiel?... Als ik rond 17.00 uur bel vertrekken ze juist in Aire du Bidart en is de Spaanse grens in zicht. Een paar telefoontjes later heb ik terug Walter aan de lijn die zegt dat ze de laatste berg voor Madrid aan het beklimmen zijn en dat het zo helledonker is in de bergen dat Dirk zich afvroeg waarom de camionette niet vooruitging... Ze zijn nog altijd niet moe maar zijn blij dat het einde in zicht is. Als ik vraag of ze nog iets gaan eten zeggen ze "een kleinigheid". Het Frans brood die ik gevraagd had om mee te brengen was in alle service stations uitverkocht…
Het is 23.15 uur als ze Casa Belgica binnenrijden en bijna middernacht als ze de bio-producten uitgeladen hebben die ik meegesleurd heb uit België en aan tafel gaan om de bio-ravioli te proberen. Tijdens het late souper kan ik aan beiden zien dat ze pompaf zijn. Je zou voor minder. Gisteren nog op de strandwandeling, vandaag in Madrid.
Dinsdag 24 januari 2012
Het is pas 07.30 uur als ik Walter naar de badkamer hoor lopen. Wij zijn iets later- zeg maar meer dan een uur later - gaan slapen (Dirk moest zo nodig nog de computers aansluiten...), dus ik heb helemaal nog geen zin om op te staan want ik ben nog doodmoe. Dat komt er van als je duizend en een keer wakker wordt op een nacht omdat je steeds op je rug moet liggen met een kussen onder je knieën of op één zijde met een kussen tussen je knieën.
Terwijl Walter nog uitvoerig zijn toilet aan het maken is, loopt Dirk naar de keuken om koffie te zetten en zit er niets anders op dan ook op te staan want ik wil er nog een gezellig ontbijt van maken voor Walter en Dirk om 10.00 uur al terug vertrekken naar de luchthaven. Nog geen twaalf uur nadat Walter aangekomen is in Spanje, zal hij al terug op ‘t vliegtuig zitten naar België. Zoals altijd vliegt het laatste uur het snelst en wuif ik Walter een weinig later uit en bedank hem nog een tiental keer extra voor zijn "convoyeurschap".
Van zodra ze vertrokken zijn beantwoord ik mijn mails en begin aan de update. Buiten schijnt de zon maar het is nog geen 10 graden. Na een paar paragrafen probeer ik Kika en Loulou die nog moe zijn van de reis en sedert gisteren nog niet veel bewogen hebben aan te sporen om buiten te gaan. Een zak niknakjes doet maar amper de truc en met lange tanden volgen ze me naar de tuin.
Als Kika de bonte familie ziet die we in Casa Belgica te gast hebben loopt ze klaar voor haar beruchte intimidatieshow met stijve poten naar het hekken. Deze keer haalt haar haantjesgedrag niet veel uit want de kleine zwarte "Mamamia", die samen met haar mini-baby’tje in het dodenstation van Quenca aan het doodvriezen was, bijt woedend van zich af en probeert door de tralies heen in haar neus te happen. Verbolgen springt de prinses van porselein achteruit en blijft op een halve meter afstand woedend naar de kleine furie blaffen die klaar staat om haar baby met haar leven te verdedigen. De rest van het gezelschap dat bestaat uit een klein bruin langharig dingetje van onbekende origine, Niebla, een jong mooi donker gestroomd galgoteefje en Marcus, een prachtige galgopup van ongeveer 4 maand, houden zich op de vlakte.
Niebla en Marcus die al weken in Casa Belgica verblijven zijn gevonden in de velden van Zamora waar ze in de bijtende koude uitgehongerd ronddoolden. Alhoewel Niebla de mama van Marcus niet is heeft ze hem tijdens de barre tocht onder haar vleugels genomen en zijn ze nog steeds onafscheidelijk. Terwijl ik hen vertederd bekijk, bedenk ik dat het spijtig is dat ze niet kunnen vertellen wat hen overkomen is en wie hen achtergelaten heeft. Helaas, alhoewel... Zelfs al zouden ze het kunnen vertellen, dan nog zou de onmens ongestraft vrijuit gaan. Zoveel is zeker.
Na een paar minuten houdt Kika het voor bekeken en loopt beledigd naar binnen. Voor ik haar voorbeeld volg, ga ik voor de luidruchtige zwerm mussen die in deze koude constant op zoek is naar eten, de overgebleven niknakjes plattrappen. Als ik van het pad op de gladde natuurstenen stap, sliert mijn stok weg en verlies ik mijn evenwicht. Als ik molenwiekend op de grond smak, kraakt mijn titanium heup vervaarlijk. In paniek bedenk ik dat ik moet zien recht te geraken voor Dirk terug is want die gaat mij vermoorden…
Het lijkt eindeloos te duren voor ik mij op de vochtige stenen op mijn zij kan draaien en recht klauteren. Ik ben nog niet bekomen van de emoties als Dirk terug is van de luchthaven. Als hij vraagt of alles O.K. is en of ik klaar ben om boodschappen te doen, knik ik met kloppend hart van ja. Als hij vraagt of er iets scheelt knik ik van nee. Als hij zegt "je bent zo stil", antwoord ik dat ik nog altijd doodmoe ben en stijf van het zitten. De rest zal hij wel lezen…
Nu met volle moed naar Xanadu en maar hopen dat er geen blikschade is... Straks als we terug thuis zijn komen Marcus en Niebla naar boven en kan Kika haar slecht karakter laten zien en Loulou haar goed hart… Nu eerst boodschappen, want donderdagavond komen Marianne en John en Dirk Danschutter "Ben-Hur" aan en moet ik in topvorm zijn… Als we vertrekken geraak ik zonder Dirks hulp niet in de lage auto en kreun van de pijn als hij mijn been optilt. In Xanadu ben ik blij dat ik mij aan de winkelkar kan vasthouden.
Terwijl Niebla zich ‘s avonds in de keuken nestelt zonder Kika voor het hoofd te stoten... en Marcus door Loulou verwelkomd wordt als haar eigen kind en daarna op verkenning gaat en een "bergbeklimmende" boekenworm blijkt te zijn, krijg ik een telefoon vanuit België dat een mevrouw en meneer hun brave, lieve en propere Barcelonagirl van 13 waar ze volgens mevrouw zoveel plezier aan beleefd hebben, na 7 jaar adoptie wensen af te staan.
De hond die oorspronkelijk van hun dochter was die al jaren het huis uit is krijgt slechte tanden en is zo goed niet meer te been en zij worden ook een dagje ouder dus... Ik ben er kapot van en hoop dat ze ook in de steek gelaten worden als ze oud zijn. Ik meen het. Als ik naar bed ga, houden dat en mijn pijnlijke heup de slaap weg en vraag ik me af of die oudere deftige mensen uit België zoveel beter zijn dan die galguero die Niebla en Marcus aan hun lot overgelaten hebben.
