Voor een groot deel van de galgos is de
toekomst uitzichtloos en zonder hoop. Voor sommigen komen we te laat; anderen
ontspringen de dans en overleven het, niet zonder daarvoor een hoge prijs
betaald te hebben.
Ondanks de prijs die ze betaald hebben, is de kans
op adoptie klein, want ze zijn gehandicapt voor het leven en niemand, of
heel weinig mensen, willen een hond die hinkt, of die een poot mist, of
die een misvormde poot heeft, of een gebroken bekken, of een ingedeukte
schedel, wat begrijpelijk is.
Maar voor de honden is dit verschrikkelijk: omdat, vooral juist zij, ook
meer dan recht hebben op een beetje geluk in hun trieste leven. Hoe moet
ik deze honden uitleggen dat de mensen liever “niet-gehandicapte”
honden adopteren? Hoe moet ik hen uitleggen dat ze nooit aan de beurt zullen
zijn; en altijd aan de zijlijn zullen staan als de honden aan boord gaan
van de camionette om hun reis naar “het beloofde land” en “hun
gouden mandje” aan te vangen. Hoe, help mij !!!
Ik weet het, het is niet altijd evident om een gehandicapt
dier in huis te nemen. Ik kan het weten, ik heb zelf 2 blinden, 2 honden
op slechts 3 poten. Een zwaar gehandicapt jong teefje, Zoë, mist door
een schot in haar kop, een oor en was zwaar verminkt, mist de helft van
haar pels en heeft nog altijd last van haar ogen. Desondanks zijn ze stuk
voor stuk fantastische, opgewekte, levenslustige, aanhankelijke, trouwe
gezellen. Woorden schieten te kort om de liefde die we van hen krijgen te
beschrijven.
We zien niet eens meer dat ze gehandicapt zijn. Ze zijn persoonlijkheden,
geen gehandicapten. Eenmaal je dat kan overstijgen,
en je er zo kunt over denken, heb je er een fantastische vriend of vriendin
bij, die de weinige extra zorgen meer dan waard zijn.
Maar zoals altijd: bezint voor je begint ... Want als zo’n adoptie
mislukt, is het een onoverzichtelijk drama voor de hond.
Mireille ... dank u
Recherche Bons Samaritains
Pour une grande partie des galgos le futur
est sans issue et sans espoir. Pour certains nous arrivons trop tard; d’autres
échappent à la danse et y survivent non sans avoir au préalable
payé le prix fort.
Malgré le prix qu’ils ont payé,
la chance d’être adoptés est infime, car ils sont handicapés
pour la vie et personne, ou bien peu de gens, souhaitent un chien qui boite,
ou avec une patte en moins, ou encore avec une patte malformée, ou
avec un bassin fracturé, ou avec un crâne bosselé, ce
qui est compréhensible.
Mais pour les chiens c’est atroce : car, justement
eux, ont aussi plus que droit à un peu de bonheur dans leur triste
vie. Comment expliquer à ces chiens que les
gens préfèrent adopter des chiens « non handicapés
» ? Il me faut leur dire que leur tour ne viendra jamais; qu’ils
resteront toujours sur la touche alors que d’autres monteront à
bord de la camionnette pour entamer leur voyage vers « la terre promise
» et trouver leur foyer en or. Comment, aidez-moi !!!
Je sais, ce n’est pas toujours évident
d’accueillir un animal handicapé à la maison.
J’en sais quelque chose, j’ai moi-même
2 aveugles, 2 chiens avec seulement 3 pattes. Une jeune femelle lourdement
handicapée, Zoé, qui suite à une balle tirée
dans sa tête a perdu une oreille et qui est très mutilée,
elle a perdu la moitié de son pelage et souffre encore toujours de
ses yeux. Malgré tout cela ils sont tous fantastiques,
gais, pleins de vie, affectueux, fidèles. Les mots me manquent pour
décrire l’amour que nous recevons d’eux.
Nous ne voyons plus qu’ils sont handicapés. Ils sont des personnalités,
pas des handicapés. Une fois que vous pouvez
dépasser cela, et que vous pouvez penser de cette manière,
vous aurez un fantastique compagnon, qui vaudra bien plus que les quelques
petits soins supplémentaires.
Mais comme toujours : réfléchissez avant d’agir …
Car si une telle adoption échoue, ce sera un
drame insurmontable pour le chien.
Mireille ... Merci
Good Samaritans sought
A large number of Galgos face a bleak and
hopeless future. For some, our help comes too late; others survive, but
have paid a high price. Nonetheless, their chances for adoption are small
because these animals are handicapped an nobody, or very few, want a dog
with a limp or a missing leg, a deformed paw or a broken pelvis, or a skull
with a dent in it.
It is somewhat understandable, but for these sweethearts, who are especially
deserving of some luck and joy in their sad lives, this reality is especially
harsh. How can I explain to these animals that people prefer “non-handicapped”
pets? How do I explain it will never be “their turn” and that
they will have to stand aside and watch the other dogs get on the van to
start the journey to the “promised land” and the “golden
basket”? Please help me!
I know it is not easy to adopt a handicapped animal. I own two blind and
2 three-legged animals. One young female, Zoë, is missing an ear, half
her coat does not grow in and her eyes bother her a lot. All this because
of a gunshot to her head. Every single one of these unfortunate animals
is nevertheless a fantastic, lively, cheery and faithful companion. There
are no words to describe the love we receive from them.
We do not notice handicaps anymore. They are personalities to us. Once you
overcome the stigma, you will gain a friend for life, who is well worth
the extra little care. Yet always think before you act … a failed
adoption of this kind has insurmountable consequences for the dog.
Mireille ... Thanks
Online Adoptie aanvraag - Online Formulaire infos pour adoption - Online Adoption request
|
 |
||
|
|||
|
 |
||
|
|||
|
 |
||
|
|||
|
 |
||
|
|||
|
 |
||
|
|||
|
 |
||
|
|||
|
 |
||
|
|||